Streber
Do 28 augustus 2008 at 13:49 | In Miep Miek in de bocht, Studieperikelen | Leave a CommentIn mijn derde studiejaar heeft een tijdje het plan geleefd om een jaarboek van onze jaargang te maken. Het boek is er helaas nooit gekomen, maar alle voorpret die we eraan hebben gehad was erg leuk.
Zo hielden de makers onder andere een enquête onder alle jaargenoten met vragen als: wie is de grootste creatieveling, wie haalt het witste voetje bij de docenten, wie heeft standaard een kater op vrijdagochtend, enzovoorts.
Bij iedere vraag ging het erom de naam van zowel een mannelijke als een vrouwelijke student in te vullen. En niet geheel onverwacht stond mijn naam met stip bovenaan bij de vrouwen bij ‘Wie is de grootste streber?’.
Ik had het wel verwacht omdat ik wist dat veel van mijn jaargenoten zo naar me keken, maar was het er voor mezelf bepaald niet mee eens. Ik een streber? Echt niet! Ik skipte regelmatig saaie colleges om met vrienden in The Jug te gaan poolen, toen ik eenmaal op mezelf woonde mocht het een wonder heten als ik op vrijdagochtend op school was, en er zijn maar weinig tentamens geweest waarvoor ik uren heb zitten blokken. Dus nee hoor, Miekje is geen streber. Echt niet, echt, echt, echt niet.
Inmiddels is het drie jaar later en vrees ik vandaag dat ik mijn jaargenootjes toch gelijk moet geven…
Het is nu donderdag.
Gisteren, woensdag, ben ik afgestudeerd en komt er na zes jaar een einde aan het CHE-tijdperk.
Morgen, vrijdag, begin ik aan m’n premaster op de Vrije Universiteit.
Er is dus welgeteld één dag in zes jaar waarop er geen deadlines in m’n nek hijgen en m’n agenda geen to-do-lijst heeft. Ik ben vandaag voor één dag student-af.
En ik vind het maar niks.
The three towers
Woe 20 augustus 2008 at 18:49 | In Blauw, Miep Miek in de bocht | Leave a CommentOngeveer een jaar geleden begon de dvd-plank in mijn kast rondingen te vertonen. Wat wil je ook, met een verzameling films en cabaret die gestaag uitbreidt en in z’n geheel op dat ene houten plankje moet passen.
Omdat ook de twee boekenplanken eronder in rap tempo overvol raakten, nam ik me voor op zoek te gaan naar een stel mooie dvd-torens. Het was een voornemen voor de herfstvakantie, voor de kerstvakantie, voor de meivakantie, maar jawel… het heeft tot de eennalaatste week van de zomervakantie geduurd voordat ik eindelijk eens op pad ging. Tijdens de maanden waarin ik aan m’n scriptie werkte zag ik de plank langzaamaan bezwijken onder het gewicht van zoveel filmisch entertainment, dus toen ik het Kreng der Krengen deze week eindelijk met een voldane zucht op de balie van Bureau Studentzaken neerlegde, werd het hoog tijd voor een bezoekje aan de Veense woonboulevard.
En nu heb ik ze dan. En hoe! Het is al met al nog een aardig romantisch verhaal geworden. Ik kwam de Leen Bakker binnengerend (rennend vanwege de plaatselijke hoosbui *grmpf*), en struinend door de winkel werd mijn aandacht getrokken door een object in het naastgelegen gangpad. Ik wurmde me langs tafels, stoelen en gordijnen en stond toen oog in oog met mijn nieuwe huiselijke aanwinst.
Ik wist het meteen, ik twijfelde geen seconde. Deze schoonheden waren voor mij bestemd, dat kon niet anders.
Wat jammer nou toch dat die dingen bedoeld zijn om op te vullen. Leeg zijn ze minstens tien keer zo mooi. *innocent smile*
Maar vooruit, om mijn jammerlijk klagende boekenkast een plezier te doen heb ik het merendeel van het blauw verstopt achter dvd’s. Gelukkig heb ik nog een exemplaar meegenomen, want ik vermoed dat nummer drie ook binnen afzienbare tijd vol zal zitten. *grijns*
Mijn Eega’s en ik
Woe 20 augustus 2008 at 18:03 | In Friends & Family | 2 CommentsVraag maar liever niet hoe het begonnen is. Tenzij je verzeild wilt raken in een onnavolgbaar verhaal over lange gesprekken op de berg naar Elst, mailadressen in ruil voor pepernoten, onwettige derden, Balfolkdansen dat voor Twisteren wordt aangezien en heel, héél veel chocolade.
