|I{•——» Mieke «——•}I|

Voor wie dacht dat ík gek van auto’s ben: het kan nóg erger.

De situatie van vanavond: twee bekenden over uit de Verenigde Staten dus diner voor zes, middenin de Rhenense bossen, buiten in de avondwarmte, een vlot, gezellig gesprek, kortom: genieten. Halverwege loopt een andere restaurantgast bij het afscheid overdreven te pronken met zijn oude Jaguar, wat het gesprek onvermijdelijk op het onderwerp auto’s brengt.

“So tell me, Jan,” vraagt Andy, “what’s your favorite car?”
Pa – bepaald geen autoliefhebber in tegenstelling tot zijn kroost – haalt zijn schouders op. “I don’t care about cars, actually. My kids told me which car to choose.”
“Ah, really? And you drive Audi, right?”
“Yes, I do, although I wouldn’t mind driving another type.”
“…as long as it’s not a Mercedes,” vul ik plagend aan.
“No?” reageert Andy. “Why not?”
“We won’t let him. We don’t want a Mercedes on our driveway.”
“Be careful, Miek,” mengt mijn mams zich dan in het gesprek, “Andy is crazy about Mercedes.”
“Ups… sorry. Can’t help it, really don’t like them, sorry.”
“Never mind,” antwoordt hij met een grijns. “I used to have nine Mercedeses, you know.”
“Nine?!”
“Yeah, nine. Oh well, there were even ten for a short period of time.”

Ik sta versteld. Wat moet een mens in hemelsnaam met tien auto’s?! “Ten? Owh my… Why would anyone have so many cars at the same time?”

En het doodsimpele antwoord luidt, vergezeld van een big smile: “Why not?”