|I{•——» Mieke «——•}I|

Een nieuw blok brengt altijd het genoegen met zich mee van het verzinnen van bijnamen voor onze nieuwe docenten. We moeten immers wel over ze kunnen bloggen zonder dat onze werkstuk- en tentamencijfers direct gevaar lopen. Dus na de Kwelgeest, Flipse Nulhypothese en Mr. Tangconstructie stel ik jullie met veel genoegen voor aan onze nieuwste aanwinsten…

Deze week hebben we voor het eerst een vrouwelijke docent van een bijnaam voorzien. Niet omdat we seksistisch zijn, maar omdat er nou eenmaal over onze mannelijke docenten veel meer te klagen (en dus te bloggen) viel het afgelopen half jaar. Foute kleding, foute uitspraken… dat sluipt er bij mannen blijkbaar sneller in dan bij vrouwen. *innocent smile*
Maar, mannen, troost u: vanaf vandaag voegt zich een vrouw in uw gelederen. Op basis van onze ‘fijne’ ervaringen tot nu toe hebben we haar De Muts gedoopt.

De Muts heeft een doctor-titel voor haar naam staan, maar we hebben onze twijfels over waar ze die vandaan getoverd heeft. Niet uit de Hoge Hoed der Communicatieve Vaardigheden in ieder geval. De Muts is namelijk erg… tsja, mutsig. En sloom. Zo sloom, dat ze er anderhalve week over doet om een antwoordje te produceren op een simpele vraag per mail. Het zou haar een halve minuut gekost hebben om het eenregelige ‘Sorry meiden, ik kan jullie daar nu nog geen duidelijkheid over geven’ te tikken, maar dat was blijkbaar te veel gevraagd. Anderhalve week lang bleef het stil. Daarna kregen we een kort antwoord dat zo bot was dat we er steil van achterover sloegen, en vervolgens duurde het nóg een week voordat we eindelijk wisten in welk werkcollege we ingedeeld waren. Nog geen 24 uur voordat we dat college hadden, welteverstaan. En dus mocht Miepje Miek schoorvoetend in de telefoon klimmen om haar chef te vragen of ze de volgende dag haar werktijden kon verzetten. Zucht. De Muts heeft blijkbaar, zoals klasgenoot C het treffend zei, geen flauw benul dat er ook nog mensen zijn met werk en een sociaal leven.

Onze andere nieuwe docent is het compleet tegenovergestelde van De Muts.
“Ik heb voor dit college maar drie kwartier in laten roosteren in plaats van de standaard anderhalf uur, dat leek me wel genoeg,” luidde zijn inleiding (yup, deze is wel een kerel ). En het bleek ook genoeg, want allememaggies wat praat die kerel snel!! Ongelooflijk in wat voor tempo de woorden zijn mond uitrollen. Mr. Fast Forward spreekt met een snelheid waar menig roddeltante jaloers op zou zijn en die je met geen mogelijkheid kunt bijbenen met aantekeningen maken. We hebben halverwege de pennen er maar bij neergelegd, ons diep, diep verwonderend over zijn onophoudelijke woordenstroom. En die is niet de eerste de beste. Zinnen met vierendertig bijzinnen, terugverwijzingen en (wel ja) tangconstructies gaan hem met gemak af. Ook blijkt hij er een ster in te zijn zichzelf in een zin meerdere malen tegen te spreken, dat al pratend te ontdekken en dan nóg maar een bijzin aan zijn toch al niet korte zin te plakken om zichzelf nog even te corrigeren (een beetje een zin dus zoals deze, en dan uitgesproken met ruimteraket-snelheid *grijns*). Dat hij er zelf nog uitkomt mag een wonder heten. “Je zult maar met zo’n kerel getrouwd zijn!” siste ik op zeker moment tegen L. “Daar is geen speld tussen te krijgen!”

Lang verhaal kort: het gaat vast weer een enerverend blok worden. Het laatste van het jaar al… wat gaat het snel. En wat hebben we nog veel werk te verzetten voordat het 1 juli is.
Maar nu eerst: op naar Barcelona!