|I{•——» Mieke «——•}I|

Dat was ‘m dan. Het laatste college van dit schooljaar. Het is pas 21 mei, maar de college-uren van de premaster zitten er al op.

Wat een vreemd idee… Het lijkt gisteren dat ik op een heel vroege woensdagmorgen verdwaald over de campus van de VU slenterde, op zoek naar een onmogelijk te vinden lokaal in de medische faculteit. De plattegrond van de campus zat stevig tussen m’n oren, er zat een nog onbeschreven collegeblok in m’n tas en stiekem voelde Miepje Miek zich die eerste dagen best wel verloren in de grote gebouwen en grote studentenmensenmassa.
Nu is het acht maanden later en ken ik de campus als m’n broekzak (afgezien van het W&N-gebouw, maar dat is dan ook echt een doolhof ). ’s Ochtends vanaf station Zuid naar school lopen en om de hoek het hoofdgebouw zien oprijzen voelt aan als thuis. De Lazy Noons en Chocolachino’s van de Geneeskundekoffiebar kan ik tegenwoordig op meters afstand al ruiken, met een beetje goeie wil zelfs vanuit de collegezalen in het hoofdgebouw. *grijns* En terwijl ik een jaar geleden om deze tijd nog zo gehecht was aan de CHE, voelde het heel vreemd om daar een paar weken geleden als oud-student rond te lopen en dit keer vóór de klas te staan. Ik heb duidelijk m’n nieuwe stek gevonden.

Betekent dat dan vanaf nu vakantie vieren tot aan september? Ehm… nee. Helaas. Dat moet nog even wachten tot 1 juli. Voor me ligt eerst nog een ruime maand zelfstudie. Werkstukken, een hertentamen en uiteraard de scriptie. Ben benieuwd hoe ik het ervanaf ga brengen zonder de wekelijkse regelmaat van colleges. Aangezien zelfdiscipline nog steeds niet plukrijk aan de bomen groeit, zie ik er wel een beetje tegenop. Deze ongeveer veertig dagen worden dé testcase van het premasterjaar. Ga ik het redden? Heb ik genoeg bagage meegekregen om grotendeels op eigen houtje m’n scriptie af te krijgen? Ga ik op tijd beginnen aan leren voor ComWet? Of zal het toch weer het oude liedje worden: uitstellen, uitstellen & uitstellen en pas in de hoogste versnelling schieten als de deadline gevaarlijk dichtbij komt.
Ik heb goeie hoop. Als ik vanachter m’n laptop naar rechts kijk, zie ik een uitpuilende blauwe ordnermap op m’n tafel staan, stampvol artikelen, samenvattingen en handouts. Dát heb ik allemaal al in de pocket. Dan moet ik de stapel papierwerk die nu nog links op tafel ligt ook kunnen verstouwen. Zelfs zonder Geneeskundekoffie.

Wel mooi: uitgerekend net na mijn laatste college kreeg ik een mail van een CHE-student die nu op haar beurt over een premaster aan de VU nadenkt. Eens zien of zij aankomende september net zo verloren op de campus drentelt als ik gedaan heb. Het cirkeltje gaat door en door en door…