Een avond om nooit te vergeten
Maa 15 december 2008 at 22:52 | In Muziek, Once in a lifetime | Leave a CommentIk ben een beetje bang.
Bang dat deze welbespraakte jongedame, met altijd haar woordje klaar, nu een keer geen idee heeft welke woorden ze moet kiezen. Want hoe moet ik ooit beschrijven hoe fantastisch mijn weekend was? Voor m’n gevoel heeft het nauwelijks zin om in woorden te vatten wat we allemaal beleefd hebben, doen de letters haast afbreuk aan de momenten die in m’n geheugen gegrift staan.
Waar ik het over heb? Over David. Uiteraard. *grijns* David Bisbal, mijn latin held, en zijn eerste concert in België. Beter nog: mijn allereerste concert van hem.
Vanaf het moment dat ik twee jaar geleden zijn muziek tegenkwam op internet, heb ik ernaar uitgekeken om naar een concert van hem te gaan. Een jaar daarna, vorig jaar november, was hij voor een gastoptreden en radioshowcase in Amsterdam, en dat deed me nog veel meer zin krijgen in een volledig concert.
Nu was het dan zover… en heb ik vervolgens geen idee hoe ik me uit moet drukken.
Is ‘extase’ voldoende dekking voor het o zo lekkere gevoel van compleet uit je dak gaan? Voor alles om je heen vergeten en alleen maar intens genieten van het moment? Voor de tintelingen bij Dígale, waarbij David overstemd wordt door 3000 man die als één stem hem zijn mooiste ballad toezingen?
Zou ‘knettergek’ afdoende zijn om een stel meiden te omschrijven die van drie uur ’s middags tot acht uur ’s avonds in de bittere vrieskou buiten staan, om ervoor te zorgen dat ze zo dicht mogelijk bij het podium belanden? Die, ondanks dat ze dik in de twintig en dertig zijn, tijdens het concert hun kelen schor zingen en tenen blauw dansen als een stel dolgedraaide tienermeiden? Is het genoeg om Miepje Miek mee te typeren, die al maanden weet dat er zware tentamens aankomen en toch in het weekend daaraan voorafgaand naar België afreist? Ik ben bang dat ‘knettergek’ de lading bepaald niet dekt. *grijns*
En hoe moet je iemand noemen die met één gebaar een volle concerthal in beweging brengt en die zich met zoveel plezier over het podium beweegt dat er als vanzelf een lach op je gezicht verschijnt? Die een zaal met meer dan tien nationaliteiten voor zich aantreft en ze allemaal weet te verenigen in de universele taal van de muziek? Die midden in de nacht, twee uur na het concert, bij verrassing opduikt op het diner van de fanclubs om ons persoonlijk te bedanken, terwijl hij de volgende morgen vroeg op moet voor een vlucht naar Mexico? Past dat nog in de categorie ‘rasartiest’? Het raakt er niet aan, het is meer dan dat… Wat een schat uit duizenden.
Ik heb er, kortom, eigenlijk geen woorden voor. Maar het was onvergetelijk en het was ‘t waard. Het was ‘t waard om na twee jaar wachten eindelijk bij een concert van hem te zijn. Om met hemzelf zijn prachtige ballades en opzwepende dansnummers te zingen in plaats van met de cd- of mp3-speler mee te galmen.
Het was elke ijskoude minuut buiten en alle half bevroren tenen, neuzen en oren waard om uiteindelijk onze mooie plekken te bemachtigen: vooraan bij het podium, exact in het midden. Om geen videoschermen nodig te hebben maar alles met eigen ogen en van heel dichtbij te kunnen zien. Om Davids energie en enthousiasme op je af te voelen stralen en er onherroepelijk door aangestoken te worden.
Soms vinden mensen het gek dat je als volwassen jonge vrouw zo gek kunt zijn van een bepaalde artiest. Dat is meer iets voor als je veertien bent, zeggen ze dan.
Ik geef ze gelijk. Ik kan moeilijk anders doen dan dat; twee jaar geleden had ik exact hetzelfde gezegd over een ander. Totdat je beseft hoe heerlijk het is om een muzikale uitlaatklep te hebben. Om zo nu en dan alles achter je te laten; school, werk, verantwoordelijkheden, volle agenda. Om voor even een wereld te hebben die alleen maar bestaat uit de muziek, het genieten, het hier en nu, een paar vrienden en jezelf.
Misschien komt de beste omschrijving nog wel uit een tijdschriftartikel, daags na het concert: ‘Bisbal heeft het effect van een kop koffie… een sterke kop koffie!’ Een heerlijke, verslavende opkikker… Laat het volgende concert maar komen!



Tot slot een kleine aanrader: mijn Bisbal-partner-in-crime Daniëlle *grijns* heeft twintig minuten prachtig videomateriaal van het concert op YouTube gezet: klik hier voor part 1 en hier voor part 2.
Momenteel geen reacties »
RSS feed voor reacties op dit bericht.
Plaats een reactie
Blog op Wordpress.com. | Theme: Pool by Borja Fernandez.
Entries and comments feeds.