|I{•——» Mieke «——•}I|

Bosbanaan, ei-appendix en adresbal… Je verzint het niet, zou je zeggen toch?
Toch heb ik ze gehoord.
Vanmorgen.
Alledrie.
In mijn eigen huis.

Het was niet eens ondergetekende zelf die die taalwondertjes oprakelde, al zou je het half en half wel verwachten daar ik deze dagen lijd onder een werkstuk-en-scriptie-stress-delirium. Het was mijn mannelijke Eega die weer eens een fantastische gooi deed naar de Van Dale Nieuwe Woorden 2009. Heerlijk, zo’n driedubbele lachstuip op de vroege morgen. En de eigenbereide chocoladecroissants waren natuurlijk ook heerlijk, niet te vergeten.

PS:
Nu moet je niet denken dat hij die verzinsels zomaar uit z’n blote hoofd tovert, hoor.
“Wat voor smaak thee is dat? Honing, bos, banaan? Is het dan honingbos of bosbanaan?”
“Oh verdraaid, dat ei kletterde wel heel hard in het kokende water. De slierten komen eruit. Ach wel, dan hebben we een ei-appendix.”
En dan na het ontbijt in een mailtje aan je toekomstige webhost ‘adresbalk’ willen typen maar niet merken dat je de laatste letter vergeet, totdat het miepje naast je begint te hikken van het lachen.