|I{•——» Mieke «——•}I|

Vandaag was er temidden van alle regenbuien een klein lichtpuntje: mijn – hopelijk – allerlaatste hoorcollege Methodologie. Man, man, wat ben ik ongeschikt voor dat vak. Mijn hoofd snapt maar weinig van al die significantietesten en validiteitssoorten.
Dat het vak zich volgend blok nog een graadje erger voortzet in de vorm van Toetsende Statistiek, is een vooruitzicht dat ik comfortabelheidshalve (is dat een woord? ) nog maar even niet in mijn gedachten toelaat. Integendeel, ik praat mezelf moed in dat dit mijn laatste college Methodologie was, en dat ik met flink blokken het tentamen vast wel in één keer moet kunnen halen…

Gelukkig ben ik niet de enige die moeite heeft met al die wiskundige modellen. Het gros van mijn studiegenootjes bestaat namelijk uit vrouwen en uit typische alfa-leerlingen. Eén van die twee eigenschappen is al genoeg om geen held te hoeven zijn in wiskunde, laat staan wanneer je ze alle twee bezit.
Mijn studiegenootjes L. en T., naast wie vandaag ik in de collegebanken zat, delen in mijn zuchten en steunen. En aldus ontspon zich halverwege het blokuur het volgende gesprek:

T: “Pfff… er zal goddelijke interventie aan te pas moeten komen wil ik dit tentamen gaan halen.”
M: “Zeg dat! Het licht gaat bij mij ook aardig uit.”
Een paar tellen later: M: “Ergens heb ik wel medelijden met ‘m. Arme jongen… probeert het enthousiasme voor z’n vak over te brengen op een nieuwe generatie, en alles wat ‘ie tegenover zich krijgt is een stel glazig kijkende studenten die na vijf minuten de draad al kwijt zijn.”
Stilte.
L: “Ik durf te wedden dat ‘ie een masochist is.”

En bedankt hè, Lieke… dat is nou wel de láátste manier waarop ik naar mijn leraren wil kijken.