The three towers
Woe 20 augustus 2008 at 18:49 | In Blauw, Miep Miek in de bocht | Leave a CommentOngeveer een jaar geleden begon de dvd-plank in mijn kast rondingen te vertonen. Wat wil je ook, met een verzameling films en cabaret die gestaag uitbreidt en in z’n geheel op dat ene houten plankje moet passen.
Omdat ook de twee boekenplanken eronder in rap tempo overvol raakten, nam ik me voor op zoek te gaan naar een stel mooie dvd-torens. Het was een voornemen voor de herfstvakantie, voor de kerstvakantie, voor de meivakantie, maar jawel… het heeft tot de eennalaatste week van de zomervakantie geduurd voordat ik eindelijk eens op pad ging. Tijdens de maanden waarin ik aan m’n scriptie werkte zag ik de plank langzaamaan bezwijken onder het gewicht van zoveel filmisch entertainment, dus toen ik het Kreng der Krengen deze week eindelijk met een voldane zucht op de balie van Bureau Studentzaken neerlegde, werd het hoog tijd voor een bezoekje aan de Veense woonboulevard.
En nu heb ik ze dan. En hoe! Het is al met al nog een aardig romantisch verhaal geworden. Ik kwam de Leen Bakker binnengerend (rennend vanwege de plaatselijke hoosbui *grmpf*), en struinend door de winkel werd mijn aandacht getrokken door een object in het naastgelegen gangpad. Ik wurmde me langs tafels, stoelen en gordijnen en stond toen oog in oog met mijn nieuwe huiselijke aanwinst.
Ik wist het meteen, ik twijfelde geen seconde. Deze schoonheden waren voor mij bestemd, dat kon niet anders.
Wat jammer nou toch dat die dingen bedoeld zijn om op te vullen. Leeg zijn ze minstens tien keer zo mooi. *innocent smile*
Maar vooruit, om mijn jammerlijk klagende boekenkast een plezier te doen heb ik het merendeel van het blauw verstopt achter dvd’s. Gelukkig heb ik nog een exemplaar meegenomen, want ik vermoed dat nummer drie ook binnen afzienbare tijd vol zal zitten. *grijns*
Mijn Eega’s en ik
Woe 20 augustus 2008 at 18:03 | In Friends & Family | 2 CommentsVraag maar liever niet hoe het begonnen is. Tenzij je verzeild wilt raken in een onnavolgbaar verhaal over lange gesprekken op de berg naar Elst, mailadressen in ruil voor pepernoten, onwettige derden, Balfolkdansen dat voor Twisteren wordt aangezien en heel, héél veel chocolade.
De Ontstaansgeschiedenis der Eega’s is een wat vreemde historie. Het is een verhaal waarvan volgens mij niet eens wijzelf precies meer weten hoe het nu in elkaar steekt. Hoe het ook zij: het driemanschap bestaat uit een stel vrienden voor het leven. Schatten van mijn hart die ik voor geen goud zou willen missen en die ik al ken sinds dat Miepje Miek nog echt een klein, puberend miepje was.
En nu gaat een van de drie binnenkort voor een halfjaar naar de overkant van de oceaan en heeft de tweede onlangs de respectabele leeftijd van dertig bereikt… tijd dus voor een Eega Date!
Naast onze voorliefde voor plagen en dansen delen mijn Eega’s en ik nog een hobby: chocolade. Dankzij het goedgeefse hart van de enige heer in het gezelschap beschikken we over een heus Cote d’Or Chocolade Receptenboek, waar we zo eens in de zoveel tijd een paar receptjes uit plachten te maken.
Gisteren was het weer eens zo’n onvervalste Smikkel & Smul Dag. Picture this: de restjes uit de mengkommen likken vooraf, pittige kipsaté met chocolade-dipsaus als hoofdgerecht, een zacht chocoladetaartje met vanillesaus als toetje en later op de avond nog een chocoladesnack gevuld met slagroom. Yummie!
Zo’n koningsmaal staat natuurlijk niet maar zo op tafel, en dus troonde ik mijn Eega’s mee naar de vlamnieuwe Albert Heijn XL. Alwaar maar weer eens bleek dat mijn vrouwelijke Eega een expert is in alles wat uit de grond groeit en dat mijn mannelijke Eega vooral verstand heeft van alles wat uit het schap groeit. Met zo’n combinatie kan geen enkel diner meer mislukken. ![]()
Het was dan ook een enerverende avond. Zo heb ik onder meer geleerd dat je chocola kunt tempereren (nee, niet temperen, ook niet pamperen, maar tem-pe-ré-ren), dat het lidwoord voor ‘instorting’ inderdaad verandert van de naar het als je ‘instortding’ hebt verstaan, en dat het niet verstandig is om het recept niet goed te lezen, want dan kan het maar zo gebeuren dat je de vulling van je chocoladesnack niet meer loskrijgt van het bord.
Al die hoeveelheden zoetigheid leidden natuurlijk wel tot hyperactiviteit danwel het inkachelsyndroom, dus tegen één uur ’s nachts… Enfin, see for yourself.
Blog op Wordpress.com. | Theme: Pool by Borja Fernandez.
Entries and comments feeds.


