|I{•——» Mieke «——•}I|

Het is al weer week 50 van 2009. En mijn week 50 van 2009 is een beetje een emotionele achtbaan geworden. Ik wist niet dat ik in een paar dagen tijd zo veel kon variëren tussen euforie en bloedchagrijnig en alles wat daar tussenin zit.

Maandagmiddag. Ik loop al sinds dagen rond met een scriptie-idee over metaforen waar ik steeds enthousiaster voor word. Maar ik twijfel nog of ik het al kan droppen bij mijn veruit favoriete docent – die ik uiteraard graag als begeleider wil – of dat ik het beter eerst verder kan uitwerken. Ik neem de gok, doe bijna twintig minuten over een mailtje van tien regels en wacht gespannen af.

Dinsdagochtend. Met een kleine tinteling van zenuwen open ik m’n VU-mail. Oh boy, ik heb mail terug. Mijn ogen vliegen over de regels en met dezelfde snelheid wisselen mijn eerste reacties erop elkaar af. Scriptie-idee ziet er goed uit, schrijft-ie, en hij heeft het idee dat ik de methode onder de knie heb. Yes! Maar voor een begeleider moet ik naar iemand anders op zoek. Shit (waarom krijgen studenten Engels voorrang terwijl sommigen van hen helemaal geen metafoorscriptie willen doen?! Grrr). Ik baal, maar goed, dan maar aan de slag met begeleider optie twee.

Woensdagochtend. Ik loop de redactie van FEM op. Nog acht dagen te gaan en dan gaat de stekker uit het blad. We weten het al een paar maanden, en toch voelt het nog steeds surreëel. Wat ga ik het missen.
Ik houd de hele ochtend mijn VU-mail in de gaten. Rond lunchtijd druk ik maar weer eens op F5, en dan: ‘Dag Mieke. Zoals ik gisteren al zei: volgens mij ben je hier goed in…’.
Ik open de bijlage en zie een exemplaar van een van mijn ingeleverde metafooropdrachten, met bovenaan het cijfer 9,5 prijkend. Waaaaat?! Ik spring voor m’n gevoel een meter de lucht in en m’n mond valt open tot op het bureaublad. Ga weg, dat is te gek! Ik dacht dat ik met die heerlijke 8,5 en 9 voor m’n presentaties al aan het maximum zat, maar dit is pas écht studentikoos hemels. *grijns*

Mijn euforische ik-kan-de-hele-academische-wereld-aan-gevoel verdwijnt een paar uur later echter in een oogwenk. Als ik tussen twee artikelen in een momentje voor mezelf heb en opnieuw m’n VU-mail open, heb ik een mail van optie twee. Zij zit ook vol, maar ze weet me te vertellen dat er nóg een docent is die verstand heeft van metaforen, en vol goede bedoelingen heeft ze hem alvast mijn ideeën doorgespeeld.
Het bloed in m’n aderen bevriest zowat als ik lees over wie ze het heeft.

Mr. Tangconstructie.

Opnieuw schreeuwt er een waaaaat?! door mijn hoofd, maar dit keer geen blije. Nee, nee, nee! Als er íemand is die ik níet als scriptiebegeleider wil…
Met een enorme knoop in m’n maag loop ik later die avond van FEM naar het station, en de hele weg naar huis kraken mijn hersens in hun voegen. Ik moet een manier zien te vinden om hier onderuit te komen. Ik mag dan met alle goede bedoelingen van de wereld in zijn richting geduwd zijn, maar dit wil ik niet. Ik kies nog liever een ander onderwerp als ik daarmee hem kan vermijden.

Donderdagmiddag. Ik loop met koppijn van de stress het een-na-laatste college Metaphor binnen. De hele ochtend loop ik al argumenten te verzamelen om Mr. Tangconstructie uit mijn buurt te houden. Ik heb m’n hoofd er niet bij tijdens de les en haast jaloers luister ik in de pauze naar de scriptieplannen van de anderen. Nu ik mijn eigen plan in duigen zie vallen is ineens de glans van het college af. Ik keek er zó naar uit om me hier nog een halfjaar in te verdiepen, maar als dat betekent dat ik gekoppeld wordt aan een van mijn belabberdste docenten ooit, dan laat ik het varen.
Na het college plak ik een glimlach op m’n gezicht en loop naar m’n favoriete leraar toe. Ik vertel hem dat optie nummer twee ook niet doorgaat. “Kan ik een keertje met u praten over die scriptiebegeleiding?” Dat kan. Volgende week donderdag. Oh bugger, dat duurt nog een week.

Vrijdagmiddag. Opnieuw bij FEM. Het allerlaatste nummer wordt een driedubbeldikke dus ik kan twee dagen extra werken. De gebruikelijke stress van Woensdag Deadlinedag is er vandaag niet bij, en in een gemoedelijk sfeertje beginnen we het blad vorm te geven.
Iets na drieën floept er een nieuwe mail mijn VU-inbox in, met als onderwerptitel ‘Interessant afstudeerproject’. Ik open ‘m en zie voor mijn ogen een profielschets verschijnen die zo goed bij me past dat er bijna mijn eigen naam had kunnen staan. En toch… het klinkt niet zo goed als een metafoorscriptie. Ik weet intuïtief meteen dat dit ook geweldig zou zijn, maar ik heb mijn zinnen op iets anders gezet.

En zo eindig ik de week behoorlijk in mineur. Nog wel het meest frustrerend: ik heb op z’n vroegst volgende week donderdag uitsluitsel, en dat uitsluitsel zal waarschijnlijk deze vorm gaan hebben: “Miek, stel je niet aan, die andere docent is een prima onderzoeker waar je heel veel van kunt leren.”
Zucht. Ik loop er zo van te balen dat ik er stiekem wel om kan janken (hoezo ik ben moe en aan vakantie toe?!). Ik weet dat scriptieperikelen totaal onbenullig zijn in het licht van échte problemen, maar ik heb nu even geen zin in relativeren. Ik baal als de welbekende stekker… en in m’n hoofd begin ik die zin direct op metaforen te analyseren.