|I{•——» Mieke «——•}I|

Twee blogjes geleden had ik een paar hevig gefrustreerde dagen. De frustraties waaiden gelukkig over in het gezelschap van zonneschijn en vrienden, maar zondag in de loop van de dag keerden ze terug.

Ik kon m’n hoofd de hele middag al niet bij m’n tentamens houden. De berg leerwerk slonk maar mondjesmaat en ik zag mijn zorgvuldig uitgekiende planning in het water vallen. Terwijl ik in de openstaande balkondeur zat en alle reden had om uitzinnig vrolijk te zijn vanwege de al best wel warme zonnestralen op mijn huid, zat ik te piekeren.
Ik had mijn Betere Zelf op bezoek; een klein, venijnig, onuitstaanbaar dametje dat ergens in mijn hoofd een nestje heeft tussen mijn geweten, ambities en schuldgevoel. Eens in de zoveel tijd wordt ze wakker en komt ze poolshoogte nemen, en dan timmert ze heel gemeen tegen mijn schedeldak als ze vindt dat ik niet hard genoeg werk. En het nare is: ze weet altijd de vinger op de zere plek te leggen en ze heeft altijd gelijk. Zo ook deze zondag.
“Dag Betere Zelf, kwam je weer eens buurten?”
“Yup, leek me nodig. Zit je lekker?”
“Nou ja eh… best wel eigenlijk.”
“Dat dacht dat ik al, ja. Het schiet niet echt op vandaag, hè? Hoe is ‘t met je planning?”
“Zucht. Hou maar op. Ik kan m’n hoofd er niet bijhouden.”
“Arm kind toch. Wat vliegt het schooljaar snel voorbij, hè? Maar om nou te zeggen dat je je oude studiegewoonte van uitstellen-tot-het-laatste-moment hebt afgeleerd…”
“En bedankt, hè. Wat ben je weer subtiel. Je lijkt mij wel.”
Mijn Betere Zelf haalde snuivend haar neus op. Hoewel ze in mijn hoofd woont, kan ze het niet uitstaan dat ik haar met mezelf vergelijk, daar voelt ze zich veel te goed voor.
“Nou,” ging ze toen verder, “als het aan míj gelegen had, had je niet zo hoeven stressen voor je tentamens. Kijk nou eens naar jezelf. Je loopt minstens vier weken achter met je leerwerk. En wanneer ga je nou eindelijk aan de slag met die Spanje-plannen van je?”
“Hè, wat?”
“Je weet best wat ik bedoel. Heb je nou al eens een afspraak gemaakt met je studie-adviseur? Je wilt het toch zo graag?”
“Zucht. Ja, ik wil het graag. Heel graag zelfs. Maar ik heb nu wel andere dingen aan m’n hoofd.”
“Dat is geen excuus, slimmerdje. Voor je het weet breekt de zomer aan en is het straks weer september. Ga eens wat DOEN, Miep Muts!”

En zo ging het nog even door. Als altijd was het eind van het liedje dat ik mijn Betere Zelf haar gelijk gaf. Ze vertrok met een zelfingenomen grijns, mij met een verlammend baalgevoel achterlatend dat alle nog overgebleven energie uit me wegzoog. Ineens baalde ik van alles. Van de groepjes mensen die vrolijk pratend onder mijn balkon langsliepen, van het tentamens moeten leren terwijl de zon zo heerlijk scheen, en ik baalde nog wel het meest van mezelf. Waarom was ik niet veel eerder begonnen met samenvattingen maken? Waarom hield ik het tempo er niet in? Miek, ga aan je werk! Als je morgen ergens wilt zijn moet je vandáág wat doen!
Ik kwam er niet uit. Ik bleef m’n concentratie maar kwijtraken en raakte meer en meer gefrustreerd. En zo vond ik mezelf aan het eind van de avond met m’n laptop op schoot op de bank. Niet studerend, o nee. Switchend tussen YouTube en Uitzendinggemist.nl en zwaar in mineurstemming. Vrolijkheid weg, motivatie weg, traantjes hoog. Bah, wat had ik de pee in mezelf. Al die docenten die me altijd bezworen dat ik zoveel in m’n mars heb; ze zouden me nu eens moeten zien. Ik voelde me echt een nul.

Ik had me op dat moment het liefst willen verstoppen voor de wereld. Deur op slot, telefoon uit en een dik dekbed over m’n hoofd. Slapen, slapen, slapen, dagenlang. Pas weer wakker worden als ze een techniek hebben uitgevonden om een niet-piekeren-maar-doen-gen in je DNA te implementeren.
Maar verstoppen heeft geen zin. Al trek ik een dozijn dekbedden over m’n hoofd, er is er Eén die me altijd weet te vinden, die dwars door mijn frustraties heen reikt en me uit de put trekt, hoe diep ik mezelf daar ook in gekletst heb. Er is er Eén die zich altijd weet te manifesteren als ik me op mijn kleinst voel, die een perfect uitgekiende timing heeft om heel dichtbij te komen wanneer ik het ‘t hardst nodig heb. Die ook de vinger op de zere plek weet te leggen, maar dan op een liefdevolle manier.

Zijn perfecte timing manifesteerde zich die avond in een video van een Hillsong-concert. Ik heb Gods stem nog nooit als een echte, menselijke stem gehoord. Toch kan ik momenten in mijn leven aanwijzen waarvan ik ervan overtuigd ben dat Hij Zich rechtstreeks tot me richtte. Recht voor z’n raap en heel direct, maar wel liefdevol en opbouwend.
Zondagavond was zo’n moment. Ik ken Hillsong nauwelijks, vraag me niet hoe ik bij uitgerekend díe video terechtkwam. Maar het was wel precies wat ik nodig had. Het zette me weer op mijn voeten en gaf me nieuwe energie. Mieke, Ik ga voor je uit, Ik ben bij je. Zoek eerst Mijn Koninkrijk en Mijn gerechtigheid, en al het andere zal Ik je schenken. (Deuteronomium 31 en Mattheus 6)
Wauw. Dat is mijn God.