|I{•——» Mieke «——•}I|

We hebben vandaag onze mening drastisch bijgesteld. Waren we eerst nog ervan overtuigd dat een van onze docenten zelfkastijdingstrekjes vertoont, sinds vanmorgen weten we beter: hij is een kwelgeest pur sang.

De eerste tentamens liggen inmiddels achter ons; het tweede blok is begonnen. En hoe! Maandag is gelukkig nog steeds lesvrij, maar dinsdagochtend mogen we vanaf nu om negen uur aantreden voor, jawel, een blokuur statistiek. Oh joy… en dat op de vroege ochtend.
Verlangend naar een kop koffie (de metro was laat dus langs het DE Café zat er niet in ) schoof ik vanmorgen in de collegebanken. “Goeiemorgen. Het tentamen Methodologie nog overleefd vrijdag?”
De reacties waren zoals te verwachten niet al te uitbundig. Niemand durfde op een dikke voldoende te rekenen, maar stiekem hoopten we toch allemaal op die 5,5 die ons zou verlossen van het vooruitzicht op een hertentamen…

Voordat het eventueel zo ver komt, is het eerst de beurt aan de genadeloze opvolger van Methodologie: Toetsende Statistiek. Voor de bèta-talenten aan de overkant van de campus een lachertje; voor letterenstudenten zoals wij een onvermijdelijke nachtmerrie.
Dat bleek direct al uit het ‘opbeurende’ inleidende praatje van de docent, je raadt het al: degene die ons vorig blok Methodologie gaf. “Lees veel. Oefen veel. Neem de hoofdstukken door vóórdat je naar college komt. Echt, ik wil het jullie aanraden. Ieder jaar haalt een kwart van de studenten het tentamen niet. Er zitten hier meer dan genoeg ouderejaars in de zaal om jullie te vertellen hoe vervelend het is om het vak over te moeten doen.”

Zo. Daar konden we het mee doen. Lekker opbeurend.
We togen aan de slag. Er ligt voor ieder van ons een Engelstalig gedrocht van bijna 800 pagina’s dik (!) te wachten, dus maar beter de vaart erin houden… Het volgende anderhalf uur kwamen er termen en formules voorbij die ik sinds VWO-6 niet meer gehoord had en die ergens in mijn achterhoofd beland waren in het vakje ‘zinnig voor de examens en hoeft daarna nooit meer opgediept te worden’. Ai… Had ik toen toch maar vast geweten dat ik het in m’n hoofd zou halen om een Master te gaan doen.

Enfin, ruim een uur later kwamen we bij De Normale Verdeling – iedereen die statistiek heeft gehad zal begrijpen waarom ik het met hoofdletters schrijf. *grijns*
De normale verdeling is helaas niet zo normaal en simpel als de naam doet vermoeden. Ze kent onder andere het verschijnsel ’scheefheid’. Bij zogenaamde negatieve scheefheid is de meerderheid van de scores vrij hoog in plaats van gemiddeld; bij positieve scheefheid is het juist andersom en is de meerderheid van de scores aan de lage kant.
Opkijkend van de powerpoint-slides blikte de docent de zaal in. “Kan iemand me een voorbeeld geven van positieve scheefheid, dus van een patroon met lager uitvallende scores?”
Het bleef stil in de collegezaal.
“Niemand? Nou, ik heb wel een voorbeeld dan: jullie tentamenresultaten zijn behoorlijk positief scheef dit jaar, kan ik wel zeggen.”

Pats! Daar knapte de zeepbel. Het sprankje hoop op die 5,5 dat iedereen stiekem nog had, viel als een kaartenhuis in elkaar.
Ineens was de hele collegezaal in rep en roer. “Zijn de cijfers dan al bekend?” “Hoeveel procent heeft een onvoldoende?” “Is het echt zo erg?”
Met een gemene grijns van oor tot oor bekeek hij zijn nu wanhopige kluit leerlingen. “Nee, de eindcijfers zijn er nog niet en die komen er voorlopig ook niet. Ik moet eerst maar eens zien wat ik met de normering ga doen.”
En zo liet hij ons in onzekerheid achter. Op mijn quasi-serieuze vraag “Ben je omkoopbaar?” heb ik totnogtoe geen antwoord gekregen…

Vandaag was er temidden van alle regenbuien een klein lichtpuntje: mijn – hopelijk – allerlaatste hoorcollege Methodologie. Man, man, wat ben ik ongeschikt voor dat vak. Mijn hoofd snapt maar weinig van al die significantietesten en validiteitssoorten.
Dat het vak zich volgend blok nog een graadje erger voortzet in de vorm van Toetsende Statistiek, is een vooruitzicht dat ik comfortabelheidshalve (is dat een woord? ) nog maar even niet in mijn gedachten toelaat. Integendeel, ik praat mezelf moed in dat dit mijn laatste college Methodologie was, en dat ik met flink blokken het tentamen vast wel in één keer moet kunnen halen…

Gelukkig ben ik niet de enige die moeite heeft met al die wiskundige modellen. Het gros van mijn studiegenootjes bestaat namelijk uit vrouwen en uit typische alfa-leerlingen. Eén van die twee eigenschappen is al genoeg om geen held te hoeven zijn in wiskunde, laat staan wanneer je ze alle twee bezit.
Mijn studiegenootjes L. en T., naast wie vandaag ik in de collegebanken zat, delen in mijn zuchten en steunen. En aldus ontspon zich halverwege het blokuur het volgende gesprek:

T: “Pfff… er zal goddelijke interventie aan te pas moeten komen wil ik dit tentamen gaan halen.”
M: “Zeg dat! Het licht gaat bij mij ook aardig uit.”
Een paar tellen later: M: “Ergens heb ik wel medelijden met ‘m. Arme jongen… probeert het enthousiasme voor z’n vak over te brengen op een nieuwe generatie, en alles wat ‘ie tegenover zich krijgt is een stel glazig kijkende studenten die na vijf minuten de draad al kwijt zijn.”
Stilte.
L: “Ik durf te wedden dat ‘ie een masochist is.”

En bedankt hè, Lieke… dat is nou wel de láátste manier waarop ik naar mijn leraren wil kijken.