|I{•——» Mieke «——•}I|

Ik ben verkikkerd op de nieuwe Albert Heijn XL in Ede. Groot assortiment en zelf afrekenen met een handscanner. Ideaal. En, niet te vergeten: de winkelkarretjes speciaal voor mandjes.
Voor wie ze niet kent: ik vind het een van de uitvindingen van de eeuw. Mijn probleem is namelijk altijd dat ik te weínig boodschappen nodig heb om met een grote kar te gaan zeulen, maar net weer te véél nodig heb om nog comfortabel met zo’n mandje onder m’n arm te kunnen lopen. En wat hebben ze daar bij de AH XL op gevonden? Een winkelkar van een handzaam middenmaatje, waar je je mandje in kunt hangen. Geweldig!
Nadeel is wel dat het mandkarretje voornamelijk door senioren slash bejaarden gebruikt wordt en dus al een zekere reputatie heeft. Niet erg charmant om daar als jongedame mee te gaan lopen (je weet nooit wie je tegenkomt *grijns*), maar vooruit…

Sinds vandaag ben ik nog meer verkikkerd geraakt op de AH XL.
Het was een baaldag, niet te zuinig. Ik zou naar school gaan om een kopie van m’n diploma in te leveren en het een en ander uit te printen. De dag begon echter met flinke koppijn, een regenbui op weg naar het station, en onderweg bedacht ik me dat m’n USB-stick nog thuis lag met daarop, jawel, de uit te printen documenten. Ik zou dus een uur heen en vervolgens een uur terug in de trein zitten, enkel en alleen om dat kopietje te draaien en in te leveren. Grmpf.
Eenmaal op school bleken alle printers in de omgeving van de administratie buiten werking te zijn. Sterker nog; op de hele begane grond was geen printer te vinden zonder snipperdag. Omdat ik nog niet weet waar in de rest van het gebouw de printers staan, begaf ik me maar naar m’n eigen faculteit. Die huist helaas niet op de begane grond maar op de tiende verdieping. Tel daarbij op dat de pauze net voorbij was en het dus spitsuur was bij de liften, en Miek was een aardige poos bezig…

Ruim anderhalf uur later was ik weer op Ede-Wageningen, waar het hoosde. Het buitje van vanochtend was uitgegroeid tot een wolkbreuk die me binnen een paar tellen doorweekte. Grrr… Ik wil naar Spanje, en wel NU!
Nat tot op m’n huid fietste ik naar de AH. M’n spijkerbroek plakte aan m’n benen en het water drupte van de randen van m’n pet (ik heb het opgegeven om met een paraplu te fietsen… dat werkt niet in dit winderige land). Vanonder de luifel werd ik medelijdend aangekeken door een aantal supermarktklanten dat de bui liever afwachtte, terwijl ik met een gezicht als een oorwurm voorbij stampte. Wat een dag…
Ik ging in hoog tempo door de winkel heen. Zodoende bemerkte ik pas tegen het eind van m’n winkelrondje de muziek uit de speakers boven m’n hoofd en hoorde ik het liedje op de radio aflopen en de tune van een nieuwe beginnen. Ik spitste m’n oren toen ik het deuntje herkende, maar zuchtte een tel later. Jeroen van der Boom, blegh… die arrogante copycat is wel het laatste wat ik nu wil horen.
Uit automatisme bleef ik toch, als altijd, luisteren tot aan de eerste woorden. Het intro van Jij Bent Zo is identiek aan dat van Silencio, en ondanks dat ik weet dat het tegen beter weten in is, hoop ik toch altijd stiekem dat ik aan het begin van het couplet Davids stem hoor.

En jawel! ‘Ya no tengo palabras…’ galmde het door de winkel. Yes!!
Wat is het lang geleden dat ik ‘m in de originele versie op de Nederlandse radio gehoord heb. Ik begon spontaan mee te galmen en gooide al swingend de laatste artikelen in m’n mandje. Davids stem heeft de vreemde eigenschap me altijd en overal op te kunnen vrolijken, en dat bleek maar weer. Half dansend duwde ik m’n karretje naar het afrekenpunt, om daar net zolang te dralen tot de song afgelopen was.
Toen pas werd ik me bewust van de blikken die me toegeworpen werden. Een paar voorbijlopende klanten, de security-man met oortje in, de dames van de dichtstbijzijnde kassa’s… Allemaal wierpen ze bevreemde blikken op de figuur bij het afrekenpunt; een jonge vrouw met een bejaardenkarretje, zeiknat als een verzopen katje maar met een grijns van oor tot oor onder een verfomfaaid petje, en middenin een volle supermarkt een liedje meezingend waar iedereen een totaal andere tekst op kent.

Ik zal inderdaad een wat aparte indruk gemaakt hebben, ja. *grijns* Maar owh, wat was ik ineens weer vrolijk. Thank you, playlist editor slash radio host slash whatever, thank you lots! En had ik al gezegd dat ik verkikkerd ben op de Albert Heijn XL? *grijns*