2009 augustus « |I{•——» Mieke «—

Blog
About

Vliegende start

Do 27 augustus 2009 at 18:31 | In Studieperikelen | 2 Comments

In order to hit the ground running, you have to study three short articles which will help you get a better idea of what metaphor is and how it may be important.

Hoppa! Now you’re talking. Het nieuwe schooljaar is nog niet eens begonnen en nu al heeft een van mijn aanstaande docenten een deadline ingepland. Twee abstracts inleveren, een week van nu.
Kijk, daar hou ik nou van. Een docent die een paar dagen van tevoren de BlackBoard-pagina openstelt, documentje hier met een schema van de colleges, documentje daar met een overzicht van de literatuur. Netjes en overzichtelijk. Dat vind ik fijn. Zo kan het dus óók, miep-muts-met-je-belabberde-communicatievaardigheden. En deze hooggeleerde professormeneer zit maar een paar kamers bij je vandaan, dus misschien moet je eens binnenlopen en hem om een tutorial vragen. *pluh*

Je merkt, de frustratie van vorige week zit er nog steeds een beetje in. *grijns* Niet geheel onterecht, wil ik ter mijner verdediging aanvoeren, want vlak na het debacle met onze werkstukcijfers stond het volgende schokkende nieuws op de drempel. BlackBoard, de intranetomgeving van de VU, kwam weer tot leven. En hoe! Met de bekendmaking van onze docent Institutionele Communicatie, wiens naam de hele zomer lang op het mysterieuze ‘to be announced’ had gestaan. En het is geworden… *roffel roffel*… Mr. Tangconstructie.
Ken je hem nog? ‘Wat er voor de klas verscheen, dáár had ik direct problemen mee’, blogde ik begin februari over hem, en hij wist inderdaad de colleges Communicatiewetenschap vakkundig te verknallen voor me. Na acht weken waren we maar wat blij dat we van het vak af waren en daarmee ook van hem, want hij doceerde aan een andere faculteit.
Maar nu is Mr. Tangconstructie terug. En niet eenmalig voor maar acht weekjes, o nee. Meneer treedt per 1 september in dienst bij ONZE faculteit. Whaaah! ENG!!!

Ik vind het maar niks. Echt drie keer niks. Maar ik ben van plan me niet opnieuw van m’n stuk te laten brengen door zijn colleges en zijn BlackBoardberichtjes, die steevast ‘Hoi!’ zowel als aanhef als als afsluitgroet hebben. *note to self: toch eens navragen hoe iemand met zulke taalgewoontes bij Letteren in dienst kan treden*
Afijn, ik ga me hopelijk niet weer op zitten vreten. Ik ga me vol goede moed en energieke motivatie vastklampen aan mijn docent Metaphor, van wiens colleges ik zo op het eerste gezicht waarschijnlijk wél intens ga genieten. En nog meer klamp ik me vast aan mijn semi-Siamese wederhelft en onze vrijdagmiddagkoffie, direct na het college van Mr. Tangconstructie. Dat zal mijn heetgebakerde temperamentje wel bij een nieuw frustratiekookpunt weghouden. Ja toch?

Kookpunt bereikt

In een ver verleden was ik ooit een schooljaar lang hoofdredacteur van de studentenkrant. En bij een hoofdredacteurschap hoort natuurlijk een hoofdredactioneel commentaar in elke uitgave. Ik kan me nog helder voor de geest halen hoe ik halverwege het schooljaar een venijnig stuk tikte over het gebrek aan heldere communicatie op school. ‘We mogen dan wel een opleiding Communicatie in huis hebben, maar aan de communicatie met een kleine c schort het maar al te vaak.’ Kritiek en verontwaardiging waren mijn deel. De redactieraad was niet blij met mijn epistel. “Hoe kun je dit nou doen, Miek? We staan met die krant op studiebeurzen! En dít is dan wat aankomend studenten lezen?”
Ja, dat was inderdaad wat ze lazen. Want het was de waarheid, en niks minder. En de waarheid, dat is het hoogste goed van een journalist. Dus hoe hoog de berg kritiek ook was, straffen konden ze me niet.

De afgelopen dagen heb ik vaak gewenst dat ik weer in de positie was om ongezouten kritiek te leveren zonder ervoor gestraft te worden. Want allemachtig, wat schort het soms aan duidelijke en eerlijke communicatie bij ons op de Letteren-afdeling van de VU. Concreter: wat kunnen sommige docenten zich toch enorm verschansen in hun ivoren torens en zich geen sodemieter aantrekken van hun studenten. Nog concreter: ik vind het on-voor-stel-baar dat docenten met nota bene een doctor-graad in de Communicatiewetenschap, blijk geven van compleet ondermaatse, volstrekt onprofessionele communicatiepraktijken.

