De kuddedieren van het Darwinjaar
Do 26 februari 2009 at 22:54 | In Algemeen | 1 CommentJe kunt er niet omheen: 2009 is het jaar van Darwin. In een boekhandel kun je je kont niet keren of je komt wel iets over hem tegen, idemdito voor tv en internet.
Maar wat veel mensen niet weten is dat in 2009 nóg een historische uitblinker centraal staat: Calvijn.
De ontdekker van de evolutietheorie en een theoloog uit de tijd van de Reformatie; hoe groot wil je het contrast hebben?
Zowel Darwin als Calvijn hebben hun sporen achtergelaten in onze cultuur, en niet zo’n klein beetje ook. Maar waar de één onophoudelijk in het spotlicht staat, weten veel mensen van de ander niet eens dat 2009 ook zíjn jaar is. Blijkbaar durven veel media en auteurs hun handen niet aan Calvijn te branden, want oh, dat valt zo gevoelig in superseculier Nederland. Voor je het weet wordt je verketterd tot achterlijke gladiool met een IQ van min veertig.
Tot zover kan ik het nog volgen. Blij word ik er niet van, maar het schijnt in dit land nou eenmaal normaal te worden dat je de kwalificatie ‘idioot’ krijgt als je je diepgaand met religie bezighoudt.
Nu krijgt het verhaal echter een bizarre wending. Een groep christelijke organisaties heeft deze week de huis-aan-huisfolder Evolutie Of Schepping? verspreid. Een actie die er mag zijn, geborgen in de vrijheid van drukpers en de vrijheid van godsdienst. Maar wat gebeurt er? Binnen no time verzamelt een stel weblogs zich in een tegenactie: TerugNaarJeMaker.nl, een site waarop de folder op een wel heel kinderachtige, subjectieve manier wordt afgekraakt. Het document wordt direct weggezet als een ‘eenzijdige folder’ en een visie die ‘opgedrongen’ wordt door een stel ‘fanaten’. Ja hoor, lekker… En dan nog durven zeggen dat de andere partij degene is die indoctrineert.
Het licht ging bij mij echt uit toen ik las dat de initiatiefnemer van Evolutie Of Schepping? met de dood bedreigd is en bedolven wordt onder agressieve mails en telefoontjes.
Mooi, klein, waterig en o zo intolerant Nederland: waar slaat dit op?!
Sinds wanneer staat er de virtuele doodstraf op om voor je geloof uit te komen? Als je niet uit de voeten kunt met een land waarin vrijheid van godsdienst als grondrecht geldt, verdwijn dan alsjeblieft naar een minder ruimdenkend stukje aarde. Iran ofzo.
Ik zou me ervan af kunnen maken met een arrogant “Logisch dat ze zo doen. Iets wat je niet kunt of wilt begrijpen kun je maar het best zwart maken, dan hoef je er niet meer over na te denken.” Ik zou terug kunnen gaan schelden op die seculiere fanatici, met hun bijster intelligente namen als ReteCool en Flabber. Met hun al net zo bijster intelligente reaguurders, die volgens de weblogs veelal hoogopgeleide mannen zijn maar uit hun laag-bij-de-grondse reacties iets heel anders laten zien. Ik zou de bal heel flauw terug kunnen kaatsen: waarom zijn wíj mensen die niet na kunnen denken, terwijl júllie vaak te schijterig zijn om verder te kijken dan dat wat je uit je schoolboekjes weet?
Maar ik weiger me te verlagen tot dat niveau. Wel wil ik mijn eigen weblog gebruiken om dit te zeggen: wie zonder meer aanneemt dat de evolutietheorie de waarheid is, is niets meer dan een dom kuddedier. Datgene waar christenen vaak mee geassocieerd worden in dit land – naïef, niet kritisch, tunnelvisie – geldt net zo hard voor een ieder die blèrt dat de evolutietheorie het ware scenario is, en die andere mogelijkheden genadeloos afkraakt.
Ik zou je uit willen dagen: durf eens uit die kudde te stappen. Zet je oogkleppen eens af en durf ’s weg te zappen van de mainstream.
Ga eens wat lezen in hedendaags universitair onderzoek, en ontdek dat steeds meer wetenschappers openlijk twijfelen aan de evolutieleer. Sterker nog: meer en meer blijkt dat evolutie niet kan verklaren waarom ons zonnestelsel eruit ziet zoals het eruit ziet.
Houd eens een paar weken Discovery Channel en National Geographic in de gaten, en je zult zien hoeveel (archeologische) vondsten er gedaan zijn die de Bijbelverhalen ondersteunen. Heb je bijvoorbeeld ooit een link kunnen leggen tussen de zondvloed en hoe dinosauriërs konden overleven met ieniemienie-neusgaten?
