2009 juni « |I{•——» Mieke «—

Blog
About

Frusty!!

Zon 28 juni 2009 at 21:12 | In Miep Miek in de bocht | 2 Comments

Wat een sportief weekend. Gisteravond stonden we tot bijna middernacht buiten te badmintonnen, net zolang totdat het zo donker was dat we de shuttle écht niet meer op ons af konden zien komen. Vanmiddag hetzelfde verhaal, toen liet ik me zelfs door een hevige zomerse bui niet van het veld af slaan. Zoef, zoef, zoef, de ene na de andere smash deelde ik uit. En met iedere keer dat het racket de shuttle hard raakte en het vederlichte projectiel enkele meters de lucht in schoot, voelde ik de adrenaline stromen. Kreeg ik haast de neiging om te gaan grommen. Iedere smash rekende af met een uur ploeteren boven de laptop in de tijd dat de rest van het land gewoon buiten van de zon geniet. Zoals het hoort. Grrr.

Gefrustreerd? Ikke? Studiestress? Welnee…

‘t Is maar goed dat ik het vooruitzicht heb van de Spaanse zonnestralen, want de laatste, zware scriptiedagen die voor me liggen, daar heb ik helemaal geen trek in.

Taalwondertjes

Do 25 juni 2009 at 16:03 | In Friends & Family | 2 Comments

Bosbanaan, ei-appendix en adresbal… Je verzint het niet, zou je zeggen toch?
Toch heb ik ze gehoord.
Vanmorgen.
Alledrie.
In mijn eigen huis.

Het was niet eens ondergetekende zelf die die taalwondertjes oprakelde, al zou je het half en half wel verwachten daar ik deze dagen lijd onder een werkstuk-en-scriptie-stress-delirium. Het was mijn mannelijke Eega die weer eens een fantastische gooi deed naar de Van Dale Nieuwe Woorden 2009. Heerlijk, zo’n driedubbele lachstuip op de vroege morgen. En de eigenbereide chocoladecroissants waren natuurlijk ook heerlijk, niet te vergeten.

PS:
Nu moet je niet denken dat hij die verzinsels zomaar uit z’n blote hoofd tovert, hoor.
“Wat voor smaak thee is dat? Honing, bos, banaan? Is het dan honingbos of bosbanaan?”
“Oh verdraaid, dat ei kletterde wel heel hard in het kokende water. De slierten komen eruit. Ach wel, dan hebben we een ei-appendix.”
En dan na het ontbijt in een mailtje aan je toekomstige webhost ‘adresbalk’ willen typen maar niet merken dat je de laatste letter vergeet, totdat het miepje naast je begint te hikken van het lachen.

Brussel op z’n Bisbalera’s

Vrij 5 juni 2009 at 15:33 | In Muziek, Once in a lifetime | Leave a Comment

*al huppelend en zingend* Oh, oh, wat was het fijn! Oh, oh, wat was het gaaf!
Dat is zo’n beetje de meeste korte en krachtige samenvatting die ik kan geven van mijn lange Pinksterweekend. Het was weer eens onvergetelijk leuk.

“Daar gaan we weer, chicas. Bisbaleando por el mundo.” Zo noemde Sandra het dit weekend, bij aanvang van onze treinreis naar hartje Brussel. Vrij vertaald: Bisbalera-zijnd de wereld over gaan, de concerten van onze latin held David Bisbal achterna reizend.
Nou combineert ‘de wereld’ niet zo goed met mijn vliegangst (en ook niet met m’n bankrekening, overigens), dus mij zul je niet snel naar alle uithoeken van de aarde zien vliegen om een concert van David mee te maken. Maar waar het onze eigen regionen betreft, zijn we goed bezig. In december reisden we nog naar de middle of nowhere van de Ardennen om onze latin held te zien, en op afgelopen Tweede Pinksterdag stond een concert in Brussel op stapel.

Daar gingen we weer, met z’n vijven. Daniëlle, Manuella, Sandra, Becky en ik. Vijf meiden die elkaar waarschijnlijk nooit tegengekomen waren als we niet die ene gezamenlijke interesse hadden gehad: Davids muziek.
Nadat we afgelopen december urenlang de ijzige vrieskou getrotseerd hadden, was het zonnige voorjaarsweer dit keer een verademing. ’s Middags zaten we in de zon voor de entree van het theater, het Cirque Royal, alwaar fans vanuit allerlei Europese landen bij elkaar kwamen. Dat we flink de aandacht trokken van passerende automobilisten hoef ik denk ik niet uit te leggen. *grijns*

Gedurende de middag begon de spanning langzaam te stijgen en konden we de uren af gaan tellen. Tegen zeven uur mochten we het theater in, en toen iets na achten Davids band het podium betrad, kon het feest beginnen. En wat een feestje! Het was weer op en top genieten. Wat is David toch een rasartiest. Loepzuiver, opzwepend en meeslepend, heel ontspannen contact leggend met z’n publiek; het is en blijft een kanjer.
Voor mijzelf was het een heel andere belevenis dan die eerste keer, zes maanden geleden. Terwijl toen de adrenaline met bakken tegelijk door m’n lijf schoot en ik na afloop als een stuiterbal in het rond bleef springen, voelde ik me deze keer veel relaxter. Bovendien hadden we opnieuw plaatsen dicht bij het podium, maar wel met meer bewegingsruimte, zodat we uitgebreid en ongehinderd uit ons dak konden gaan.

Het was een heerlijke avond. En eindelijk, eindelijk gaat eind deze zomer z’n nieuwe cd uitkomen. Woo-haa!