|I{•——» Mieke «——•}I|

Soms gaan dingen met een omweg. Zo ook ons uitstapje richting de Heineken Music Hall, dat tot stand kwam dankzij inmenging uit… Zuid-Engeland.

Een maand of twee geleden kwam vriendin Becky online op MSN:
“Miek! I’ve got it!”
“What?”
“Juanes’ new cd! It’s aaaawesome.”
“Ok, nice! I read something about the tour a while ago, he’s coming to Holland in June, did you know that? Is he touring through the UK as well?”
“Yeah he is gonna be in London, but nobody here wants to go. Are you planning on going? Let me know ’cause, seriously, I’d love to see the new world tour with you guys.”

Tsja, om daar nou nee tegen te zeggen… *innocent smile* Bovendien was het toch al weer hoog tijd voor een reünie met mijn Bisbalera guapas , dus zo gezegd, zo gedaan. Een vliegticket voor Becky, vijf entreebewijzen voor de HMH en off you go.
Na het nodige oponthoud door de onvermijdelijke files kwamen we dinsdag de 10e pas vlak voor acht uur bij de HMH aan. Desalniettemin konden we in de zaal zó doorlopen tot vlak voor de runway. Perfecte plek, perfect zicht, en dat vijf minuten voor aanvang (!). Ik keek bevreemd om me heen, terwijl de nog halflege black box achter ons zich langzaam verder vulde. Waar is de drukte en het gedrang? Waar zijn de van ongeduld trappelende fans? Waar zijn de spandoeken? Waar zijn de mensen die naar binnen sjeezen om een laatste vrije plek beneden te bemachtigen?!
Becky zag me kijken en las grijnzend mijn gedachten. “Quite a different audience compared to what we are used to, isn’t it?”

Zeg dat wel… Maar verschillend of niet, toen Juanes op de klanken van zijn oude knaller A Dios Le Pido het podium betrad, kon het feest losbarsten. En hoe! Wat kan die kerel spelen! Ik had hem nog niet eerder live gezien, maar kan me sinds het concert goed voorstellen waarom hij over de hele wereld geliefd is. Zijn muziek is een superlekkere mix van rock, opzwepende gitaarsolo’s en swingende folk uit thuisland Colombia; een combinatie waar je met geen mogelijkheid níet van kunt gaan dansen. De voetjes hadden het zwaar en de kelen waren aan het eind van de avond ook behoorlijk rauw, na Juanes’ opmerking dat de band nog twee backing vocals nodig heeft en hij het bepaald niet erg zou vinden om die twee uit Amsterdam mee te slepen. Oeoeoe! Dat was dus blèren geblazen. *grijns*

Ook leuk: Juanes blijkt bepaald niet verkeerd te zijn om naar te kijken (ondanks z’n 35 lentes en dus verrrr buiten mijn zorgvuldig afgebakende leeftijdsgrenzen). Het baardje van vijf dagen konden we eensgezind niet zo waarderen, maar de rest… quite easy on the eyes, om het met Becky te zeggen. Zelfs Sandra, die nog verslaafder is aan de gouden lokken van David dan ik (kan dat? ja, dat kan ), stootte me na de eerste paar nummers aan, geheel op z’n Sandra’s: “Que guapo! Owh my god, look at him! I’ve got problems with the ‘babas’ again!” Vrij vertaald: om op te vreten.

Enfin, het was een heerlijke avond. Naar mijn idee zijn er niet veel dingen die net zo mooi zijn als samen met een stel vrienden van een avondje muziek genieten… top!

Meer Juanes? Z’n nieuwe clip is net uit: Tres. Supervrolijk en een hoog folk-gehalte; volgens mij is daar best een latin-scottisch op te dansen.