Kijk met andere ogen om je heen. Geloof je echt dat alles wat op deze wereld bestaat ooit zomaar, toevallig en zonder reden ontstaan is? Uit een of andere megagrote energieknal, terwijl energie uit zichzelf niks kan en je aan energie pas iets hebt als het in een levend wezen zit?
Pak de Bijbel zelf er eens bij, en kom tot de ontdekking dat een boek van duizenden jaren oud een schat aan wetenschappelijke kennis bevat, opgetekend eeuwen voordat onze moderne technieken het konden aantonen.
Als je met andere ogen durft te kijken, zul je ontdekken dat het christendom nog altijd buitengewoon actueel is, en dat veel christenen niet alles als zoete koek slikken en juist kritisch naar de Bijbel kijken. Voor hen, mezelf incluis, is christen-zijn exact het tegenovergestelde van het vooroordeel: het verruimt je denken, het maakt je een mooier en beter mens en het tilt je leven naar een hoger plan, in plaats van iets dat toevallig ooit een keer begonnen is en ooit een keer op zal houden.
Dat is ook wat het met jou kan doen. Als je durft, tenminste.
Splaakgeblek
Vrij 20 februari 2009 at 00:40 | In Friends & Family, Miep Miek in de bocht | 3 CommentsWonderlijk wat zelfgemaakte chocolademousse – oke, niet echt zelfgemaakt aangezien mijn planning op de schop ging en híj dus in de keuken stond -, enfin, wonderlijk wat homemade chocolademousse doet met een mens, en dan vooral met de afstand tussen je hersens en je mond…
Ik heb er weer een aanvulling op mijn bijnamenlijst bij: Vlalentijn. En voor Eega ga ik ook maar ‘ns een lijst maken na de knaller van vanavond: doorsteelmuur. Zie die maar eens te ontcijferen (hint: ongewenste mail).
De Typische Treindude
Woe 11 februari 2009 at 00:50 | In Rare jongens die Hollanders | 1 CommentSinds september breng ik beduidend meer tijd in de trein door. Zo’n drie keer per week op en neer naar de VU en elke week een retourtje Amsterdam Sloterdijk. Toegegeven, treinen is niet altijd even leuk en comfortabel, maar als een van je hobbies mensen-kijken is, kun je jezelf goed vermaken.
Met honderden menswezens die ’s ochtends en ’s avonds op hetzelfde traject reizen als jij, kom je aardig wat gezichten tegen. Sommigen worden je op den duur vertrouwd, maar de meesten zijn slechts twee vluchtige blikken die elkaar kruisen, om daarna in de krochten van je geheugen te verdwijnen.
Toch blijft er van elk gezicht dat je ziet kennelijk wel iets hangen, want in de loop van de tijd ben ik bepaalde patronen gaan herkennen. In uitstraling, kleding, haardracht, bezigheden tijdens de reis, enzovoorts. Verreweg de meeste van al die mensen die je tegenkomt, kun je wel ergens in een categorie plaatsen door wat je tijdens de reis van ze observeert. Zo heb je de ik-ben-bijna-60-wanneer-mag-ik-eindelijk-met-pensioen-zakenman (rafelige aktentas, beent steevast door naar de eerste klas), het kittige carrièrekatje (véél te hoge hakken dan goed voor d’r is), de shopaholic (’s ochtends één tas bij zich, ’s avonds tien) en natuurlijk de student (schooltas, koffie, en óf mp3-speler óf pen en collegeblok).
Fascinerend, dat mensen-kijken. Je valt van de ene verbazing in de andere. Er is echter één type dat me de laatste tijd wel heel erg opvalt. Misschien komt het doordat ik nu op een traject reis dat op A’dam Zuid stopt, vlak bij de VU en middenin ‘Amsterdams Manhattan’. Hoe het ook zij, als één type reiziger overdadig aanwezig is op de lijn tussen Utrecht en Schiphol, dan is het wel de Typische Treindude.
De Typische Treindude is niet zomaar een jongen. Het is een fenomeen. Het is de dertien-in-een-dozijn wannabe yup. Grofweg tussen de 20 en 27 jaar, in pak of corpsbaltenue, hogerejaars student of net begonnen aan wat ongetwijfeld een weergaloze *kuch* carrière gaat worden. Denk junior consultant, denk finance trainee, dat soort functies. Zodra ze de coupé binnenkomen herken je ze meteen. Beter gezegd: ruik je ze meteen. De dudes hebben nog niet genoeg centjes om zich in maatpakken van Armani te hullen, maar dat maken ze meer dan goed door zich te overladen met een wolk Armani-aftershave.
