2008 november « |I{•——» Mieke «—

Blog
About

Ochtendserenade

Zat 29 november 2008 at 13:59 | In Once in a lifetime | Leave a Comment

Gistermorgen, tegen half acht. Ik zit met m’n laptopje op schoot in een heerlijk rustige InterCity. Terwijl de trein ergens tussen Maarn en Driebergen-Zeist zoeft, is het weldadig stil in de coupé. Enkel wat geritsel van krantenpagina’s die omgeslagen worden.
De deur van de coupé zwaait open en bij het ontwaren van een hoofd, nek en schouders boven de hoofdleuningen van de stoelen, grijp ik automatisch naar m’n tas om m’n OV-kaart tevoorschijn te halen.
Maar de nieuwkomer is geen conducteur. Bepaald niet. Hij staart even met een brede grijns de coupé in, heft dan met een theatraal gebaar een hand omhoog… en begint te zingen.

“Oh no, oh no, you shouldn’t give a shit. Oh no!”

What the…?!
Zichtbaar genietend van de volle aandacht van alle reizigers wandelt hij verder de coupé in, nog steeds een staaltje van z’n zangkunsten ten beste gevend. Me bedenkend dat ik ‘m waarschijnlijk maar beter kan negeren als ik geen persoonlijke serenade wil krijgen, houd ik stoïcijns mijn blik op m’n laptop gericht.
Vanuit m’n ooghoeken hou ik hem echter wel in de gaten. Bij het viertal stoelen voor me stopt de ochtendlijke nachtegaal om een man op z’n kop te geven dat hij een gratis krant leest in plaats van een betaalde variant.
“Jaaa meneertje, u denkt dat het allemaal maar gratis is, hè? Lekker voordelig een krantje meepakken, hoppakee!”
De beste man houdt al net zo geveinsd onverstoord zijn ogen op de krant gericht, en de treintroubadour besluit een paar stappen verder te doen en komt richting mijn zitplaats gewaggeld. Ik word lichtelijk nerveus van zijn naderende en onberekenbare verschijning en trek automatisch mijn laptop wat verder op schoot. Maar dan, als hij de laatste stoelen voor mij gepasseerd is en ik hem in z’n volle lengte kan zien, ontdek ik het blikje bier in z’n hand. En met het zien van het blik alcohol word ik me gewaar van de enorme drankkegel die voor hem uitgaat.
Even staat de onfrisse verschijning voor me stil en ontmoet ik de lodderige, verdwaasde blik in zijn ogen. Van het ene op het andere standbeen zwalkend kijkt hij me een paar tellen aan, om daarna door te lopen, luidkeels een nieuw lied aan te heffen en een paar meter verderop de coupé weer te verlaten.

De rest van de dag blijft zijn aanblik op m’n netvlies staan, en de aanvankelijke afkeer die ik voelde, slaat om in medelijden. Dat je dit soort figuren nou in de laatste avondtrein tegenkomt, a la. Maar om half acht ’s ochtends… en dan al (of, waarschijnlijker: nog steeds) ladderzat zijn. Allemensen…

Bible meets statistics

Zon 23 november 2008 at 23:28 | In Studieperikelen | Leave a Comment

Even dacht ik een hallucinatie te hebben. Bij spaarzame uitzondering dook ik op zondagavond de studieboeken in (Oooh! Gij zondaar! Ja, ik weet het *grijns*) en toen stond ik zomaar ineens oog in oog met… Mozes.
Nee, het lag niet aan de zondag, en ik maak ook geen geintje. Kijk zelf maar:

Eerlijk gezegd denk ik bij ‘Moses extreme reactions’ meer aan een schreeuwende Mozes op de Sinaï met twee stenen tafelen in z’n handen, maar vooruit, deze is ook leuk.
Zo zie je maar: wat nou wetenschap en geloof strikt gescheiden houden? Als zelfs statistiekwonder SPSS daar niet aan doet… *grijns*

Creatief met letters

Vrij 21 november 2008 at 19:43 | In Miep Miek in de bocht | 3 Comments

Men neme:
- een stormachtige vrijdagmiddag;
- een onmogelijke praktijkopdracht voor Statistiek;
- twee meiden die van alle p-, r- en t-waardes zo landerig en melig worden dat er weinig zinnigs meer uit ze komt.

Gooi dat eens bij elkaar in de blender en rarara wat er gebeurt… Juist: dat gaat mis. Dan kan het maar zo gebeuren dat je in je opdrachtverslag de meest verbazingwekkende tikfouten gaat zitten maken. Van nulhypothese bijna nijlhypnose maken en statistiek ombuigen tot sadistiek, dat soort dingen.
Maar de mooiste, dat was toch wel de verbastering van significant. Eat your heart out, Mary-supercalifragilisticexpialidocious-Poppins, ik denk dat ik ‘m ga insturen voor de Dikke Van Dale Nieuwe Woorden:

Sifnigigantisch.

Afgeleid

Do 13 november 2008 at 16:26 | In Studieperikelen | Leave a Comment

Terug van weggeweest: de SOG-middag. Sinds maart van dit jaar leek studie-ontwijkend gedrag voorgoed verleden tijd toen ik eindelijk het licht had gezien in de eindeloze tunnel die scriptieschrijven heet. Maar slecht gedrag laat zich nou eenmaal makkelijker aanleren dan weer afleren. En dus is het vandaag voor het eerst sinds tijden weer eens goed raak.

