|I{•——» Mieke «——•}I|

In de hedendaagse commerciële muziekindustrie is met name ontzèttend veel bagger te vinden. Zoals Hans Teeuwen het zo leuk pleegde te zeggen: “Dat heeft helemaal niets met muziek maken te maken!” Zet een paar meiden cq. jongens bij elkaar die een lekker koppie hebben en niet al te vals zingen, geef ze een dertien-in-een-dozijntekst die op zo’n voorspelbare manier rijmt dat je haast medelijden krijgt met het zelfbeeld van de songwriter, plak er een clip aan vast die een sex-appeal van het laagste soort uitstraalt, en je hebt garantie op succes.
Meestal is dit soort plaatjes erg dansbaar, met name wanneer je het een en ander aan alcohol in je mik hebt (wij draaien altijd lekker op Martini en Safari, hè Lau? ), maar dat is dan ook het enige goede eraan. Het stempel ‘top40-hit’ vind ik dan ook niet echt een graadmeter voor uitmuntend muzikaal talent. Ik bedoel maar, Boten Anna van Basshunter vind ik een heerlijke plaat en het was dé zomerhit van 2006, maar om nou het zeggen dat het een kwaliteitsnummer is… nee. Het was gewoon lekker om keihard mee te blèren.

Er zijn natuurlijk – gelukkig – nog altijd songs die boven dat maaiveld uitsteken. Nu ben ik daarin behoorlijk kieskeurig, maar zo af en toe, zo heel af en toe, wil er nog weleens een plaatje tussen zitten waarvan ik ogenblikkelijk de rillingen krijg. In de goeie zin van het woord dan.
Sinds een tijdje heb ik een account bij Amazon.com, waar je wekelijks op de hoogte gehouden wordt van nieuwe releases en je tips krijgt op basis van je doorgegeven muziekvoorkeuren. En ik moet zeggen, dat doen ze heel aardig. Ik laat me met name op de hoogte houden van nieuwe latin-releases, en dat heeft me al een paar leuke albums opgeleverd.
Van de week logde ik in en kreeg ik als tip de nieuwe cd van David Bisbal: Premonición. David Bisbal? Wiesdattan? Na enig googlen bleek de persoon achter deze naam een 27-jarige Spanjaard te zijn, finalist in de Spaanse reality show Operación Triunfo, zeg maar een mix tussen Idols en Big Brother. David werd tweede bij de eerste editie van de show in 2002, maar kreeg zo veel succes in de Spaanstalige wereld dat hij voor zijn eerste album al een Latino Grammy kreeg.

Direct de link leggend met onze eigen Idols Jamai, Boris en Raffaëla, had ik de neiging de site snel weg te klikken en ‘Not Interested’ in te voeren bij Amazon. Maar de recensies die ik even snel las, waren toch wel erg lovend. Ik waagde een poging en zocht een clip van ‘m op. Eerste indruk: afgezien van een formidabele bos krullen vond ik het maar een zo-zo mix tussen Ricky Martin en Jody Bernal. Maar toen die stem!! Wauw. Ik was om.

Inmiddels draai ik z’n drie tot nu toe verschenen albums grijs, en Premonición, de derde, vind ik echt goeoeoed! Het accent ligt meer op softrock dan op latin, en alhoewel ik niet zo’n rock-fan ben, klinken die rauwe gitaarklanken erg lekker met de Spaanse teksten. En er zit één plaat tussen waarvan ik compleet uit m’n dak ga: Aquí Y Ahora (‘Hier En Nu’).
Ken je dat gevoel dat een song je soms een regelrechte adrenalinekick geeft? Zo’n plaat waardoor je 180 gaat rijden als je in de auto zit? Zo’n nummer waarop je jezelf ogenblikkelijk helemaal los ziet gaan op de dansvloer? Wel, dat heb ik dus hierbij. Geweldige sound, supersterke vocalen en een heerlijk opzwepend ritme.