|I{•——» Mieke «——•}I|

Vanavond is het weer zover. Oudejaarsavond. Als altijd vieren we het met vrienden en familie én een vaste gast: Het Rondje.
Je kunt er op wachten. Als de wijzers richting elf uur kruipen is er altijd wel iemand die roept: “Wordt het niet eens tijd voor Het Rondje?” En dan kruipen we met z’n allen bij elkaar en vertelt ieder zijn verhaal: wat was het oude jaar voor jou en hoe kijk je uit naar het nieuwe?

Ik moet altijd even peinzen voordat ik weet wat ik wil zeggen. Ik blader terug in m’n agenda, bekijk foto’s, en laat in m’n hoofd de plaatjes van het afgelopen jaar aan me voorbij trekken. Ik zie mezelf in de februarizon in Barcelona… op weg naar een interview voor FEM… bij de studentenbalie van de CHE om m’n scriptie in te leveren… met vijf man tegelijk bommetje duikend in Javea… buikpijn van het lachen terwijl we een gedicht voor een aanstaande 30’er in elkaar draaien… uit m’n dak bij Juanes en David… kriebels in m’n buik op de introdag van de VU… in februari het AbraJan Lied zingend en in december een grote ‘50′ op Timo’s buik smeren met scheerschuim…
Het was een pracht van een jaar. Wat ben ik rijk gezegend en wat heb ik veel om dankbaar voor te zijn!

Dankbaar voor familie en vrienden. Voor ouders die nog altijd bij elkaar zijn en voor een broertje (naja, -tje… ) dat een prachtige studie heeft gekozen. Voor nieuwe vriendschappen die stuk voor stuk een ontdekkingsreis zijn, en voor oudere vriendschappen die bestand blijken te zijn tegen de uiteenlopende wegen die we inslaan, jong en nieuwsgierig als we zijn.

Dankbaar voor de vele voetstapjes buiten de grenzen van ons kikkerlandje. Tot twee keer toe naar de mooie witte bergen; opnieuw naar Barcelona, stad waar ik mijn hart aan verloren heb; een intens weekend in België en een onvergetelijke zomer aan de Spaanse kust.

Dankbaar dat ik eindelijk de moed bij elkaar wist te rapen om definitief met de medicijnen voor m’n hart te stoppen. Medicatie die ik allang niet meer nodig had, maar die ik uit angst niet helemaal af durfde te bouwen.

Dankbaar voor m’n werk bij FEM, voor de leuke collega’s, de fijne sfeer en het vertrouwen dat ze stellen in dit jonkie dat pas net komt kijken.

Dankbaar voor de flexibiliteit van school en alle steuntjes in de rug bij het maken van het Kreng der Krengen, mijn scriptie.
Daar direct op inhakend: ontzettend dankbaar voor de mogelijkheid om aan m’n master te beginnen. Een superleuke studie aan een goede universiteit, met boeiende vakken en mooie, gezellige mensen om me heen. Hoe vaak we ook steen en been klagen over een vak als Statistiek, ik geniet er iedere keer weer van als ik ’s ochtends de trein uitstap en de uni voor me op zie rijzen.

