|I{•——» Mieke «——•}I|

Gistermorgen, tegen half acht. Ik zit met m’n laptopje op schoot in een heerlijk rustige InterCity. Terwijl de trein ergens tussen Maarn en Driebergen-Zeist zoeft, is het weldadig stil in de coupé. Enkel wat geritsel van krantenpagina’s die omgeslagen worden.
De deur van de coupé zwaait open en bij het ontwaren van een hoofd, nek en schouders boven de hoofdleuningen van de stoelen, grijp ik automatisch naar m’n tas om m’n OV-kaart tevoorschijn te halen.
Maar de nieuwkomer is geen conducteur. Bepaald niet. Hij staart even met een brede grijns de coupé in, heft dan met een theatraal gebaar een hand omhoog… en begint te zingen.

“Oh no, oh no, you shouldn’t give a shit. Oh no!”

What the…?!
Zichtbaar genietend van de volle aandacht van alle reizigers wandelt hij verder de coupé in, nog steeds een staaltje van z’n zangkunsten ten beste gevend. Me bedenkend dat ik ‘m waarschijnlijk maar beter kan negeren als ik geen persoonlijke serenade wil krijgen, houd ik stoïcijns mijn blik op m’n laptop gericht.
Vanuit m’n ooghoeken hou ik hem echter wel in de gaten. Bij het viertal stoelen voor me stopt de ochtendlijke nachtegaal om een man op z’n kop te geven dat hij een gratis krant leest in plaats van een betaalde variant.
“Jaaa meneertje, u denkt dat het allemaal maar gratis is, hè? Lekker voordelig een krantje meepakken, hoppakee!”
De beste man houdt al net zo geveinsd onverstoord zijn ogen op de krant gericht, en de treintroubadour besluit een paar stappen verder te doen en komt richting mijn zitplaats gewaggeld. Ik word lichtelijk nerveus van zijn naderende en onberekenbare verschijning en trek automatisch mijn laptop wat verder op schoot. Maar dan, als hij de laatste stoelen voor mij gepasseerd is en ik hem in z’n volle lengte kan zien, ontdek ik het blikje bier in z’n hand. En met het zien van het blik alcohol word ik me gewaar van de enorme drankkegel die voor hem uitgaat.
Even staat de onfrisse verschijning voor me stil en ontmoet ik de lodderige, verdwaasde blik in zijn ogen. Van het ene op het andere standbeen zwalkend kijkt hij me een paar tellen aan, om daarna door te lopen, luidkeels een nieuw lied aan te heffen en een paar meter verderop de coupé weer te verlaten.

De rest van de dag blijft zijn aanblik op m’n netvlies staan, en de aanvankelijke afkeer die ik voelde, slaat om in medelijden. Dat je dit soort figuren nou in de laatste avondtrein tegenkomt, a la. Maar om half acht ’s ochtends… en dan al (of, waarschijnlijker: nog steeds) ladderzat zijn. Allemensen…