2009 januari « |I{•——» Mieke «—

Blog
About

Alfa-miepje kicks ass!

Di 27 januari 2009 at 22:40 | In Studieperikelen | 3 Comments

Als ik de afgelopen maanden érgens m’n ei over kwijt moest op dit stukje wereldwijde web, dan was het wel Statistiek. Af en toe moest ik het gewoon even van me af schrijven, getuige de posts hier, hier, hier en hier.
Het was dan ook wat je noemt bikkelen. Menig cafeïneshot heeft ons de lange, lange blokuren doorgesleept op de dinsdag- en vrijdagmorgen. L en ik sjouwden ons elke week een bult met studieboek en laptop om de vrijdagmiddagen zwoegend boven de praktijkopdrachten door te brengen. Om nog maar te zwijgen over de peentjes die ik gezweet heb tijdens het tentamen en de klamme handen die ik kreeg toen ik vanmiddag las dat de cijfers eindelijk bekend waren gemaakt.

Ik durfde de lijst haast niet aan te klikken. Nerveus maar toch ook verschrikkelijk nieuwsgierig gleed mijn blik langs de lange rij studentnummers. Honderdzeventigduizend nog wat, honderdvijfenzeventigduizend nog wat, en toen was daar honderdtachtigduizend, de eerste drie cijfers van mijn eigen studentnummer. Uiterst langzaam keek ik van links naar rechts… om vervolgens midden op de redactie van FEM in een juichkreet uit te barsten:

“Ik heb een 8,5 voor Statistiek! Een 8,5!!! In één keer gehaald! Woehaaaaa!”

Wat een pak van m’n hart. Wat een heerlijk gevoel. Dit alfa-miepje dat liever naar letters dan naar cijfers kijkt heeft het toch maar mooi in één keer geflikt. Ha!

Zou dit dan definitief de laatste Statistiekblog zijn? Vast niet… Volgend jaar krijgen we nog Statistiek Voor Gevorderden. Met de nadruk op ‘voor gevorderden’. *proest* Ben benieuwd wie we dan voor onze neus krijgen. Vijftig procent kans op de Kwelgeest, vijftig procent kans op Flipse Nulhypothese. De een houdt van alles wat zich in het kleurenspectrum tussen grijs, beige en oker bevindt, de ander hult zich bij voorkeur in zacht gezegd vreemde combinaties van alle kleuren van de regenboog. Hmm… Het wordt ongetwijfeld weer hoogst amusant. Maar ben wel blij dat het nog even weg is.

Bijnamen

Maa 26 januari 2009 at 16:51 | In Miep Miek in de bocht | 2 Comments

“What’s in a name?” zei ooit Juliet tegen haar Romeo. Wel, al Shakespeares wijsheid ten spijt, there ís a lot in a name. En dat geldt speciaal voor bijnamen…

Een van mijn geliefde Eega’s houdt al een poos een rijtje bijnamen van mij bij. Kennelijk is ‘Miepje Miek’ niet afdoende om mij mee te typeren , en dus staat er inmiddels een aardig rijtje nicks tussen mijn voor- en achternaam opgesomd. Sommigen zijn al zo oud dat we de context ervan haast vergeten zijn, anderen slaan wel degelijk op mijn persoontje. De laatste toevoeging dateert van alweer even geleden, maar ik wist dat Eega hem ergens opgeslagen had om op een geschikt moment het digitale stof ervanaf te blazen.
Kennelijk was gisteren zo’n geschikt moment. Kop thee, een gedicht in elkaar draaien voor onze andere Eega, nog een kop thee, en ondertussen bijkletsen big time. Ondergetekende was een beetje uit haar doen op dat moment, en zoals goede vrienden dat dan doen, kun je even je ei bij elkaar kwijt. Maar nadat ik m’n hart gelucht had, barstte hij, heel oncollegiaal, in lachen uit.
“Wat?!” brieste ik.
“Niks,” hikte hij van het lachen. “Het is alleen zo leuk om jou zo gelukkig te zien.”
“Pff, gelukkig. Gefrustréérd zul je bedoelen!”