Er ligt een pittig hoofdstuk Statistiek op me te wachten waar ik allesbehalve zin in heb. Plus een report voor Discourse, plus een reeks opdrachten voor Tekstanalyse, plus een transcribeerpracticum, en eigenlijk moet het allemaal dit weekend af. Liefst vandaag nog. *pompiedom* Het groeit me even boven het hoofd, en dan steekt zomaar ineens die oude neiging de kop op: ontwijken die handel.
Ik kan de verleiding niet weerstaan. Het ontbijt met Eega van vanmorgen was erg gezellig maar ligt me nog zwaar op de maag, wat de concentratie en werklust ook al niet ten goede komt (stel gekken, ’s ochtends om half elf al aan de uitsmijter ). Ik klik van Hyves naar het Forum naar YouTube naar een site waar ik de nieuwste Luis Fonsí-lyrics uit m’n hoofd probeer te leren, enzovoorts. Moet er verder nog iets gebeuren? Gelukkig, er is nog een was die aangezet kan worden, een stapel kleding die gesorteerd moet worden, en ah, het oud papier moet ook nog weg.

Tegen vier uur is er dan echt niks nuttigs of onbenulligs meer te doen. Achthonderd pagina’s dik ligt Discovering Statistics Using SPSS me gemeen aan te staren. Zuchtend blaas ik een lok haar uit m’n ogen en ga er dan eindelijk maar voor zitten. Innerlijk kermend en jammerend, dat wel, omdat het toch echt ikzelf was die zonodig een Master wilde gaan doen en van tevoren wist dat dat een heel ander soort studentenleven in zou luiden dan het relaxte leventje van tentamens op je sokken halen en veelvuldig proosten op het goede leven. So nobody to blame but myself…

Ik spreek mezelf streng toe, stop de cd-rom met datafiles in m’n laptop en pak m’n boek erbij.
Maar dan.
Dzjiiiing, dzjiiiiiiing! Klop. Tik. Ratel. Sleep, schuif. Pof! Dzjiiiiiiiing. Bonk, bonk. Pok, ratel.

Da’s waar ook: ik heb nieuwe buren.

Onkruid vergaat niet

Di 11 november 2008 at 18:25 | In Once in a lifetime, Rare jongens die Hollanders | Leave a Comment

Wat kan het soms toch heerlijk zijn om ’s middags, thuiskomend na een lange collegedag, even te gaan zitten met het laatste nieuws. Misschien is het wel heel slecht van mij dat ik temidden van ineenstortende financiële markten en humanitaire crises in Afrika ontzettend kan lachen om een onbenullig nieuwtje… Maar toch. Soms zit er een berichtje tussen waar ik zo gierend hard om kan lachen dat de moeheid van de lange schooldag als sneeuw voor de zon verdwijnt.
Zo ook vanmiddag. Ziehier:

Jeroen van der Boom derde Topper

AMSTERDAM – Gordon en Rene Froger hebben een opvolger gevonden voor Gerard Joling bij de Toppers. De twee zangers polsten maandag de Amsterdammer Jeroen van der Boom, die wel open staat voor dit avontuur. “Jeroen heeft een geweldige stem en hij heeft het afgelopen jaar bewezen een echte topper te zijn,” zeggen Gordon en Froger dinsdag in de Telegraaf.
In een reactie zegt de kersverse Topper vereerd te zijn. “Ik ben niet de nieuwe Gerard Joling, ik ben gewoon Jeroen en heb enorm veel respect voor wat Gerard heeft neergezet de afgelopen jaren.” Hij vervolgt: “Verder ga ik mijn uiterste best doen om op geheel eigen wijze mijn bijdrage te leveren aan dit unieke concept waar jaarlijks door tienduizenden mensen naartoe wordt geleefd.”
NU.nl, 11 november 2008

Whahahaaaa! Kan iemand me even een zakdoek aangeven zodat ik de lachtranen van m’n wangen kan vegen?! Jeroen van der Boom de derde Topper, je verzint het toch niet! Heeft meneer eindelijk na jaren ploeteren een paar nummer-1-hits gescoord (nog niet eens geheel z’n eigen verdienste), en dan laat ‘ie zich degraderen tot Topper… wat een grandioze carrière move. Het enige wat er nog aan ontbreekt is teamcaptain Patrick van De Lama’s die hard op de beroemde zoemer drukt. ÈÈÈH!
Owh hoe verleidelijk is het nu om flauwe opmerkingen neer te gaan pennen over visuals van ‘Neerlands nieuwe Marco Borsato’ in een roze of groen glitterpakje, of over de ene valse nicht die vervangen wordt door de andere v… enfin.

Jammer toch dat onkruid niet vergaat, ook niet onkruid van Topper-niveau. Arme Gerard. Denkt ‘ie z’n collega-glitterfreaks en de publieke omroep een hak te zetten, maar nee hoor, een paar dagen later hebben ze al een vervanger voor ‘m opgeschnabbeld. Ach toch.
Ik vind het in ieder geval een briljant plan om je ervan te verzekeren dat je niet de toptien gaat halen op het komende Songfestival. Mag ik vast een voorspelling doen? Ik hoor het ze al zeggen in Moskou straks: “The Netherlands, zero points. Les Pays-Bas, zéro points.”

Verschil moet er wezen

Do 6 november 2008 at 00:59 | In Friends & Family | 1 Comment

Ik dacht dat ik best een heel leuke decembermaand voor de boeg had. Zwelgend in zelfmedelijden vanwege het voor het eerst in mijn leven moeten missen van de herfst- én krokusvakantie (so far voor Barcelona op korte termijn), kijk ik verlangend uit naar de tweede helft van december. Eerst een weekend naar Zuid-België voor een concert van mijn latin held, dan even een paar tentamens wegwerken *grijns*, en vervolgens met de Kerstdagen in de Zwitserse sneeuw zitten.

Prima voor mekaar, toch? Dat dacht ik ook.
Maar nee hoor; komt zij aan… “Trouwens, ik ga over twee weken voor een weekend naar Miami.”