|I{•——» Mieke «——•}I|

Inmiddels traditiegetrouw pogen de dames Hol-van Dijk elk jaar een weekendje met de drie generaties op pad te gaan. Zolang oma’s zilverwitte krullen nog tegen stevige wind aan zee bestand zijn, hijsen moeder en dochter elk voorjaar een keer de knalblauwe rollator in de kofferbak om een weekendje te gaan uitwaaien. En in het gezelschap van twee vrouwen wiens DNA verdacht veel op het mijne lijkt, zou je toch denken dat ik veilig was voor al het voetbalgeweld…

Mis. Geheel mis.
Vrijdagavond, na een heerlijk diner, ploften we op de bank van ons appartement met prachtig uitzicht op zee. Maar in plaats van dáár nu van te genieten, klonk het ineens vanuit oma’s stoel: “Mieketriek, zet jij het voetbal eens aan.”
Mijn wenkbrauwen rezen spontaan tot grote hoogte. Huh?!
“Eh… geintje toch, oma?”
“Nee, nee, ik wil wel eventjes kijken. Eventjes maar hoor, echt.”

Jaja. Eventjes. Ik heb de rest van de avond dus mogen ‘genieten’ van Nederland – Frankrijk, in het gezelschap van twee zich plotseling als voetbalfanaten ontpoppende familieleden, die als sidekicks van Van Basten niet hadden misstaan. Oma was compleet gevloerd na de stevige strandwandeling van die middag, maar met een comfortabel krukje onder de vermoeide voeten en een kop thee op de leuning bleek ze nog tot heel wat verbaal geweld in staat.
“Hè toe nou toch jongens, drèk schieten zunn’um d’r nog in!”
“Owh god, een penèltie!”
“Potjandoppie, hij mist ‘um! Kijk toch eens uit je doppen, man!”
Moeders bleek al net zo erg. Ze liep eerst twintig minuten heen en weer tussen slaapkamer en badkamer, maar toen ze eenmaal zat, wist ze na welgeteld drie minuten kijken al hoe de vork in de steel zat: “Hup jullie, naar de andere kant! Wat doen zij de hele tijd bij jullie doel? Dat veld over met die bal!”
Ja hoor, ‘de hele tijd’… je schakelt net in, mamsjelief.

Alle vrouwelijke aanmoedigingen ten spijt, Nederland ligt er inmiddels uit. Nu dan dus maar: venga venga Españaaaa! (en ik ben oprecht blij dat het WK nog even weg is, dus op ons uitje van volgend jaar ben ik wél veilig *grijns*)

Voor wie dacht dat ík gek van auto’s ben: het kan nóg erger.

De situatie van vanavond: twee bekenden over uit de Verenigde Staten dus diner voor zes, middenin de Rhenense bossen, buiten in de avondwarmte, een vlot, gezellig gesprek, kortom: genieten. Halverwege loopt een andere restaurantgast bij het afscheid overdreven te pronken met zijn oude Jaguar, wat het gesprek onvermijdelijk op het onderwerp auto’s brengt.

“So tell me, Jan,” vraagt Andy, “what’s your favorite car?”
Pa – bepaald geen autoliefhebber in tegenstelling tot zijn kroost – haalt zijn schouders op. “I don’t care about cars, actually. My kids told me which car to choose.”
“Ah, really? And you drive Audi, right?”
“Yes, I do, although I wouldn’t mind driving another type.”
“…as long as it’s not a Mercedes,” vul ik plagend aan.
“No?” reageert Andy. “Why not?”
“We won’t let him. We don’t want a Mercedes on our driveway.”
“Be careful, Miek,” mengt mijn mams zich dan in het gesprek, “Andy is crazy about Mercedes.”
“Ups… sorry. Can’t help it, really don’t like them, sorry.”
“Never mind,” antwoordt hij met een grijns. “I used to have nine Mercedeses, you know.”
“Nine?!”
“Yeah, nine. Oh well, there were even ten for a short period of time.”

Ik sta versteld. Wat moet een mens in hemelsnaam met tien auto’s?! “Ten? Owh my… Why would anyone have so many cars at the same time?”

En het doodsimpele antwoord luidt, vergezeld van een big smile: “Why not?”