|I{•——» Mieke «——•}I|

In mijn derde studiejaar heeft een tijdje het plan geleefd om een jaarboek van onze jaargang te maken. Het boek is er helaas nooit gekomen, maar alle voorpret die we eraan hebben gehad was erg leuk.
Zo hielden de makers onder andere een enquête onder alle jaargenoten met vragen als: wie is de grootste creatieveling, wie haalt het witste voetje bij de docenten, wie heeft standaard een kater op vrijdagochtend, enzovoorts.

Bij iedere vraag ging het erom de naam van zowel een mannelijke als een vrouwelijke student in te vullen. En niet geheel onverwacht stond mijn naam met stip bovenaan bij de vrouwen bij ‘Wie is de grootste streber?’.
Ik had het wel verwacht omdat ik wist dat veel van mijn jaargenoten zo naar me keken, maar was het er voor mezelf bepaald niet mee eens. Ik een streber? Echt niet! Ik skipte regelmatig saaie colleges om met vrienden in The Jug te gaan poolen, toen ik eenmaal op mezelf woonde mocht het een wonder heten als ik op vrijdagochtend op school was, en er zijn maar weinig tentamens geweest waarvoor ik uren heb zitten blokken. Dus nee hoor, Miekje is geen streber. Echt niet, echt, echt, echt niet.

Inmiddels is het drie jaar later en vrees ik vandaag dat ik mijn jaargenootjes toch gelijk moet geven…
Het is nu donderdag.
Gisteren, woensdag, ben ik afgestudeerd en komt er na zes jaar een einde aan het CHE-tijdperk.
Morgen, vrijdag, begin ik aan m’n premaster op de Vrije Universiteit.
Er is dus welgeteld één dag in zes jaar waarop er geen deadlines in m’n nek hijgen en m’n agenda geen to-do-lijst heeft. Ik ben vandaag voor één dag student-af.

En ik vind het maar niks.