Dress to impress valt dus vooralsnog af bij de dudes. Drive to impress ook, want een auto van de zaak zit er nog even niet in en een oud Renaultje staat zo lullig. Maar er zijn meerdere wegen die naar Rome leiden, en dus ook meerdere manieren om je medereizigers te koesteren in het schijnsel van jouw geweldigheid. Twee manieren, om precies te zijn, resulterend in twee subtypes Treindudes.
De ene is de Gadgets to impress Dude. Hij komt al bellend de coupé binnen, iPhone of BlackBerry aan z’n oor. Hij ploft in een stoel neer en klemt telefoon tussen nek en schouder om met twee handen z’n laptop uit bijbehorende laptoptas te vissen. Zet laptop op schoot, beëindigt telefoongesprek en schakelt iPod in op standje gehoorbeschadiging. Met z’n oren op de muziek gericht, z’n ogen op het scherm gefixeerd, één hand die het toetsenbord bedient en de ander die zonder te kijken een sms’je intikt, lijkt hij een vlijtig baasje. Maar niets is minder waar. Het enige waar deze dude zich op zo’n moment mee bezighoudt, is stiekem observeren of er wel genoeg adorerende (dames) of afgunstige (heren) blikken op hem geworpen worden.
Ten tweede is er de Talk to impress Dude. Is soms lastig te onderscheiden van het eerste subtype omdat het zich ook graag met gadgets omhangt, ware het niet dat gadgets in dit geval niet de imponerende factor zijn. Nee, deze Treindude heeft zo zijn eigen wapenarsenaal: woorden. Een constante stroom woorden in telefoon of tegen medereiziger, liefst doorspekt met jargon, milde straattaal en Engels. Een voorbeeld trof ik laatst nog al bellend aan: “Yo, gozer! … Allright! … Is goed joh, ik ga wel effe met die gast sparren. … Geen probleem, die targets scoren we wel. … Allright! … Laterzz!”
Ik weet eerlijk gezegd niet zo goed wat ik van de Typische Treindudes moet vinden. Tussen ons gezegd en gezwegen: ze zijn vaak hilarisch. Zó gefocust op stoer overkomen dat het bijna schattig wordt. ![]()
Maar ze zijn helaas vaak ook irritant. Luidruchtig. Nadrukkelijk aanwezig. En ik heb dan wel een fijn mp3-spelertje dat mijn trommelvliezen voor de dudes af kan sluiten, maar er zijn ook momenten dat ik ’s ochtends even niets wil horen. Omdat ik een presentatie voorbereid, bijvoorbeeld, of voor de laatste keer m’n tentamenaantekeningen doorkijk. Dus, lieve Treindudes: het mag een toontje lager. Zeker als je samen met mij in een stiltecoupé zit.
Regel 1 bij het shoppen…
Zat 7 februari 2009 at 17:01 | In Rare jongens die Hollanders, Vrouwen | 1 Comment…neem je kerel NIET mee als-ie dat NIET wil.
Simpel, toch? Wij houden (over het algemeen) niet van voetbal kijken dus wij kijken geen voetbal, en zij houden (over het algemeen) niet van winkelen, dus sleep ze dan ook vooral niet mee de winkel in. Vinden zij niet leuk en jij raakt op den duur alleen maar gefrustreerd van hun donderwolkgezicht.
Simpel, toch? Dat zou je wel zeggen, ja…
Vanmiddag sta ik in een pashokje in de Veenendaalse Livera, wanneer ik aan de andere kant van het gordijn een stel voetstappen mijn kant op hoor komen.
“Schat? Ik ga even passen, hoor! Ik zie hier een stoel staan, ga jij maar lekker zitten!”
Nee toch, hè… Een echtpaar in een lingeriezaak, spaar me!
Ik spits mijn oren, maar hoor alleen een onduidelijk gemompel. “Hmmf, grmpf.” Klinkt als afkomstig uit iets met een adamsappel.
“Schat? Lieverd? Ga nou toch lekker zitten, joh! Het duurt niet lang, ik ben zó klaar!”
“Ja pap, toe, ga zitten!”
Ah, dochterlief is ook mee. Ik hoor wat gestommel en geruis van kledingstukken die aan en uit gaan, en dan wordt met een ruk het gordijn van het hokje naast me opengeschoven.
“Tadaaaa! Vind je h… Schat? Waar ben je nou?”
“Hier.” Een bromstem komt dichterbij. “Ah. Ja, heel mooi. Euhm… is dat een pyjama of een t-shirt?”
“Nou ja! Dat verschil zie je toch wel?!”
“Ehm…”
Gelukkig redt dochterlief de situatie. “Leuke pyjama, mam! En pap, ga nou toch ’s ZITTEN! Hier. Stoel. Zit. Klaar.”
“Maar ik wil helemaal niet zitten! Ik wil alleen maar…”
“Schat, ga alsjeblieft zitten. Echt, ik ben zó klaar, maar je moet niet zo lang op dat been staan. Je weet dat dat nog even niet kan.”
