|I{•——» Mieke «——•}I|

Om eerlijk te zijn wist ik niet goed of ik het wel of niet moest verwachten. En zo ja, of ik daar dan blij mee moest zijn of dat ik me beter stevig achter m’n oren kon krabben…
Nieuwsgierig aagje als ik ben, had ik me in de twee maanden tussen de uitspraak en de daad-bij-het-woord-voeging wel eens afgevraagd of het ervan zou komen. Maarrrr: niet zelf erover beginnen. Kaken stijf op elkaar houden en gezicht in standje pokerface. Zo weinig mogelijk risico lopen dat ze het zich dankzij jou herinneren en er vervolgens een pak-jij-het-cadeautje-maar-eens-fijn-uit-horrorverhaal van gaan maken…

Het viel mee. De gemene grijnzen voorspelden niet veel goeds en het pakje werd behoedzaam tot het allerlaatst bewaard, maar het viel mee. Een vrolijk papiertje, een laag duct tape, een laag bobbeltjesplastic en opnieuw een pakpapiertje. Slim ingepakt, het had eerder het formaat van een cd. Maar aan de afwachtende blikken te zien was de inhoud bepaald niet zo onschuldig als een simpel cd’tje.
En toen… jawel hoor. Daar was ‘ie dan, blauw en wel:

Ik vraag me nou alleen nog af: is dit nu een hint richting een goed voornemen voor m’n nieuwe levensjaar? Hmm…