|I{•——» Mieke «——•}I|

“Miek, heb je eigenlijk alweer een vriend?”
Die vraag overviel me een beetje. Niet vanwege de inhoud ervan, maar omdat het mijn, zeg maar, voormalige schoonzus was die de vraag vanuit het niets stelde.
Dat was zondag, en het is niet de eerste keer dat ik merk dat wat op zondag langskomt een stempel drukt op de rest van de week. Een paar dagen later belandde ik met een vriendin in een leuk gesprek over relaties. Over mannen en hun soms maar-niet-volwassen-willen-worden, over frustraties en miscommunicatie, en over wel matchen en niet matchen. Liefde is mooi, maar is tegelijkertijd zo makkelijk nog niet…

Door die beide momenten raakte ik een beetje in een peinsstemming. Op een positieve manier dan, begrijp me niet verkeerd.
Stel nu… Stel, hè. Onderschat de hypothetische betekenis van dat woordje niet. Stel nu, dat er in je leven twee mannen zijn. Beiden ken je nog niet zo heel lang en met beiden kun je het goed vinden. Maar daar houden de overeenkomsten wel zo’n beetje op.
Jij en nummer één zijn in veel opzichten elkaars tegenpolen, maar ondanks dat is er in korte tijd een enorme aantrekkingskracht gegroeid. Ook al is het niet met zoveel woorden gezegd, je weet het van elkaar. Je ziet het in de blikken, je proeft het in de geintjes, en je herkent onmiddellijk het shit-shit-shit-ik-weet-niet-wat-ik-aan-moet-trekken-syndroom zodra je hem weer gaat zien. Er is een fysieke klik, er is humor, er is spanning. En toch weet je dat het, in ieder geval voor nu, een ticket to disaster is als je het zover laat komen dat je echt verliefd wordt. Voor wat je nu van hem kent, lijken de verschillen wel heel erg groot.
Dan is er nummer twee. Iemand met wie je je intellect deelt en met wie je lange bomen op kunt zetten over de onderwerpen die je wezenlijk boeien. Je hebt gespreksstof genoeg en steekt in zijn gezelschap altijd wel iets nieuws op. Bovendien heb je een vermoeden dat hij met meer dan vriendschappelijke interesse naar je kijkt. Kortom: match! Of toch niet? Want hoe sympathiek je hem ook vindt en hoeveel raakvlakken je ook hebt, hij geeft je bij lange na niet de kriebels en bibberknieën die je ervaart bij nummer één.

Fictief of niet: mag je in zo’n geval wensen dat je de twee mannen in een mixer zou kunnen stoppen om er één geweldig leuke, intelligente, boeiende kerel uit tevoorschijn te laten komen? Kan dat ethisch door de beugel? Of is dit weer een gril uit het Utopia der Veeleisende Vrouwen en moet je maar eens leren accepteren dat de wereld geen perfectie kent?