En 2009? Ik krijg altijd een kriebelig gevoel bij De Goede Voornemens, maar plannen en dromen en dingen die ik anders zou willen zijn er natuurlijk wel.
Allereerst hoop ik dat 2009 een jaar zal worden vol liefde, gezondheid, humor, vrede met de mensen om me heen, persoonlijke ontwikkeling en mooie momenten. En concreet heb ik een tweetal ‘plannen’.
Ik hoop dat ik in 2009 zal leren om trouwer te zijn. Trouwer aan mijn gemeente, vooral aan onze geweldige Jovo-kring, standvastiger in mijn tijd met God en een betere vriendin voor mijn vrienden. Je ontkomt er niet aan dat je vrienden net als jij hun vleugels uitslaan en dat elkaar opzoeken tegenwoordig vaak meer vergt dan even op de fiets springen. Je ontkomt er ook niet aan dat je meer en meer deel uit gaat maken van de jachtige maatschappij waarin Koning 24 Uurseconomie meent jouw agenda te kunnen bepalen. Maar waar zou ik zijn zonder vrienden? Als iets een waardevolle investering is, dan is het wel investeren in mensen van wie je houdt.
Tot slot hoop ik dat 2009 me nieuwe dingen zal leren over mezelf. Over hoe ik in elkaar steek, wie ik ben als dochter, zus, vriendin, collega, christen. Over wat wel en niet bij me past en wat mijn plaats in de wereld is. Het schijnt bij de leeftijd te horen dat je je zo nu en dan het hoofd breekt over dit soort vragen, maar soms kan ik daar best moe van worden. De wereld is zó groot en er zijn zó veel mogelijkheden. Het is heerlijk om zo vrij als een vogel te zijn, maar die vrijheid brengt wel het luxeprobleem met zich mee dat je een oceaan aan opties hebt. Waar wil ik heen? De wetenschap lonkt, het bedrijfsleven lonkt, Spanje lonkt… zelfs Amsterdam knipoogt af en toe naar me, hoewel me dat nog niet zo lang geleden maar niks leek. Waar wil ik uitkomen? En met wie? Waar ligt mijn bestemming? Ik heb weleens het idee dat ik beter weet wat ik niet wil dan wat ik wel wil (de herkenning met het personage Cristina uit de film Vicky Cristina Barcelona was best confronterend!).

As usual is het voor een deel het vertrouwde riedeltje: Miek, je moet niet zo miepen. Je wilt veel te veel in één keer en je kunt nu eenmaal niet alles tot in detail uitpluizen.
Ik weet het, ik weet het… Mijn naam is niet voor niets Miepje Miek. *grijns* Maar miepje of niet, ik heb ontzettend veel zin in 2009 en ik houd me hieraan vast: I don’t know what the future holds, but I know Who holds it.

Ik wens je een 2009 toe dat een verrijking voor je leven zal zijn.

Zie je wel.

Ik ben helemaal niet gek dat ik nauwelijks tv kijk. Ik mag best al die leuke nieuwe tv-series missen en geen zin hebben om én het Journaal én Netwerk én Nova te kijken.

Ik ben niet gek omdat ik het leuk vind om naar de kerk te gaan, wat die boze meneer van de boze brief vandaag in de Metro dan ook vindt en hoe vaak hij het ook ‘achterlijk’ noemt.

En ik ben ook niet gek dat mijn drang naar socializen en leuke dingen doen vaak vele malen groter is dan de drang om chocola te maken van de Wereld van de Nulhypothese – tenzij het letterlijk om ‘chocola maken’ zou gaan, uiteraard. Maar dat terzijde.

Wat ik dan wel ben? Ik ben gewoon iemand die hartstikke gezond gedrag vertoont. Ennn… die daarmee haar eigen geluk bevordert. Kijk zelf maar… (met dank aan Jasons blog )
Het lijkt me een leuke voor in een bijdehante bui op school (en laten we eerlijk zijn, wanneer heb ik die nou niet?): “Excuses meneer de hoogleraar, ik heb inderdaad mijn weekopdrachten niet gemaakt, nee. Want ziet u, er blijkt een positieve correlatie te zijn tussen je psychische welzijn en de tijd die je besteedt aan socializen. En ja, dat gaat nu eenmaal niet goed samen met huiswerk maken… Zo, nou u weer.”

Vanochtend op school:
“Ik voelde me vanmorgen zó oud!”
“Wat was er dan?”
“Ik had een stel eerstejaars tegenover me in de trein zitten, zegt de een tegen de ander: ‘Ik heb echt vet ouwe klasgenoten! Sommige zijn al in de twintig!’ Blegh. Ik voelde me wel tachtig.”
Uit drie monden klinkt tegelijkertijd verontwaardiging. “Nou ja!” “Wat een kleuter!”
“Tsja. Maar ja,” relativeert de eerste dan, “toen ik achttien was klonk 25 of 26 ook altijd zo ver weg.”
“Zo volwassen, inderdaad,” knik ik. “Ik dacht vroeger altijd dat je op die leeftijd zo’n succesvolle power female zou zijn, iemand om tegenop te kijken. En moet je nu zien. Nu ben je zelf zogenaamd volwassen, en dan? Ik voel me nog vaak zat een blaagje van zestien.”
“Haha, inderdaad! Net alsof je nu wél tot in alle details zou weten wat je met je leven wilt.”