De Ontstaansgeschiedenis der Eega’s is een wat vreemde historie. Het is een verhaal waarvan volgens mij niet eens wijzelf precies meer weten hoe het nu in elkaar steekt. Hoe het ook zij: het driemanschap bestaat uit een stel vrienden voor het leven. Schatten van mijn hart die ik voor geen goud zou willen missen en die ik al ken sinds dat Miepje Miek nog echt een klein, puberend miepje was.
En nu gaat een van de drie binnenkort voor een halfjaar naar de overkant van de oceaan en heeft de tweede onlangs de respectabele leeftijd van dertig bereikt… tijd dus voor een Eega Date!
Naast onze voorliefde voor plagen en dansen delen mijn Eega’s en ik nog een hobby: chocolade. Dankzij het goedgeefse hart van de enige heer in het gezelschap beschikken we over een heus Cote d’Or Chocolade Receptenboek, waar we zo eens in de zoveel tijd een paar receptjes uit plachten te maken.
Gisteren was het weer eens zo’n onvervalste Smikkel & Smul Dag. Picture this: de restjes uit de mengkommen likken vooraf, pittige kipsaté met chocolade-dipsaus als hoofdgerecht, een zacht chocoladetaartje met vanillesaus als toetje en later op de avond nog een chocoladesnack gevuld met slagroom. Yummie!
Zo’n koningsmaal staat natuurlijk niet maar zo op tafel, en dus troonde ik mijn Eega’s mee naar de vlamnieuwe Albert Heijn XL. Alwaar maar weer eens bleek dat mijn vrouwelijke Eega een expert is in alles wat uit de grond groeit en dat mijn mannelijke Eega vooral verstand heeft van alles wat uit het schap groeit. Met zo’n combinatie kan geen enkel diner meer mislukken. ![]()
Het was dan ook een enerverende avond. Zo heb ik onder meer geleerd dat je chocola kunt tempereren (nee, niet temperen, ook niet pamperen, maar tem-pe-ré-ren), dat het lidwoord voor ‘instorting’ inderdaad verandert van de naar het als je ‘instortding’ hebt verstaan, en dat het niet verstandig is om het recept niet goed te lezen, want dan kan het maar zo gebeuren dat je de vulling van je chocoladesnack niet meer loskrijgt van het bord.
Al die hoeveelheden zoetigheid leidden natuurlijk wel tot hyperactiviteit danwel het inkachelsyndroom, dus tegen één uur ’s nachts… Enfin, see for yourself.
Do men get any more stupid?
Do 14 augustus 2008 at 14:23 | In Once in a lifetime | Leave a CommentEen waarschuwing voor de dames: niet lezen als je een zwakke blaas hebt, of prop eerst even een dubbele Tena Lady in je string om je ondergoed de lachbui te laten overleven.
Een waarschuwing voor de heren: wie na dit verhaal nog het lef heeft om mannen als het sterkere geslacht te bestempelen, verdient een reis naar Pluto. Een enkeltje.
Well then. Waarom deze waarschuwingen vooraf? Omdat ik deze week nog niet zo keihard gelachen heb als vandaag, om een fenomenaal goed verhaal over de wraak en creativiteit van vrouwen.
Vanmiddag kopt NU.nl: ‘Vrouw zet bewijs overspelige partner op eBay’. Wat blijkt? Een Australische vrouw heeft haar man betrapt op overspel en biedt het bewijs van zijn slippertje aan op eBay: een lege condoomverpakking (“size small”) en een grote, zwarte slip (“het ondergoed van De Del, kan ook dienen als sjaal of Halloween-kostuum”). En dat is nog niet alles; ze doet bij de foto van de aangeboden goederen ook verslag van de ontdekking die ze deed…
Beeld je in: een man en vrouw, 22 jaar getrouwd en de sjeu is er een beetje vanaf. Zoals iedere morgen is zij ook deze ochtend naar haar werk gegaan. Ze heeft haar man nog maar een paar uur geleden gedag gezegd als haar telefoon begint te piepen; een sms’je. ‘Waar blijf je, darling? Ik wacht op je.’
Nieuwsgierig en een tikkeltje bevreemd twijfelt ze over wat te doen, maar als de nieuwsgierigheid het wint meldt ze zich met een smoes ziek en rijdt naar huis. Ongeveer een uur na het ontvangen van het sms’je parkeert ze de auto bij huis en loopt naar binnen, alwaar manlief onderuit voor de tv hangt en verbaasd opkijkt bij het zien van haar.
“Wat doe jij hier?!”
Zijn reactie maakt haar achterdochtig. “Ik voel me niet lekker, ik denk dat ik even op bed ga liggen.”
