|I{•——» Mieke «——•}I|

Ik ben een behoorlijke kletskous, mag ik wel zeggen. Niet dat ik na de vrouw van de bakker nou de grootste roddeltante van de wijk ben (cliché! ), maar ik hou wel van een praatje en vind het heerlijk om met vrienden lange bomen op te zetten over de meest uiteenlopende onderwerpen. Prettig gezelschap, drankje erbij, openhaardje aan, een goed gesprek, zo mag ik graag mijn avonden doorbrengen. Ik ben een sociaal kippie

In het hele spectrum van gespreksonderwerpen en babbelthema’s zijn er dan ook maar twee dingen waar ik een onuitstaanbare hekel aan heb. Eén: voetbal (kan mij het nou schelen hoe die bal net op de lat ging?!), en twee: kinderen.
Het eerste weet ik goed te vermijden. Maar dat tweede… het lijkt wel alsof het woord ‘kinderen’ op slag overal valt het laatste jaar. Het zal er wel aan liggen dat mijn vrienden zich – net als ik – in hun twenties bevinden en ofwel verliefd, verloofd of getrouwd zijn. Hoe het ook zij, dat rottige onderwerp komt steeds vaker om de hoek kijken. En altijd, áltijd, wordt mij dan weer de vraag gesteld: ‘En Miek, ben je al over je ik-wil-nooit-kinderen-periode heen?’
Nou, nee dus. Ik heb die periode al sinds m’n veertiende, en ik ben hartelijk van plan om in die fase te blijven hangen totdat ik tachtig ben. Mijn vrienden en familie weten heel goed dat ik die kleine hummels niet moet, en dat zich direct een donderwolkje boven mijn hoofd vormt zodra het onderwerp koters aan bod komt. En dat schijnen ze me altijd lekker even onder de neus te moeten wrijven. ‘Ach, jij trekt wel bij, ik spreek je over tien jaar nog wel eens’.

Blegh. Kots. Bah. Ik moet ze niet, punt uit. Ik omgeef me nog liever met een nest jonge Beagles (zoals van de zomer gebeurde , dan dat ik zo’n kleintje even vijf minuten vast moet houden totdat mamma terug is. Daar heb ik gewoon een hekel aan, sorry. Ik voel me dan altijd heel erg ongemakkelijk worden.
‘Maar waarom dan?’, wordt me vaak gevraagd. ‘Dat is toch liehief, zo’n kleintje?’ Nou, dat vind ik dus niet. En als je wilt weten waarom, had je vanmiddag naast me in de rij voor de Albert Heijn-kassa moeten staan…

Ik was in een opperbest humeur, totdat achter mij in de rij een moeder met haar kind aansluit. Moeder is blond, modieus gekleed en ik gok ergens achterin de dertig. Kind is al even blond, ik begrijp zes jaar oud en luisterend naar de naam Bart, en doet niks anders dan… krijsen. Janken, jammeren, jengelen, zaniken, een grote smoel opzetten en de aandacht van de hele winkel trekken. ‘IK WIL DAT NIET ETEN! IK WIL WAT ANDERS HEBBEN! MAMMAAAA! MWÈÈÈH!’
Zucht. Als iets in staat is mijn goeie humeur om te doen slaan in een chagrijnige woedeaanval, dan is het wel zo’n zanikend rotjoch. Ik klem m’n kaken op elkaar, grom binnensmonds en ga verder met m’n spullen op de kassaband te leggen. Moeder heeft duidelijk ervaring met de buien van haar koter, dus ze negeert het jochie en begint haar spullen op de band te leggen zodra ik daarmee klaar ben.

Maar de kleine geeft niet op. Stampvoetend trekt hij mamma’s tas van haar schouder en het volume gaat nog een paar schuiven omhoog. ‘MAMMA! IK WIL DAT NIET! IK WIL NIET BOONTJES! JIJ MOET ANDERS HALEN! MAMMAAAA!’
Moeder, te beoordelen naar haar uiterlijk een intelligente vrouw die haar goedlopende carrière heeft opgegeven voor het moederschap, krijgt een verbeten trek op haar gezicht, maar blijft in haar stem kalm. ‘Bart, ik wil dat jij gezond eet, en dus krijg je boontjes. En als je je boontjes niet eet, krijg je helemaal niets.’
Onmiddelijk volgt er een nieuw salvo. ‘MAMMAHAAHAA! IK WIL DAT NIET! JIJ BENT STOM!’
‘Bart, houd je mond. Je bent zes jaar oud, maar je doet alsof je een baby bent. Nu houd je op met schreeuwen en help je mamma met de boodschappen.’
‘NEE! DAT DOE IK NIET! IK WIL EERST ANDERE SNOEPJES!’
‘Bart, zo is het genoeg. Ik heb deze snoepjes voor je uitgekozen, en daar blijft het bij.’
‘NEE! NEE! MWÈÈÈÈÈH!’

Ik word gek hier. Mijn boodschappen zitten ondertussen in m’n tas, en ik moet liplezen om te verstaan dat de cassière om mijn Bonuskaart vraagt, want haar stem komt niet boven het gekrijs van de blonde etterbal uit. Ik koel mijn woede op het gefrustreerd intikken van mijn pincode. Ram, ram, ram, ram. Terwijl de cassière mij m’n bonnetje aangeeft, begint Bart tegen z’n moeders schenen te schoppen. De beheerste uitstraling van moeder verdwijnt en ze grijpt het joch bij z’n armen.
‘Nu ga jij even heel snel naar me luisteren. Je houd op met schreeuwen, je gedraagt je en je gaat zometeen de boodschappen in de tas doen. Doe je dat niet, dan sluit ik je straks direct op op je kamer.’
‘AU, AU! JIJ MAG MIJ NIET PIJN DOEN! LAAT ME LOS! LAAT ME LOS! JE MAG ME NIET OPSLUITEN!’
Ik klem mijn handen om de hengsels van m’n tas om te voorkomen dat ik het joch een enorme draai om z’n oren verkoop. Ik been naar buiten, en kijk nog één keer om terwijl ik richting de fietsenstalling loop. Het gekrijs van het ventje is zelfs door de dikke glazen ruiten heen nog te horen. Het gezicht van moeder is rood aangelopen van woede en schaamte, terwijl ze van alle kanten chagrijnige blikken toegeworpen krijgt. Ik loop snel door, prop de boodschappen in m’n fietstas en koel een beetje af als ik door de snijdende wind naar huis geblazen wordt.

Mijn hemel. En dát moet mijn toekomst zijn? Dát moet ik willen? Ik dacht het niet! Zeker eerst vier jaar ploeteren op je diploma, dan een jaar of wat werken en vervolgens al je kennis en ervaring aan de wilgen hangen om de luiers van zo’n ondankbaar mormel te gaan verschonen… No way! Ik snap werkelijk niet dat er mensen zijn die dat willen en nu al, op hun één-, tweé-, drieëntwintigste een planninkje hebben: straks trouwen, dan een jaar of vier samen, en dan, ja dan zouden we toch wel graag een baby’tje willen…

Van mij mag je hoor, daar niet van. Als een stel dat echt graag wil en er de consequenties van overziet; vooral doen. Ik begrijp er wel geen snars van, maar mijn zegen heb je. Maar please, vraag me nooit om op je kleintje op te komen passen, want dan ga ík krijsen.