What the…?! Ik moet heel hard op m’n lip bijten om ten eerste niet in lachen uit te barsten en ten tweede niet heel bijdehand mijn hoofd buiten het hokje te steken en poeslief op te merken: “Waarschijnlijk weet híj dat heel goed, mevrouw, maar heeft ú hem mee het centrum ingesleept, zou het niet?”
Tien minuten later, als mijn pashokbuurvrouw nog altijd niet kan kiezen tussen kledingstuk A en B of toch maar een combi van B en C, sla ik het gordijn open en loop richting de kassa. Onderweg passeer ik vader en dochter. Hij heeft nota bene een soort van loopwagentje naast zich staan.
Arme ziel. Geen schijn van kans tegen de winkelwoede van zijn wederhelft. Wat kunnen vrouwen toch wreed zijn…
Opkikker
Woe 4 februari 2009 at 16:10 | In Muziek | Leave a CommentWat is de allerbeste opkikker die je te horen kunt krijgen op een dag waarop je krom van de buikpijn opstaat en met een (gok ik) opkomende buikgriep op je werk zit?
Dat je latin held weer een concert in België gaat geven! Olé! Fiesta! Brussel, 1 juni… here we come!
Mister Tangconstructie
Maa 2 februari 2009 at 19:59 | In Gloeiende gloeiende, Studieperikelen | 1 CommentEen nieuwe week, met een nieuw blok, nieuwe vakken en nieuwe docenten… Het leven van een premaster-student aan de VU is allesbehalve saai. Zo kan het je maar zo gebeuren dat je de ene week nog tussen derdejaars DAC’ers zit en een paar dagen later pardoes in een bomvolle collegezaal eerstejaars belandt. En dat verschil merk je, o jazeker (zoals L in de pauze zei: “Ze zijn gewoon tien jaar jonger dan ik! Tien jaar!”).
Die eerstejaars en de tot de nok toe gevulde collegezaal waren niet zozeer het probleem vanmorgen. Wat er voor de klas verscheen, dáár had ik direct problemen mee.
“Als ik praat, zijn jullie stil. En als je je niet op tijd hebt ingeschreven op intranet, kun je een boete verwachten en wordt je tentamencijfer ingehouden zolang die boete niet geïnd is.” Dat was zo’n beetje zijn introductie van zichzelf en van het vak, en iedere keer als er ook maar het minste geroezemoes uit de zaal opklonk, viel hij demonstratief stil terwijl zijn wenkbrauwen naar grote hoogte rezen.
Mijn nekharen stonden meteen overeind. Getver! We zitten toch zeker niet meer in de brugklas?! ![]()
Gedurende de rest van het blokuur bleven die nekharen regelmatig overeind springen:
(vergezeld van smerige grijns) “Ja, het is veel literatuur, ja. Je kunt er natuurlijk voor kiezen om het boek niet te lezen en onvoorbereid naar de colleges te komen, maar dan verzeker ik je dat je al snel flink nerveus zult worden.”
“Let maar op, we gaan jullie hersenspoelen. Wij proberen je hier om te vormen tot communicatiewetenschapper, in plaats van zomaar iemand die hier studeert.”
Bah. Ieeeewl bah. Ik weet dat het niet netjes is om iemand instinctief niet te mogen, maar ik denk dat hij het voor mekaar heeft gekregen om in anderhalf uur tijd een flinke antipathie bij mij te kweken. Zodanig zelfs, dat ik na nog geen drie kwartier al verzuchtte: “Mogen we alsjeblieft de Kwelgeest terug?!” ![]()
Over Kwelgeest gesproken: in traditie met onze eerdere bijnaam-creatieve-invallen hebben we onze nieuwe docent omgedoopt tot Mister Tangconstructie, aangezien zijn toelichting bij de PowerPoint sheets bestaat uit zinnen die werkelijk éllenlang doorgaan met dozijnen denkbeeldige komma’s ertussen. Lijkt me leuk om die eens te transcriberen. *evil grin* Uiteraard word je wel direct voor zulke negatieve gedachtes gestraft, en dus mag je één keer raden tegen wie ik na het college aangeklemd stond in de volle lift naar beneden… juistem.
Jammer. Echt jammer. Ik had nou juist zo’n zin in dit vak.
Ik hoop maar dat-ie bij wijze van spreken last van z’n hormonen had (mannen schijnen ook soort van ongesteld te kunnen worden, heb ik laatst ergens gelezen
).
In elk geval ga ik me na dit frustatieblogje maar eens spoeden naar een onverwacht maar welkom feestje – en dat op maandagavond.
Blog op Wordpress.com. | Theme: Pool by Borja Fernandez.
Entries and comments feeds.