Bah. Bah, bah, bah. Wat heb ik deze weken gebaald van een docent van mij. Terwijl we al twee maanden geleden (!) ons werkstuk ingeleverd hadden, vond mevrouw het nog steeds niet nodig de cijfers daarvoor bekend te maken. En dat terwijl 1 september steeds dichterbij komt, de datum waarop we onze cijferlijst compleet moeten hebben. Want zonder complete cijferlijst geen toegang tot het Masterjaar.
Dat is iets wat mevrouw de docent maar al te goed weet, en toch vertikt ze het om op herhaaldelijke e-mails van mij en mijn groepsgenoten te reageren. Totaal onbereikbaar, ver boven het studentenvolk verheven. Dagen- en dagenlang geen reactie. Nul komma nul. Nog niet het minste ‘Sorry, ik ben er nog mee bezig’.

Tot vandaag.
Vanavond rolde het volgende mailtje mijn inbox in:

Beste allemaal,
Hopelijk zijn jullie allemaal goed uitgerust van vakantie!
De cijfers zijn naar de studentenbalie gemailed. Excuses dat deze pas zo laat zichtbaar zijn. Door werkzaamheden aan het intranet had ik geen toegang tot een deel van de cijfers en kon de eindcijfers dus niet berekenen en toen een en ander weer toegankelijk was, was ik met vakantie.

Mijn mond viel open van verbazing en van withete verontwaardiging. Jij flutdocent die je bent!! Ongelooflijk onprofessioneel wicht dat je er rondloopt! DAN MAIL JE TOCH EVEN WAT ER AAN DE HAND IS VOORDAT JE OP VAKANTIE GAAT!!!!! Hoe moeilijk is dat?! En dít is dan hoe je je ervanaf maakt?
Ik ben woedend. Dit is by far een van de schijnheiligste mails die ik ooit gelezen heb.

Wie zó met zijn studenten omgaat, is zijn doctor-titel volstrekt onwaardig. Dat zou ik geschreven hebben als ik vandaag hoofdredacteur van de studentenkrant geweest was. En het zou de waarheid geweest zijn.
Helaas ben ik niet meer dan een van de vele duizenden gewone studenten op de VU, en helaas mag ik me erop ‘verheugen’ komend jaar opnieuw colleges van deze docent te gaan volgen.

Zodoende weet ik maar al te goed dat het zeer in mijn eigen nadeel is om mijn mond open te trekken en een klacht in te dienen bij de studentenraad.

Zodoende sus ik mezelf, net als iedereen, met de gedachte: Ik heb m’n cijfer nu, da’s het belangrijkste.

En zodoende kan deze belabberde docent rustig doorgaan met haar belabberde manier van communiceren en een nieuwe lichting studenten grijze haren bezorgen.

Maar oh, wat jeuken mijn vingers om haar een heel, heel, héél lelijke e-mail te sturen.

Hygiënehype

Vrij 7 augustus 2009 at 23:07 | In Rare jongens die Hollanders | Leave a Comment

Mijlpaal: de griepgekte heeft deze week het nuchtere FEM weten te bereiken.
Eén griepgeval op de locatie van Reed in Maarssen, en het duurde daarna slechts twee dagen tot een legertje van desinfecterende zeeppompjes en grootverpakkingen desinfecterende schoonmaakdoekjes doordrong tot alle redacties in Amsterdam.
We zijn er, uiteraard, braaf mee aan de slag gegaan. Toetsenbord schoon, muis schoon, bureaublad schoon. De gezamenlijke redactiesnoeppot is plots opvallend leeg en in de toiletten kijken we elkaar quasi-streng letterlijk op de vingers. “Je wast toch wel vijftien seconden lang je handen, hè?”
Voordeel van dit alles is wel: nies één keer en je hebt direct de lift of de halve kantine voor jezelf. *evil grin*

PS: Eerlijk is eerlijk: ik ben zelf inmiddels ook voor de hygiënehype bezweken en heb netjes de aquablauwe zeeppompjes in huis verruild voor Dettol zeep. *grijns*

Wat je noemt een averechts effect

Di 4 augustus 2009 at 21:57 | In Gloeiende gloeiende | Leave a Comment

Je kunt de klok erop gelijk zetten. Enfant terrible Arie Boomsma laat van zich horen, en meteen staat heel Hilversum op z’n kop. En dat net terwijl ik op vakantie ben, verdikkeme.

