|I{•——» Mieke «——•}I|

Bij een meidenweekendje hoort een meidenfilm, en dus togen we zaterdagavond naar de Cinemec. In vol ornaat: zij op designerkrukken, ik in m’n nieuwe knalpaarse pumps (au au mijn tenen!).
Ons oog was gevallen op een romcom met de welluidende titel He’s Just Not That Into You. De trailer zag er vermakelijk uit, en de sterrencast met onder anderen Scarlett Johansson en Bradley – goedemorgen wat heeft u blauwe ogen! – Cooper klonk veelbelovend.

Bij binnenkomst verbaasde ik me over het flinke aantal aanwezige mannen. Zouden die zich nou echt vrijwillig door hun vriendin hebben laten meeslepen naar een meidenfilm? Wat voor emotionele chantage zal daarachter gezeten hebben? *grijns*
Hoe het ook zij, de mannen lieten zich niet kennen en zochten vol zelfvertrouwen een plekje in de zee van oestrogeen. Alwaar ze vervolgens twee uur lang blootgesteld werden aan heel veel vrouwelijk leedvermaak. Alles draaide om de horrorwereld die Daten heet, en dan in het bijzonder om het zenuwslopende Waarom Belt ‘Ie Me Nou Niet Terug?!-Dilemma. In de Afrikaanse versie: “Don’t worry dear, I’m sure he’s just forgotten your hut number or got eaten by a lion.”

Toch heb ik nog wel het hardst gelachen om de mensen in de zaal.
Een romcom kan natuurlijk niet zonder happy end, dus ook voor het koppel met huwelijksaanzoek-problemen loopt het goed af. Zij, Jennifer Aniston, wil na zeven jaar samen een ring om haar vinger zien, maar hij, Ben Affleck, peinst er niet over. Ze kibbelen er de hele film lustig op los, gaan gefrustreerd uit elkaar en vinden elkaar weer als zij met een hand over haar hart strijkt en besluit dat ze liever haar dagen slijt met man en zonder ring dan helemaal zonder kerel. Uiteraard krijgt in een 21e-eeuwse romcom de vrouw altijd haar zin, en dus vist ze in een van de laatste scènes alsnog een klein, fluwelen, vierkanten juweliersdoosje uit zijn broekzak.
Je zag die move natuurlijk al van heinde en verre aankomen, maar toch deden bijna alle vrouwen in de zaal op exact hetzelfde moment als Jennifer: “Aaaaaaahhh!”. Zwijmel de zwijmel.
En toen gebeurde er iets vreemds. Plotseling zag ik in de rijen voor mij heel wat mannen dieper wegzinken in hun stoelen. Diep, diep wegzinken, tot alleen hun kruin nog boven de rugleuning uitkwam. Je hoorde ze het bijna denken: “Oh nee. Echt niet. Ja kijk maar naar me ja, maar die suggestieve blik van je ontwijk ik nu even. En hou die hand maar op je eigen been. ‘t Is me wel weer duidelijk genoeg waarom je me naar de film wilde hebben.”

Hoe was het ook al weer… iets met Mars en Venus toch?