|I{•——» Mieke «——•}I|

Wat als…

Vanochtend op school:
“Ik voelde me vanmorgen zó oud!”
“Wat was er dan?”
“Ik had een stel eerstejaars tegenover me in de trein zitten, zegt de een tegen de ander: ‘Ik heb echt vet ouwe klasgenoten! Sommige zijn al in de twintig!’ Blegh. Ik voelde me wel tachtig.”
Uit drie monden klinkt tegelijkertijd verontwaardiging. “Nou ja!” “Wat een kleuter!”
“Tsja. Maar ja,” relativeert de eerste dan, “toen ik achttien was klonk 25 of 26 ook altijd zo ver weg.”
“Zo volwassen, inderdaad,” knik ik. “Ik dacht vroeger altijd dat je op die leeftijd zo’n succesvolle power female zou zijn, iemand om tegenop te kijken. En moet je nu zien. Nu ben je zelf zogenaamd volwassen, en dan? Ik voel me nog vaak zat een blaagje van zestien.”
“Haha, inderdaad! Net alsof je nu wél tot in alle details zou weten wat je met je leven wilt.”

Daar zit je dan, vier premasterstudenten op rij. Vier meiden van ergens in de twintig, ambitieus, leergierig en ijverig. Allevier hebben we ooit het bizarre idee gekregen om een master-degree te willen halen. En nu wordt het buigen of barsten onder het bachelor-scriptietraject, dat vandaag begonnen is.
Vanmorgen, terwijl alle vereisten voor de scriptie aan me voorbij trokken, dwaalden m’n gedachten af en had ik er weer eens één: een wat als?-momentje.
Wat als…? Het is een van die regelmatig terugkerende bespiegelende vragen die je hersenpan wakker houden. Wat als… ik een andere keuze had gemaakt? Als ik niet de mensen had ontmoet die ik heb ontmoet? Als ik op die ene denkbeeldige kruising niet linksaf maar rechtsaf geslagen was?

‘Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid’ was jaren geleden de slogan van een Postbus 51-campagne. Absoluut mee eens, maar in hoeverre kun je je toekomst voorbereiden? Voorspellen je opleiding en cv wel echt iets over de wegen die je in gaat slaan? Is het mogelijk om je leven jaar na jaar in te plannen, of volg je juist je gevoel en is het go with the flow?
Ik mag dan inmiddels 24 lentes tellen en zodoende in de categorie ‘volwassen’ vallen, maar als je me vandaag zou vragen waar ik mezelf over vijf of tien jaar zie, heb ik geen antwoord voor je. Misschien woon ik in Spanje in een huis met honderd ramen dat uitkijkt over zee. Misschien heb ik een doctor-titel voor m’n naam en vind je een hele reeks publicaties als je mijn naam op Google intikt. Misschien staat er een bloedmooie Audi voor de deur en heb ik een topbaan. Misschien zit ik diep in de shit en is er niks terecht gekomen van mijn dromen. Misschien ben ik er wel niet meer. Wie zal het zeggen?

Gisteravond fietste ik na een Spaanse Ladies Night in de Cinemec door de stromende regen naar huis. Hóe frustrerend om vanuit de warme, zonnige zomersfeer van Vicky Cristina Barcelona onder het Hollandse hemelwater te belanden. Ik voelde de zonnestralen al bijna op m’n huid prikken bij het zien van alle bekende plekjes van de stad in de film, maar terug in de realiteit waren het toch echt de regenstralen die op m’n hoofd plensden. Toen schoot het ook even door m’n gedachten. Wat als ik nu eens niet door de examencommissie van de VU was gekomen? Had ik dan inderdaad drie of zes maanden in Barcelona gezeten, zoals mijn back-up-plan luidde? Of, een stap verder terug, wat als ik het niet in m’n hoofd gehaald had om verder te gaan studeren en gewoon was gaan werken? Of reizen? Hoe hadden ik en mijn leventje er dan uitgezien?

Wat als…? In Prince Caspian, het tweede deel van de Narnia-films, stelt de kleine Lucy op zeker moment ook die vraag. Waarop Aslan haar antwoordt: “To know what would have happened, child? No. Nobody is ever told that.”
Wat als. Het is een dilemma waar je volgens mij je leven lang niet uitkomt. Je kunt niet linksaf én rechtsaf.
Ik weet wel één klein antwoordje op die eeuwige vraag. Wat als ik geen master was gaan doen? Dan had ik nu niet gesidderd onder het vooruitzicht van, jawel, drie scripties in drie jaar tijd. Waarvan pas één in de pocket. Zucht. Steun. Kreun. Maar dan had ik evenmin kunnen genieten van nieuwe vriendschappen, nieuwe kennis en een nieuwe wereld die stukje bij beetje voor me opengaat. En op welke kruispunten dat dan weer uit gaat lopen…