|I{•——» Mieke «——•}I|

Ik moet ‘t hem nageven: Mr. Tangconstructie is beduidend beter met een kleine groep studenten dan voor een propvolle collegezaal. Eerlijk is eerlijk. Wel spreekt hij nog steeds in wonderlijke uitingen, maar ik kan hem dit jaar een stuk beter lij’en dan vorig jaar.
Maar een simpele rekensom… dat is onze nieuwe hoofddocent een brug te ver.

“Voor volgende week wil ik dat jullie per groepje een literatuurpresentatie houden.”
“Hoeveel artikelen moeten dat ongeveer zijn, meneer?”
“Ga maar uit van vijftig.”
Een kleine dertig hoofden schoten met een ruk omhoog.
“Vijftig?!?!”
“Ja zeg, we hebben nog meer vakken, hoor.”
“In één week tijd? Dat redden we nooit!”

Hoe hartgrondig we ook mopperden, Mr. Tangconstructie hield voet bij stuk en wilde het niet omlaag schroeven naar een wat haalbaarder aantal (vijf ofzo *grijns*). En zodoende zit ik nu achter m’n bureautje, redelijk met de handen in het haar.
Lieve Mr. Tangconstructie, mag ik u even voorrekenen?
1) Voor het bestuderen van één pagina uit een Engelstalig researchartikel staat vijf minuten, zo luidt de norm.
2) Een gemiddeld onderzoeksartikel bestaat op z’n minst uit vijftien pagina’s, vaker nog een veelvoud daarvan.
3) 5 minuten x 15 pagina’s x 50 stuks = 3.750 minuten.
4) 3.750 minuten staat gelijk aan 156,25 uren, wat weer gelijkstaat aan 3,9 volledige werkweken.
Legt u mij nou eens uit: denkt u echt dat we het met drie man per groepje gaan klaarspelen om 3,9 werkweken in zeven dagen te proppen? Nog los van onze andere vakken en – dat het nog bestaat mag een wonder heten – onze levens búiten de schoolmuren?

En dan heb ik het nog niet eens gehad over de zoektocht naar die artikelen… Grmpf.