|I{•——» Mieke «——•}I|

Het moet er even uit, en waar kan dat beter en ongestoorder dan hier? Dus daar gaat-ie: BLÈÈÈÈÈÈÈÈÈÈÈÈÈÈÈGH!!!!!!!

Getverdegetver. Het wil niet deze week. School en ikke is normaal gesproken een prima combi, maar deze week even niet. Ik weet niet waarom, maar het loopt allemaal een beetje in het honderd deze dagen.

Het begon direct al maandagochtend. Eén keer, één enkel keertje maar dacht ik: ik neem twee treinen later. Ik blijf eens een halfuurtje langer liggen, dan ben ik nog steeds prima op tijd op school.
Had ik het maar niet gedaan… De trein van twee treinen later bleef vijftig meter voor Utrecht CS stilstaan met de mededeling dat het perron nog bezet was. En dat bleef tien tergend lange minuten zo. Eerst zag ik mijn vijf minuten overstaptijd met mogelijkheid tot het halen van koffie verdampen, en jawel, even later zag ik de trein naar Schiphol binnenkomen. En wij stonden nog steeds te wachten voor dat ene bezette perron (van de zestien die Utrecht er heeft ).
Uiteindelijk wist ik in een IC naar Schiphol te belanden, maar toen klonk de intercom: “Dames en heren, vanwege een storing stopt deze trein niet op Amsterdam Zuid maar zal direct doorrijden naar Schiphol Airport.”
Ik stapte weer uit, met stoom uit beide oren komend. Daar ging dus niet alleen mijn koffie en niet alleen het fijne, rustige halfuurtje tussen Utrecht en Zuid om te studeren, maar ik kon onderhand ook het hele college ComWet op m’n buik schrijven. Grrrr… k*t NS!! *excusez-moi*

Toen was daar de dinsdag. Eerst ging het nog goed; de deadline voor Publiceren stond op 14:00u en ik haalde ‘m. Netjes. Maar daarna ging het mis. Terwijl ik Publiceren doorstreepte in m’n agenda, schoot het door me heen: Shit, TIS!
Nu moet je weten dat TIS een fenomeen is op de VU. Maar dan niet in de positieve zin van het woord. TIS is het onoverzichtelijke registratiesysteem waarmee iedere student zich in moet schrijven voor colleges en tentamens. Geen fijn klusje dus. Maar ja, wil ik een beetje voorbereid het nieuwe blok inrollen over twee weken, dan heb ik toch wel én een rooster én een rijtje inschrijvingen in TIS nodig. En dus logde ik me maar in… om er twee minuten later achter te komen dat de deadline voor de inschrijvingen inmiddels verstreken is. Shit, shit, shit. Hoe kan míj dat nou overkomen?! Ik verlies nóóit dat soort dingen uit het oog. Wat nu?

Met rooster maar nog zonder TIS-inschrijvingen toog ik woensdag, vandaag dus, weer naar school. De trein reed op tijd, ik wist een half artikel door te werken onderweg en de koffie was lekker. Zouden de baaldagen dan nu voorbij zijn? Welnee. Mijn kwelgeest van vandaag was, tadadadaa… de printer.
De Letterenfaculteit is een prima faculteit. Echt waar, weinig op aan te merken. Behalve dan dat er op een luttele duizend studenten slechts twee printercopiers zijn. Ja, er zijn er wel meer, maar die zijn alleen bedoeld voor docenten. De studenten mogen zich knus samenproppen in een klein hok bij de liften.
Met allebei die printwonders kreeg ik vandaag ruzie. Het begon rond 10 uur toen printer nummer één vastliep in mijn stapel A4′tjes en vervolgens geen kik meer gaf. Uit- en weer inloggen hielp niet, boos worden niet, zelfs een opvoedkundige tik op het beeldscherm hielp niet.
Een uur later bleek ook nummer twee niet mijn grootste vriend. We hadden al ettelijke bomen opgebruikt en een pakketje voor Publiceren zou het laatste worden. Inmiddels behoedzaam geworden legde ik het pakketje in de kopieerlade, controleerde de instellingen en drukte op de groene knop. Ik had alleen één detail over het hoofd gezien: de printers bewaren de instelling van het aantal te draaien kopieën die de vorige gebruiker heeft ingesteld, weergegeven in een piepklein hoekje aan de rand van het scherm. Waarom dat zo is mag Joost weten, en omdat het zo onlogisch is vergeet je het maar al te gemakkelijk. En dus kon het gebeuren dat Miepje Miek niet één exemplaar stond uit te kopiëren, ook geen twee, maar maarliefst drie, want dat aantal stond er nog op. Ka-chiiing! Rollen maar met die euro’s.

Ik was de wanhoop en een woedeaanval nabij. Maar ik heb me ingehouden. Ik ben niet met dingen gaan smijten, ik heb niet staan schelden, ik heb zelfs niet heel hard en lang lopen mopperen. Het enige wat ik gedaan heb, is getergd verzuchten: “Ik heb echt een mutsweek.” Daarna ben ik naar buiten gelopen, de broodnodige zonnestralen in.