|I{•——» Mieke «——•}I|

*al huppelend en zingend* Oh, oh, wat was het fijn! Oh, oh, wat was het gaaf!
Dat is zo’n beetje de meeste korte en krachtige samenvatting die ik kan geven van mijn lange Pinksterweekend. Het was weer eens onvergetelijk leuk.

“Daar gaan we weer, chicas. Bisbaleando por el mundo.” Zo noemde Sandra het dit weekend, bij aanvang van onze treinreis naar hartje Brussel. Vrij vertaald: Bisbalera-zijnd de wereld over gaan, de concerten van onze latin held David Bisbal achterna reizend.
Nou combineert ‘de wereld’ niet zo goed met mijn vliegangst (en ook niet met m’n bankrekening, overigens), dus mij zul je niet snel naar alle uithoeken van de aarde zien vliegen om een concert van David mee te maken. Maar waar het onze eigen regionen betreft, zijn we goed bezig. In december reisden we nog naar de middle of nowhere van de Ardennen om onze latin held te zien, en op afgelopen Tweede Pinksterdag stond een concert in Brussel op stapel.

Daar gingen we weer, met z’n vijven. Daniëlle, Manuella, Sandra, Becky en ik. Vijf meiden die elkaar waarschijnlijk nooit tegengekomen waren als we niet die ene gezamenlijke interesse hadden gehad: Davids muziek.
Nadat we afgelopen december urenlang de ijzige vrieskou getrotseerd hadden, was het zonnige voorjaarsweer dit keer een verademing. ’s Middags zaten we in de zon voor de entree van het theater, het Cirque Royal, alwaar fans vanuit allerlei Europese landen bij elkaar kwamen. Dat we flink de aandacht trokken van passerende automobilisten hoef ik denk ik niet uit te leggen. *grijns*

Gedurende de middag begon de spanning langzaam te stijgen en konden we de uren af gaan tellen. Tegen zeven uur mochten we het theater in, en toen iets na achten Davids band het podium betrad, kon het feest beginnen. En wat een feestje! Het was weer op en top genieten. Wat is David toch een rasartiest. Loepzuiver, opzwepend en meeslepend, heel ontspannen contact leggend met z’n publiek; het is en blijft een kanjer.
Voor mijzelf was het een heel andere belevenis dan die eerste keer, zes maanden geleden. Terwijl toen de adrenaline met bakken tegelijk door m’n lijf schoot en ik na afloop als een stuiterbal in het rond bleef springen, voelde ik me deze keer veel relaxter. Bovendien hadden we opnieuw plaatsen dicht bij het podium, maar wel met meer bewegingsruimte, zodat we uitgebreid en ongehinderd uit ons dak konden gaan.

Het was een heerlijke avond. En eindelijk, eindelijk gaat eind deze zomer z’n nieuwe cd uitkomen. Woo-haa!

(Fotocredits: gracias a Sylvia, Patty, Hispagenda & Organifete)