|I{•——» Mieke «——•}I|

Een nieuwe week, met een nieuw blok, nieuwe vakken en nieuwe docenten… Het leven van een premaster-student aan de VU is allesbehalve saai. Zo kan het je maar zo gebeuren dat je de ene week nog tussen derdejaars DAC’ers zit en een paar dagen later pardoes in een bomvolle collegezaal eerstejaars belandt. En dat verschil merk je, o jazeker (zoals L in de pauze zei: “Ze zijn gewoon tien jaar jonger dan ik! Tien jaar!”).

Die eerstejaars en de tot de nok toe gevulde collegezaal waren niet zozeer het probleem vanmorgen. Wat er voor de klas verscheen, dáár had ik direct problemen mee.
“Als ik praat, zijn jullie stil. En als je je niet op tijd hebt ingeschreven op intranet, kun je een boete verwachten en wordt je tentamencijfer ingehouden zolang die boete niet geïnd is.” Dat was zo’n beetje zijn introductie van zichzelf en van het vak, en iedere keer als er ook maar het minste geroezemoes uit de zaal opklonk, viel hij demonstratief stil terwijl zijn wenkbrauwen naar grote hoogte rezen.
Mijn nekharen stonden meteen overeind. Getver! We zitten toch zeker niet meer in de brugklas?!
Gedurende de rest van het blokuur bleven die nekharen regelmatig overeind springen:
(vergezeld van smerige grijns) “Ja, het is veel literatuur, ja. Je kunt er natuurlijk voor kiezen om het boek niet te lezen en onvoorbereid naar de colleges te komen, maar dan verzeker ik je dat je al snel flink nerveus zult worden.”
“Let maar op, we gaan jullie hersenspoelen. Wij proberen je hier om te vormen tot communicatiewetenschapper, in plaats van zomaar iemand die hier studeert.”

Bah. Ieeeewl bah. Ik weet dat het niet netjes is om iemand instinctief niet te mogen, maar ik denk dat hij het voor mekaar heeft gekregen om in anderhalf uur tijd een flinke antipathie bij mij te kweken. Zodanig zelfs, dat ik na nog geen drie kwartier al verzuchtte: “Mogen we alsjeblieft de Kwelgeest terug?!”
Over Kwelgeest gesproken: in traditie met onze eerdere bijnaam-creatieve-invallen hebben we onze nieuwe docent omgedoopt tot Mister Tangconstructie, aangezien zijn toelichting bij de PowerPoint sheets bestaat uit zinnen die werkelijk éllenlang doorgaan met dozijnen denkbeeldige komma’s ertussen. Lijkt me leuk om die eens te transcriberen. *evil grin* Uiteraard word je wel direct voor zulke negatieve gedachtes gestraft, en dus mag je één keer raden tegen wie ik na het college aangeklemd stond in de volle lift naar beneden… juistem.

Jammer. Echt jammer. Ik had nou juist zo’n zin in dit vak. Ik hoop maar dat-ie bij wijze van spreken last van z’n hormonen had (mannen schijnen ook soort van ongesteld te kunnen worden, heb ik laatst ergens gelezen ).
In elk geval ga ik me na dit frustatieblogje maar eens spoeden naar een onverwacht maar welkom feestje – en dat op maandagavond.