|I{•——» Mieke «——•}I|

Ja ik weet, het is een mannending.
Ja ik weet, het is een stelletje bij elkaar geraapte holbewoners.
Ja ik weet, het woord ’subtiel’ komt in hun woordenboek niet voor, laat staan dat ze ook maar een greintje verstand hebben van vrouwen. Beter gezegd: ik heb niet het idee dat ze van ook maar iets anders verstand hebben dan van dingen met een voor-/achter-/vierwielaandrijving.

Toch hou ik van ze. Van de drie mannen van Top Gear. Er is niet één televisieprogramma waar ik zo gierend hard om kan lachen als om dat stel nooit-helemaal-volwassen-geworden-veertigers dat niets liever doet dan elkaar een loer draaien. En dat terwijl ze een geweldige auto onder hun zitvlak hebben, uiteraard.
Seizoen dertien is net afgelopen op Veronica, en wat een pareltjes zaten daar weer in. Mijn persoonlijke favoriet – die uiteraard iets met mannen versus vrouwen te maken heeft:

Jeremy: “The worst thing that you would ever, EVER, have to buy a girl… is a handbag. Right?”
*instemmend geknik van Richard en James*
Jeremy: “Because even if by some miracle you got the right colour, it would be the wrong shape, it wouldn’t have the right number of pockets, it would be last season’s handbag…”
James: “Is there a season for handbags?!”
Richard: “O yes!”
*gelach vanuit het publiek*
James: “So what, at certain times of the year I’m allowed to shoot handbags??”

Het is weer eens begin oktober, dus dat betekent: omschakeluuuh!
Ieder jaar is het hetzelfde liedje, en ik kan er maar niet aan wennen: het intreden van het najaar. Koppig blijf ik mijn zomerjas dragen en vertik ik het om ‘m voor een halfjaar op te bergen. M’n zomerjurkjes en slippers wil ik pas achterin de kast stoppen als de ijspegels aan de balustrade hangen. Ik moet en zal de zomer in m’n bol houden, kan me niet schelen al wordt de wereld om me heen langzaam herfstrood. Ik sta in de negeerstand. Pluh.

Jaja.
Dat hou ik ook altijd errug lang vol, met mijn ijzeren wilskracht. *kuch* Wanneer de septemberse nazomerzon mijn wangen streelt is het heel makkelijk om jezelf zo’n bevel op te leggen, maar o wee als oktober eenmaal zijn intrede doet…
En dus zijn het deze dagen helaas weer de dagen van vele eerste keren.
De eerste keer sinds maanden dat de verwarming aangaat: check!
De eerste keer dat ik in bed koude voeten krijg en de volgende avond m’n pittenzak tevoorschijn haal: check!
De eerste keer dat ik mijn zomerjas verruil voor herfstjack en sjaal: check!
De eerste keer dat ik denk ‘Hmm, ik kan die paraplu nu wel standaard in m’n tas laten zitten’: check!
De eerste keer ’s ochtends op moeten staan terwijl het buiten nog donker is: check!

Oh blegh. En nu begint het pas, de kortste dag ligt nog twee maanden weg… Ik hou niet van de winter. Ik weet dat het nodig is voor de blaadjes en de plantjes en de boompjes enzo, maar wat mij betreft mag het het hele jaar door 25 graden en zonovergoten zijn – behalve dan een flinke berg sneeuw met Kerst.

Gelukkig staat er wel tegenover dat we over een maand of zes opnieuw zo’n riedel aan eerste keren krijgen, maar dan in de omgekeerde volgorde. Eerste keer zonder jas, eerste keer in de lentezon in slaap soezen op m’n balkon, de eerste terrasjes weer, de eerste voorzichtige sproetjes op m’n neus… Ah, ik krijg het er al warm van.