|I{•——» Mieke «——•}I|

Je kunt het als een goede eigenschap beschouwen, je kunt er ook moeite mee hebben: van die mensen die altijd heel ad rem antwoorden, niet bang zijn om hun mond open te trekken en vrijwel overal een reactie op hebben.
Mocht je er moeite mee hebben: I’m deeply sorry… ik ben er zo-eentje.

Het zal nu een jaar of acht, negen geleden zijn dat iemand me voor het eerst zei: “Wat ben jij bijdehand! Jij hapt echt óveral op!” En dat is helaas maar al te waar. Hoezeer ik me soms ook in probeer te houden, hoezeer ik iedere keer weer mijn goede voornemens heb, het wil me maar niet lukken om die rappe tong van mij in bedwang te krijgen. Het lijkt haast wel een reflex, zo snel rollen de woorden vaak m’n mond uit.

Ad rem zijn kán een heel goede eigenschap zijn, zeker in mijn vakgebied. Je woordje klaar hebben en niet op je mondje gevallen zijn, zijn eigenschappen die in onze cultuur hoog gewaardeerd worden. Ze worden gezien als een blijk van zelfverzekerdheid en zeer snel kunnen nadenken.
Er zit echter wel een nadeel aan: die verbale vurigheid van mij verwordt vaak tot het onderwerp van een spelletje. Vrienden en bekenden, steevast mannen – nee, dat is geen generalisering, het ís nu eens een keer gewoon zo – spelen maar al te graag ‘hoe snel hapt Miek deze keer?’ met me. Jammergenoeg voor hen duurt dat vaak maar een paar seconden en is de lol er dus snel weer vanaf, maar ze blijven het toch altijd weer proberen. Waarom? Dat is me nog steeds een raadsel… wie het weet, mag het zeggen.
Dan zijn er nog de types – ook vrijwel altijd mannen – die zich met me proberen te meten om te zien of ze me klem kunnen kletsen. Try me, maar dat lukt slechts weinigen.

Toch is het nog niet zo lang geleden dat ik wel degelijk even met m’n mond vol tanden stond. Om precies te zijn twee weken geleden, tijdens onze overheerlijke zomervakantie in het Spaanse Javea.
De situatie was als volgt: we waren met twee families op stap, de mijne en vrienden van Timo, die ik al wel een beetje kende maar nog niet bijster goed. We trokken nog maar een paar dagen met elkaar op, maar voor een van Tims vrienden was dat kennelijk genoeg om zich een behoorlijke indruk van mij te vormen. Dat bleek toen we aan het einde van de eerste week in het fabelachtig mooie Cap de la Nau zaten te eten. De sfeer was luchtig en ontspannen en we genoten van het uitzicht dat we vanaf de hoge kliffen over zee hadden. Terwijl de drank vloeide en ons gelach tegen de rotsen weergalmde, ontspon zich een gesprek met de nodige verbale plaagstootjes. Halverwege dat over-en-weer-geplaag klonk het ineens:
“Zeg Miek, wanneer ben jij jarig?”
Ik keek verbaasd op van mijn glas Sangria. “In september, hoezo?”
“Ik weet al wat jij voor je verjaardag gaat krijgen.”
“O? En wat is dat dan?”
“Een bijtring.”

Ai ai ai… dat was bull’s eye!
Nu ben ik alleen nog wel heel benieuwd of bovenstaande woorden ook werkelijkheid gaan worden en ik inderdaad over anderhalve maand een ingepakte bijtring tussen m’n cadeautjes vind…