Daar zit je dan, vier premasterstudenten op rij. Vier meiden van ergens in de twintig, ambitieus, leergierig en ijverig. Allevier hebben we ooit het bizarre idee gekregen om een master-degree te willen halen. En nu wordt het buigen of barsten onder het bachelor-scriptietraject, dat vandaag begonnen is.
Vanmorgen, terwijl alle vereisten voor de scriptie aan me voorbij trokken, dwaalden m’n gedachten af en had ik er weer eens één: een wat als?-momentje.
Wat als…? Het is een van die regelmatig terugkerende bespiegelende vragen die je hersenpan wakker houden. Wat als… ik een andere keuze had gemaakt? Als ik niet de mensen had ontmoet die ik heb ontmoet? Als ik op die ene denkbeeldige kruising niet linksaf maar rechtsaf geslagen was?

‘Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid’ was jaren geleden de slogan van een Postbus 51-campagne. Absoluut mee eens, maar in hoeverre kun je je toekomst voorbereiden? Voorspellen je opleiding en cv wel echt iets over de wegen die je in gaat slaan? Is het mogelijk om je leven jaar na jaar in te plannen, of volg je juist je gevoel en is het go with the flow?
Ik mag dan inmiddels 24 lentes tellen en zodoende in de categorie ‘volwassen’ vallen, maar als je me vandaag zou vragen waar ik mezelf over vijf of tien jaar zie, heb ik geen antwoord voor je. Misschien woon ik in Spanje in een huis met honderd ramen dat uitkijkt over zee. Misschien heb ik een doctor-titel voor m’n naam en vind je een hele reeks publicaties als je mijn naam op Google intikt. Misschien staat er een bloedmooie Audi voor de deur en heb ik een topbaan. Misschien zit ik diep in de shit en is er niks terecht gekomen van mijn dromen. Misschien ben ik er wel niet meer. Wie zal het zeggen?

Gisteravond fietste ik na een Spaanse Ladies Night in de Cinemec door de stromende regen naar huis. Hóe frustrerend om vanuit de warme, zonnige zomersfeer van Vicky Cristina Barcelona onder het Hollandse hemelwater te belanden. Ik voelde de zonnestralen al bijna op m’n huid prikken bij het zien van alle bekende plekjes van de stad in de film, maar terug in de realiteit waren het toch echt de regenstralen die op m’n hoofd plensden. Toen schoot het ook even door m’n gedachten. Wat als ik nu eens niet door de examencommissie van de VU was gekomen? Had ik dan inderdaad drie of zes maanden in Barcelona gezeten, zoals mijn back-up-plan luidde? Of, een stap verder terug, wat als ik het niet in m’n hoofd gehaald had om verder te gaan studeren en gewoon was gaan werken? Of reizen? Hoe hadden ik en mijn leventje er dan uitgezien?

Wat als…? In Prince Caspian, het tweede deel van de Narnia-films, stelt de kleine Lucy op zeker moment ook die vraag. Waarop Aslan haar antwoordt: “To know what would have happened, child? No. Nobody is ever told that.”
Wat als. Het is een dilemma waar je volgens mij je leven lang niet uitkomt. Je kunt niet linksaf én rechtsaf.
Ik weet wel één klein antwoordje op die eeuwige vraag. Wat als ik geen master was gaan doen? Dan had ik nu niet gesidderd onder het vooruitzicht van, jawel, drie scripties in drie jaar tijd. Waarvan pas één in de pocket. Zucht. Steun. Kreun. Maar dan had ik evenmin kunnen genieten van nieuwe vriendschappen, nieuwe kennis en een nieuwe wereld die stukje bij beetje voor me opengaat. En op welke kruispunten dat dan weer uit gaat lopen…