|I{•——» Mieke «——•}I|

Vanmiddag op de redactie van FEM. Ik zit ijverig Miss Eindredacteur te wezen; morgen is Deadlinedag dus er is veel werk te verzetten.
Op het getik van toetsenborden en het geklik van muisknoppen na is het rustig. Sinds ik ‘geüpgraded’ ben naar eindredacteur zit ik in een andere ruimte op de redactie, een ruimte die de eindredactie deelt met de beeld- en vormredacteuren. Beduidend meer vrouwen hier en dus ook meer gezelligheid en meer chitchat vergeleken met mijn tijd op de schrijvende redactie’vleugel’. Maar, hoe gezellig ook: er is werk aan de winkel, dus opperste concentratie…

Snif.
Snuif.
Hoest.
Slik.
Kuch.
En dan verbreekt een doordringend neusophalen de stilte. Een tel later klinkt het half verontschuldigend, half lachend vanachter de desk van mijn eindredactie-collega, laten we ‘m EC noemen: “Sorry. Die was wel heel erg, hè?”
M (ik) grijnzend: “Mwoaah… Het zij je vergeven, hoor.”
EC: “Dank je. Je kunt zakdoeken aan blijven slepen maar er is gewoon geen beginnen aan. Bah.”
M: “Ah joh, het halve land is verkouden nu het weer herfst is. Niks aan te doen, gaat wel weer over. Ik vind het veel irritanter als mensen in de trein continu aan het ‘binnenhalen’ zijn. Vanmorgen zat er nog zo’n tiep bij me in de trein. Dan wil je ’s ochtends vroeg nog even met je ogen dicht een eindje wegdoezelen, zit zo’n kerel continu z’n neus op te halen naast je. Gatver!”
EC schiet in de lach. “Inderdaad! Bloedirritant!”
M: “En als ik dan uiteindelijk mijn frustratiekookpunt bereik en de beste man zo vriendelijk mogelijk een zakdoekje aanbied, kijkt ‘ie me aan alsof ik ‘m het meest oneerbare voorstel uit z’n leven doe.”
EC: “En al zóu ‘ie het aannemen, twee minuten later begint het hele feest weer van voren af aan.”
M: “Dat zit er dik in… Ze zouden er iets anders voor moeten verzinnen.”
EC: “Kurk!”
M: “Kurk?”
EC: “Ja, kurk! Gewoon die stukken kurk van wijnflessen, weet je wel? Dan worden die ook nog ’s nuttig gebruikt.”
M (lachend): “Exit loopneus, dat wel. Maar ik zie mezelf nou niet direct met twee stukken kurk in m’n tas rondlopen… En denk ook niet dat het erg comfortabel zit, jij wel?”
EC: “Hmm… Nee.”
Het blijft even stil. Dan:
M: “Beter idee: tampons! Standaard in de pocket en een stuk zachter. Nou jij weer.”
EC: “Hahaha, tampons! En jij gaat dan zeker aan die vent uitleggen dat ‘ie de kant met het koordje búiten z’n neus moet laten hangen.”
M (met gemene grijns): “De volgende keer dat ik zo’n figuur tegenkom laat ik ‘t beide voor z’n neus bungelen: ‘Zakdoekje, meneer? Nee? Echt niet? Dan heb ik een tampon voor u. U mag kiezen…’”