|I{•——» Mieke «——•}I|

Het is een heerlijk zonnige nazomerdag. Ik neem de afslag Ede op de A12 en knar in een rustig tempo richting mijn huisje. Paps en mams hebben het weekend uitgekozen voor een paar dagen weg, dus Miepje Miek mag op het span eigenwijze viervoeters passen. Even nog langs huis om m’n laptop, toiletspullen en kleren op te halen, en ik ben good to go.

Vlak na de snelwegafrit hoor ik een bekend intro op de radio. Joehoe, mijn favoriete Borsato-plaat! De radio gaat meteen op vol volume en ik blèr uit volle borst mee. Niet dat ik nou een echte Borsato-fan ben (al vind ik het verschrikkelijk hoe het de man financieel gaat momenteel ), maar ik heb sinds een paar jaar iets met zijn nummer Vrij Zijn. Sinds een paar jaar wil zeggen: sinds een jaar of drie, om precies te zijn sinds de periode waarin ik vreselijk twijfelde aan mijn toenmalige relatie. Wel trouwen, niet trouwen? Wel nog geloven in een toekomst samen, of er toch niets meer in zien? Mijn hang naar vrijheid was uiteindelijk een van de redenen waardoor het misliep, en toen ik in die tijd Vrij Zijn een keer op de radio langs hoorde komen, werd dat spontaan een van mijn lijfliederen.

Vrij zijn,
ze wil alleen maar vrij zijn,
onbezorgd en vrij zijn.
Liefde,
liefde komt ooit,
als ze niet meer vrij wil zijn.

Terwijl het nazomerzonnetje mijn huid koestert en ik geniet van het koele briesje dat door de open ramen heen komt waaien, rem ik af voor het laatste stoplicht. Nog steeds volop meeblèrend met Marco kijk ik om me heen naar de auto’s voor en naast me. Mijn blik glijdt over de voornamelijk Duitse en Japanse heilige koeien, maar dan meen ik in een flits het profiel van een bekend gezicht te zien.
Ik kijk nog eens en knijp mijn ogen tot spleetjes. Daar, op een van de banen naast me, voor het stoplicht naar rechtsaf. Zie ik het nou goed?
Het is – voor zover ik weet – niet zijn auto. Hij woont ook – voor zover ik weet – niet in de buurt. Is hij het wel? Ik weet het zo goed als zeker. Maar wat doet hij dan op dit tijdstip hier?
Voordat ik zijn blik kan onderscheppen springt mijn stoplicht op groen en moet ik verder. Puzzelend rij ik mijn wijk in, de ene rotonde na de andere. Marco staat nog steeds op volume maximaal.

Eenmaal thuis vinden mijn handen op de automatische piloot hun weg, terwijl mijn gedachten nog bij het stoplicht zijn.
Wat apart. Je hebt iemand drie jaar niet gezien, en toch weten je hersens direct de link weer te leggen tussen een profieltje in de verte en een persoon. En dan net terwijl dát nummer op de radio is. Als dat geen toeval met een hoofdletter T is…
Langzaam verschijnt er een grijns op mijn gezicht. Het is drie jaar geleden, en van al die tussenliggende dagen is er niet één waarop ik getwijfeld heb aan de belangrijke beslissing van toen. Ik kijk terug en zie dat ik exact datgene heb kunnen doen wat ik wilde doen. Vrij zijn. Verder studeren. Mijn eigen weg vinden. Ontdekken wie ik zelf ben, gewoon alleen ik in plaats van altijd de-helft-van-een-stel.
Het is goed voor me geweest. En nog iedere dag kan ik Vrij Zijn naar hartenlust meezingen.