En voila, binnen de seconde was het digitale stof van de bijnamenlijst geblazen en van een update voorzien. In volle glorie is dit nu de complete reeks:
Mieke – “Het peleton” “de controlfreak” “snapt’t” “Overworking” “ja oke, voeg ‘verwend nest’ maar toe aan de lijst” “De laatste vrijdag dat ik jou zag was op een zaterdag” “je leest niet!!” “gelukkig gefrustreerd” “bij wijze van denken” “ik strijk mijn CD’s” “An Angels Voice” “David- & Guido-Groupy” “bouncing pony” “de dictator” – Hol

Utopia

Vrij 16 januari 2009 at 19:09 | In Algemeen | 7 Comments

“Miek, heb je eigenlijk alweer een vriend?”
Die vraag overviel me een beetje. Niet vanwege de inhoud ervan, maar omdat het mijn, zeg maar, voormalige schoonzus was die de vraag vanuit het niets stelde.
Dat was zondag, en het is niet de eerste keer dat ik merk dat wat op zondag langskomt een stempel drukt op de rest van de week. Een paar dagen later belandde ik met een vriendin in een leuk gesprek over relaties. Over mannen en hun soms maar-niet-volwassen-willen-worden, over frustraties en miscommunicatie, en over wel matchen en niet matchen. Liefde is mooi, maar is tegelijkertijd zo makkelijk nog niet…

Door die beide momenten raakte ik een beetje in een peinsstemming. Op een positieve manier dan, begrijp me niet verkeerd.
Stel nu… Stel, hè. Onderschat de hypothetische betekenis van dat woordje niet. Stel nu, dat er in je leven twee mannen zijn. Beiden ken je nog niet zo heel lang en met beiden kun je het goed vinden. Maar daar houden de overeenkomsten wel zo’n beetje op.
Jij en nummer één zijn in veel opzichten elkaars tegenpolen, maar ondanks dat is er in korte tijd een enorme aantrekkingskracht gegroeid. Ook al is het niet met zoveel woorden gezegd, je weet het van elkaar. Je ziet het in de blikken, je proeft het in de geintjes, en je herkent onmiddellijk het shit-shit-shit-ik-weet-niet-wat-ik-aan-moet-trekken-syndroom zodra je hem weer gaat zien. Er is een fysieke klik, er is humor, er is spanning. En toch weet je dat het, in ieder geval voor nu, een ticket to disaster is als je het zover laat komen dat je echt verliefd wordt. Voor wat je nu van hem kent, lijken de verschillen wel heel erg groot.
Dan is er nummer twee. Iemand met wie je je intellect deelt en met wie je lange bomen op kunt zetten over de onderwerpen die je wezenlijk boeien. Je hebt gespreksstof genoeg en steekt in zijn gezelschap altijd wel iets nieuws op. Bovendien heb je een vermoeden dat hij met meer dan vriendschappelijke interesse naar je kijkt. Kortom: match! Of toch niet? Want hoe sympathiek je hem ook vindt en hoeveel raakvlakken je ook hebt, hij geeft je bij lange na niet de kriebels en bibberknieën die je ervaart bij nummer één.

Fictief of niet: mag je in zo’n geval wensen dat je de twee mannen in een mixer zou kunnen stoppen om er één geweldig leuke, intelligente, boeiende kerel uit tevoorschijn te laten komen? Kan dat ethisch door de beugel? Of is dit weer een gril uit het Utopia der Veeleisende Vrouwen en moet je maar eens leren accepteren dat de wereld geen perfectie kent?