“Nee!” Hij veert op, maar bedenkt zich dan – helder licht – dat zijn heftige reactie wel vreemd op haar zal overkomen. “Ik, eh… ik bedoel, eh… Ga maar even op de bank liggen. Ik maak wel een kop thee voor je.”
Ze fronst. Een kop thee maken? Jij? Voor mij? Dat is ook voor het eerst in 22 jaar. En zonder verder in discussie te gaan loopt ze vastberaden naar de slaapkamer. Manlief komt achter haar aan gesneld, maar staand in de deuropening heeft ze maar een fractie van een seconde nodig om de situatie te overzien: overhoop gehaald beddengoed, een lege condoomverpakking half onder het kussen en een haar onbekende zwarte slip aan het voeteneind.
Ze bewaart haar kalmte, pakt de condoomverpakking tussen duim en wijsvinger en laat het voor zijn neus bungelen.
“Ik wist niet dat wij die na 22 jaar nog nodig hadden?”
En hij, inmiddels rood aangelopen, begint aan de meest verbazingwekkende reeks leugens van zijn leven. “Nou, eh, schat, eh… zie je, ik had mijn telefoon in de toiletpot laten vallen en ik wilde ‘m terug maar wilde niet met m’n handen erin, en ehm… ik kreeg ‘m niet met de toiletborstel te pakken en de rubberen handschoenen kon ik ook niet vinden, dus toen heb ik maar een condoom gebruikt.”
Even staat ze versteld. Ze wikt en weegt tussen een woede-uitbarsting of de slappe lach, en kiest er uiteindelijk voor om hem nog even door te laten gaan met een gat voor zichzelf graven.
“O ja, joh? Wanneer was dat dan, en hoe kom je aan dat condoom?”
“Net nadat je naar je werk was gegaan, en dat condoom… nou ja, eh, dat vond ik na lang zoeken in de zak van een oude jas.”
“En hoe is het met je telefoon nu dan? Werkt ‘ie nog?”
“Nee, die doet niks meer.”
“Nee?” repliceert zij met een hoog stemmetje. “Hoe kan het dan dat ik een uur geleden een sms’je van jou kreeg?”
Zijn ogen worden groot en zijn onderkaak begint richting zijn tenen te zakken als hij zich realiseert welke fout hij heeft gemaakt.
“Wel, als je dat niet kunt verklaren,” gaat ze verder, “vertel me dan maar eens wat dat zwarte stuk ondergoed hier op ons voeteneind doet.”
En dan zinkt hij naar het absolute nulpunt: “Ik, eh… Het spijt me, mijn lief, ik hou al jaren voor je verborgen dat ik een travestiet ben.”
Ik heb zo ongeveer zitten huilen van het lachen. Ongelooflijk, wát een loser! En wat een geniale manier om hem door het slijk te halen! Je zult maar denken dat je ongezien kunt genieten van een avontuurtje en vervolgens kan de halve wereld zien hoe je vrouw je te grazen neemt.
De eBay-items worden intussen aan de tellers te zien goed bekeken, het hoogste bod is op dit moment al 293 dollar (!). En Mrs. Ik Ben Op Oorlogspad is nog niet klaar met haar zoete wraak. Ze heeft manlief uiteraard onmiddelijk het huis uitgetrapt (“YES, there really is a God for it started to rain then” *rofl*) en hem zijn autosleutels achteraan gesmeten, maar hij zal onderhand wel gemerkt hebben dat die sleutelbos niet meer helemaal compleet is… In haar wraakgierige wijsheid heeft ze snel nog de sleutel van zijn geliefde Harley eraf gehaald, en wellicht gaat ze ook die op eBay verpatsen.
Het verhaal is haast te briljant om geen hoax te zijn, maar verzonnen of niet, het getuigt van een heerlijk creatief, evil brein. You go girl!
Is het geen beauty?
Di 12 augustus 2008 at 20:09 | In Blauw, Miep Miek in de bocht, Once in a lifetime | Leave a CommentHyverslaving
Vrij 8 augustus 2008 at 20:37 | In Algemeen, Rare jongens die Hollanders | Leave a CommentHoe weet je dat bijna geen enkele Nederlander meer onder Hyves uitkomt?
Wanneer je op de pagina van een oud-klasgenoot foto’s van haar buitenlandreis aan het bekijken bent en ineens een comment tegenkomt van je basisschoolmeester van groep zeven.
Hoe weet je zeker dat Hyves écht alleen maar draait om wie het grootste aantal Hyves-vrienden heeft?
Wanneer je in zijn lijst met Gemeenschappelijke Vrienden een heel aantal van je voormalige klasgenootjes tegenkomt. Allemaal vrouw.
Hoe weet je dat de onmetelijke berg sociale details die je op Hyves kan vinden soms echt too much wordt?
