|I{•——» Mieke «——•}I|

Ik moet ‘t hem nageven: Mr. Tangconstructie is beduidend beter met een kleine groep studenten dan voor een propvolle collegezaal. Eerlijk is eerlijk. Wel spreekt hij nog steeds in wonderlijke uitingen, maar ik kan hem dit jaar een stuk beter lij’en dan vorig jaar.
Maar een simpele rekensom… dat is onze nieuwe hoofddocent een brug te ver.

“Voor volgende week wil ik dat jullie per groepje een literatuurpresentatie houden.”
“Hoeveel artikelen moeten dat ongeveer zijn, meneer?”
“Ga maar uit van vijftig.”
Een kleine dertig hoofden schoten met een ruk omhoog.
“Vijftig?!?!”
“Ja zeg, we hebben nog meer vakken, hoor.”
“In één week tijd? Dat redden we nooit!”

Hoe hartgrondig we ook mopperden, Mr. Tangconstructie hield voet bij stuk en wilde het niet omlaag schroeven naar een wat haalbaarder aantal (vijf ofzo *grijns*). En zodoende zit ik nu achter m’n bureautje, redelijk met de handen in het haar.
Lieve Mr. Tangconstructie, mag ik u even voorrekenen?
1) Voor het bestuderen van één pagina uit een Engelstalig researchartikel staat vijf minuten, zo luidt de norm.
2) Een gemiddeld onderzoeksartikel bestaat op z’n minst uit vijftien pagina’s, vaker nog een veelvoud daarvan.
3) 5 minuten x 15 pagina’s x 50 stuks = 3.750 minuten.
4) 3.750 minuten staat gelijk aan 156,25 uren, wat weer gelijkstaat aan 3,9 volledige werkweken.
Legt u mij nou eens uit: denkt u echt dat we het met drie man per groepje gaan klaarspelen om 3,9 werkweken in zeven dagen te proppen? Nog los van onze andere vakken en – dat het nog bestaat mag een wonder heten – onze levens búiten de schoolmuren?

En dan heb ik het nog niet eens gehad over de zoektocht naar die artikelen… Grmpf.

In een ver verleden was ik ooit een schooljaar lang hoofdredacteur van de studentenkrant. En bij een hoofdredacteurschap hoort natuurlijk een hoofdredactioneel commentaar in elke uitgave. Ik kan me nog helder voor de geest halen hoe ik halverwege het schooljaar een venijnig stuk tikte over het gebrek aan heldere communicatie op school. ‘We mogen dan wel een opleiding Communicatie in huis hebben, maar aan de communicatie met een kleine c schort het maar al te vaak.’ Kritiek en verontwaardiging waren mijn deel. De redactieraad was niet blij met mijn epistel. “Hoe kun je dit nou doen, Miek? We staan met die krant op studiebeurzen! En dít is dan wat aankomend studenten lezen?”
Ja, dat was inderdaad wat ze lazen. Want het was de waarheid, en niks minder. En de waarheid, dat is het hoogste goed van een journalist. Dus hoe hoog de berg kritiek ook was, straffen konden ze me niet.

De afgelopen dagen heb ik vaak gewenst dat ik weer in de positie was om ongezouten kritiek te leveren zonder ervoor gestraft te worden. Want allemachtig, wat schort het soms aan duidelijke en eerlijke communicatie bij ons op de Letteren-afdeling van de VU. Concreter: wat kunnen sommige docenten zich toch enorm verschansen in hun ivoren torens en zich geen sodemieter aantrekken van hun studenten. Nog concreter: ik vind het on-voor-stel-baar dat docenten met nota bene een doctor-graad in de Communicatiewetenschap, blijk geven van compleet ondermaatse, volstrekt onprofessionele communicatiepraktijken.

Bah. Bah, bah, bah. Wat heb ik deze weken gebaald van een docent van mij. Terwijl we al twee maanden geleden (!) ons werkstuk ingeleverd hadden, vond mevrouw het nog steeds niet nodig de cijfers daarvoor bekend te maken. En dat terwijl 1 september steeds dichterbij komt, de datum waarop we onze cijferlijst compleet moeten hebben. Want zonder complete cijferlijst geen toegang tot het Masterjaar.
Dat is iets wat mevrouw de docent maar al te goed weet, en toch vertikt ze het om op herhaaldelijke e-mails van mij en mijn groepsgenoten te reageren. Totaal onbereikbaar, ver boven het studentenvolk verheven. Dagen- en dagenlang geen reactie. Nul komma nul. Nog niet het minste ‘Sorry, ik ben er nog mee bezig’.

Tot vandaag.
Vanavond rolde het volgende mailtje mijn inbox in:

Beste allemaal,
Hopelijk zijn jullie allemaal goed uitgerust van vakantie!
De cijfers zijn naar de studentenbalie gemailed. Excuses dat deze pas zo laat zichtbaar zijn. Door werkzaamheden aan het intranet had ik geen toegang tot een deel van de cijfers en kon de eindcijfers dus niet berekenen en toen een en ander weer toegankelijk was, was ik met vakantie.

Mijn mond viel open van verbazing en van withete verontwaardiging. Jij flutdocent die je bent!! Ongelooflijk onprofessioneel wicht dat je er rondloopt! DAN MAIL JE TOCH EVEN WAT ER AAN DE HAND IS VOORDAT JE OP VAKANTIE GAAT!!!!! Hoe moeilijk is dat?! En dít is dan hoe je je ervanaf maakt?
Ik ben woedend. Dit is by far een van de schijnheiligste mails die ik ooit gelezen heb.

Wie zó met zijn studenten omgaat, is zijn doctor-titel volstrekt onwaardig. Dat zou ik geschreven hebben als ik vandaag hoofdredacteur van de studentenkrant geweest was. En het zou de waarheid geweest zijn.
Helaas ben ik niet meer dan een van de vele duizenden gewone studenten op de VU, en helaas mag ik me erop ‘verheugen’ komend jaar opnieuw colleges van deze docent te gaan volgen.

Zodoende weet ik maar al te goed dat het zeer in mijn eigen nadeel is om mijn mond open te trekken en een klacht in te dienen bij de studentenraad.

Zodoende sus ik mezelf, net als iedereen, met de gedachte: Ik heb m’n cijfer nu, da’s het belangrijkste.

En zodoende kan deze belabberde docent rustig doorgaan met haar belabberde manier van communiceren en een nieuwe lichting studenten grijze haren bezorgen.

Maar oh, wat jeuken mijn vingers om haar een heel, heel, héél lelijke e-mail te sturen.