Heb je het gevolgd deze dagen? Nou, ik dus ook niet, tot gisteravond.
In het kort: de EO heeft een uitdagend nieuwe televisieformat ontwikkeld: ‘Loopt een man over het water…’. Een programma uit de koker van Boomsma, waarin niet-christelijke cabaretièrs a la carte blanche hun zegje mogen doen over Jezus. Een prikkelend, provocerend idee dat praten en discussiëren over het christendom een nieuwe impuls zou moeten geven. Guido Weijers zou later deze maand het spits afbijten.
Pittig idee, zou je zeggen. Mits tot in de puntjes uitgewerkt zou dat weleens heel tof kunnen gaan worden. Een deel van de EO-achterban bleek er echter niet zo content mee. Nadat het nieuws bekend werd, zegde een onbekend maar wel groot aantal leden het lidmaatschap op, wat de directie van de omroep gisteren, luttele dagen later, deed besluiten om het format te schrappen. Gevolg, uiteraard: verontwaardiging en onbegrip alom, van RTL Boulevard tot en met het ANP.

Zucht. Ja hoor, we zijn er weer eens. ‘De christen’ is weer het zwarte schaap. Kortzichtig, onverdraagzaam, oogkleppen op, naïef. Halleluja! Het plaatje staat er weer mooi op.
Als ik even tegengas mag geven: natuurlijk zitten veel christenen niet op zo’n format te wachten. Hallooo! Wakey wakey, denk eens na. Het is in de cabaretcultuur van ons land al jaren gemeengoed dat cabaretièrs grappen over Jezus maken, en die zijn allang niet meer kantje boord maar gaan vaak ver over de grens van het respect voor de ander. Bovendien moet die ander het maar goedvinden ook, de algemene maatschappelijke reactie is immers: “Zeik niet, wen er maar aan”.
Waarom zou je het dan goedkeuren dat je eigen omroep nóg meer podium aan die cultuur wil geven en de meewerkende cabaretièrs carte blanche geeft om te zeggen wat ze willen? Natuurlijk ben je dan niet blij! Dat heeft niks met oogkleppen en kortzichtigheid te maken, maar met de – zeer reëele – angst om gekwetst te worden in een heel dierbaar deel van je leven. Natuurlijk roept dat weerstand op. Wie dat niet kan begrijpen moet misschien zijn éigen kortzichtigheid maar eens peilen…

Begrijp me overigens niet verkeerd. Ik zou absoluut voor de tv gezeten hebben, het lijkt me een razend interessant programma. Guido is een van mijn favoriete cabaretièrs, en ik denk hij er in zou zijn gegaan met de intentie om te prikkelen, niet om te kwetsen. Man, hij was naar eigen zeggen de Bijbel al gaan lezen! Hoe gaaf is dat?!
En wat flauwe, gemene, kwetsende grappen over Jezus betreft: die kan ik met een beetje moeite wel van m’n schouders laten glijden. Ik vind ze meestal niet leuk, ik kan er zelden om lachen, maar what goes around, comes back around. Ik geloof dat je aan het einde van de rit verantwoording af te leggen hebt over hoe je het leven dat je gekregen hebt geleid hebt, ongeacht waaruit je dan ook denkt dat dat leven voortgekomen is. Wie moedwillig anderen pijn doet, zal daarvan de rekening gepresenteerd krijgen.

Maar oh, wat vind ik het jammer dat het weer zo moet gaan. De EO, haar leden en christenen in het algemeen zijn weer het zwarte schaap waar iedereen over valt. Arie Boomsma is de held die zo veel beter af zou zijn buiten de geitenwollensokkenfamilie. De kloof tussen christenen en niet-christenen is weer ettelijke meters groter geworden. En waar dient het allemaal toe? Nergens.
Ik denk dat de wijze woorden van onze first man JP Balkenende maar weer eens uit de kast getrokken mogen worden: volmondig ‘ja’ tegen vrijheid van meningsuiting, maar verlies de ander niet uit het oog. Die woorden komen weliswaar uit de context van Geert Wilders en zijn Fitna, maar zijn denk ik op deze situatie net zo goed van toepassing. Zeggen wat je denkt en rekening houden met de ander kunnen niet zonder elkaar. Kwetsen en beledigen lost niets op, net zomin als angstvallig de gelederen sluiten en de oogkleppen polijsten. Het brengt mensen niet dichter tot elkaar, het zorgt alleen maar voor meer frictie en meer onbegrip. En dat is nu juist wat we niet kunnen gebruiken als we het met z’n allen willen volhouden om elke vierkante kilometer met honderden mensen te bewonen.