Wanneer je het plaatje van de stoere meester met vet gave mountainbike die helemaal van Ede naar Veenendaal kwam fietsen, totaal niet kunt mixen met de profielfoto waarop diezelfde stoere meester (nu met ruitjesvest en ietwat aangedikt) poseert met een peuter op de arm die gebiologeerd een stukje fruit in z’n plakkerige knuistje vermorzelt.
Hoe weet je dat jij steeds ouder wordt en hij waarschijnlijk richting zijn midlife crisis koerst?
Wanneer je het niet kan laten om een paar van zijn blogberichten te lezen en daarin ziet dat hij net zo goed thuis is in sms-/MSN-/BrEeZaH-taal als je kleine nichtjes, een staaltje Nederlandse taalkunde waar jij nog altijd van walgt.
*is nu heel hard de neiging aan het bedwingen om uit pure nieuwsgierigheid te gaan zoeken op namen van oude leraren – bedwing, bedwing, bedwing. Nee, Miek, nee.*
Over bijdehand zijn gesproken
Zon 3 augustus 2008 at 22:38 | In Friends & Family, Miep Miek in de bocht | 1 CommentJe kunt het als een goede eigenschap beschouwen, je kunt er ook moeite mee hebben: van die mensen die altijd heel ad rem antwoorden, niet bang zijn om hun mond open te trekken en vrijwel overal een reactie op hebben.
Mocht je er moeite mee hebben: I’m deeply sorry… ik ben er zo-eentje.
Het zal nu een jaar of acht, negen geleden zijn dat iemand me voor het eerst zei: “Wat ben jij bijdehand! Jij hapt echt óveral op!” En dat is helaas maar al te waar. Hoezeer ik me soms ook in probeer te houden, hoezeer ik iedere keer weer mijn goede voornemens heb, het wil me maar niet lukken om die rappe tong van mij in bedwang te krijgen. Het lijkt haast wel een reflex, zo snel rollen de woorden vaak m’n mond uit.
Ad rem zijn kán een heel goede eigenschap zijn, zeker in mijn vakgebied. Je woordje klaar hebben en niet op je mondje gevallen zijn, zijn eigenschappen die in onze cultuur hoog gewaardeerd worden. Ze worden gezien als een blijk van zelfverzekerdheid en zeer snel kunnen nadenken.
Er zit echter wel een nadeel aan: die verbale vurigheid van mij verwordt vaak tot het onderwerp van een spelletje. Vrienden en bekenden, steevast mannen – nee, dat is geen generalisering, het ís nu eens een keer gewoon zo – spelen maar al te graag ‘hoe snel hapt Miek deze keer?’ met me. Jammergenoeg voor hen duurt dat vaak maar een paar seconden en is de lol er dus snel weer vanaf, maar ze blijven het toch altijd weer proberen. Waarom? Dat is me nog steeds een raadsel… wie het weet, mag het zeggen.
Dan zijn er nog de types – ook vrijwel altijd mannen – die zich met me proberen te meten om te zien of ze me klem kunnen kletsen. Try me, maar dat lukt slechts weinigen.
Toch is het nog niet zo lang geleden dat ik wel degelijk even met m’n mond vol tanden stond. Om precies te zijn twee weken geleden, tijdens onze overheerlijke zomervakantie in het Spaanse Javea.
De situatie was als volgt: we waren met twee families op stap, de mijne en vrienden van Timo, die ik al wel een beetje kende maar nog niet bijster goed. We trokken nog maar een paar dagen met elkaar op, maar voor een van Tims vrienden was dat kennelijk genoeg om zich een behoorlijke indruk van mij te vormen. Dat bleek toen we aan het einde van de eerste week in het fabelachtig mooie Cap de la Nau zaten te eten. De sfeer was luchtig en ontspannen en we genoten van het uitzicht dat we vanaf de hoge kliffen over zee hadden. Terwijl de drank vloeide en ons gelach tegen de rotsen weergalmde, ontspon zich een gesprek met de nodige verbale plaagstootjes. Halverwege dat over-en-weer-geplaag klonk het ineens:
“Zeg Miek, wanneer ben jij jarig?”
Ik keek verbaasd op van mijn glas Sangria. “In september, hoezo?”
“Ik weet al wat jij voor je verjaardag gaat krijgen.”
“O? En wat is dat dan?”
“Een bijtring.”
Ai ai ai… dat was bull’s eye!
Nu ben ik alleen nog wel heel benieuwd of bovenstaande woorden ook werkelijkheid gaan worden en ik inderdaad over anderhalve maand een ingepakte bijtring tussen m’n cadeautjes vind…
Blog op Wordpress.com. | Theme: Pool by Borja Fernandez.
Entries and comments feeds.