Knikkerbaan

Maa 12 januari 2009 at 17:26 | In Miep Miek in de bocht | 3 Comments

Het was doodstil in bioscoopzaal 5. Op het doek kreeg Sarah Ashley, aka Nicole Kidman, haar grote liefde in het oog, de stoere Australische veedrijver Drover, aka Hugh Jackman. Je kon een speld horen vallen terwijl het beeld inzoomde op de blikken tussen de twee en de muziek zo goed als wegviel.
Ik voelde iets langs mijn been schuiven maar zat te zeer in de film om erop te letten. En toen…
Rinkel, rinkel, rinkel, rinkel, rinkel.
“Shit!”
Mijn zojuist geopende zakje Maltesers gleed van mijn schoot en de inhoud ervan rolde vrolijk langs mijn voeten.
“Miek!” siste Timo. Om me heen werd gegniffeld. “Wat een timing,” grinnikte een vrouw in de rij voor me.

Grmpf. Echt weer iets voor mij.
Nadat een uur later het slotakkoord had geklonken en de zaallichten aangingen, verkende ik de schade. Het hele gangpad lag bezaaid met de ronde chocoladesnoepjes en zelfs het gangpad van de rij onder ons leek net een knikkerbaan. Oh joy…
Maar de fijnste opmerking moest toen nog komen. “Prettig gevoel voor romantiek heb jij, zeg,” klonk het ineens naast me. Ik keek opzij en zag een grijns van oor tot oor op het gezicht van de jongen die naast me zat. Grrr… Ik heb maar niet gehapt, maar ik kon hem wel schieten. Gelukkig was hij wèl zo aardig om me te helpen met het opruimen van de chocoknikkerbaan.

Vrouwen en hun voorkeuren

Zat 3 januari 2009 at 14:44 | In Friends & Family, Vrouwen | 1 Comment

De eerste post van het nieuwe jaar… en stiekem is het onderwerp ervan nog kantje boord 2008. In de laatste middaguurtjes van het oude jaar lag ik namelijk in een deuk van het lachen achter m’n laptop. En dat kwam door een mailtje van haar.

Deze herfst waren we exact tien jaar vriendinnen. Het lijkt soms nog de dag van gisteren dat we bij Natuurkunde achterin de klas in hetzelfde bankje schoven en niet veel later aan de roemruchte Rikkelientje-verhalen begonnen. In veel opzichten verschillen we als dag en nacht van elkaar, en misschien is dat juist wel het geheime ingrediënt. Wat dacht je bijvoorbeeld van het voordeel dat we elkaar qua mannen nooit in de weg zitten?

Enfin, zij en ik dus. Ik moest onmiddellijk aan haar denken toen ik woensdag de trailer zag van Easy Virtue: een Britse film waarin een typisch Britse familie – stijf, vormelijk, enorme aardappel achterin de keel – geconfronteerd wordt met zoonlief die een volbloed Amerikaanse mee naar huis neemt. Met uiteraard veel gedonder, gemene streken en schoonmoeder-schoondochterconfrontaties tot gevolg.
Langzaamaan begin ik Britse films en Britse humor te waarderen, maar ik wil de film vooral gaan zien vanwege zoonlief, die gespeeld wordt door Ben Barnes. Van de andere mannelijke hoofdrolspeler, Colin Firth, ben ik minder gecharmeerd, maar Barnes heeft me volledig ingepakt met zijn Spaanse accent in Prince Caspian.

Zo gezegd, zo gedaan, en dus ging er op de laatste dag van 2008 een mailtje de deur uit. ‘Ga je volgend jaar met me mee?’ Om niet veel later als volgt beantwoord te worden: ‘Wat cool!!!! JAAAAAAAAAAA graag!!! Colin Firth! ‘

Tsja. Dus. Hmm. Had ik al gezegd dat we als dag en nacht van elkaar verschillen? *innocent smile* Het gaat ongetwijfeld een memorabel filmavondje worden, en ik heb zo het gevoel dat ik de afloop ervan al kan voorspellen:
Ik: “Zie je wel dat je op ouwe knarren valt?!”
Zij: “Zie je wel dat jij op picture perfect-types valt?!”
Ja, dat gaat een heel leuke avond worden.