|I{•——» Mieke «——•}I|

Het is weer eens begin oktober, dus dat betekent: omschakeluuuh!
Ieder jaar is het hetzelfde liedje, en ik kan er maar niet aan wennen: het intreden van het najaar. Koppig blijf ik mijn zomerjas dragen en vertik ik het om ‘m voor een halfjaar op te bergen. M’n zomerjurkjes en slippers wil ik pas achterin de kast stoppen als de ijspegels aan de balustrade hangen. Ik moet en zal de zomer in m’n bol houden, kan me niet schelen al wordt de wereld om me heen langzaam herfstrood. Ik sta in de negeerstand. Pluh.

Jaja.
Dat hou ik ook altijd errug lang vol, met mijn ijzeren wilskracht. *kuch* Wanneer de septemberse nazomerzon mijn wangen streelt is het heel makkelijk om jezelf zo’n bevel op te leggen, maar o wee als oktober eenmaal zijn intrede doet…
En dus zijn het deze dagen helaas weer de dagen van vele eerste keren.
De eerste keer sinds maanden dat de verwarming aangaat: check!
De eerste keer dat ik in bed koude voeten krijg en de volgende avond m’n pittenzak tevoorschijn haal: check!
De eerste keer dat ik mijn zomerjas verruil voor herfstjack en sjaal: check!
De eerste keer dat ik denk ‘Hmm, ik kan die paraplu nu wel standaard in m’n tas laten zitten’: check!
De eerste keer ’s ochtends op moeten staan terwijl het buiten nog donker is: check!

Oh blegh. En nu begint het pas, de kortste dag ligt nog twee maanden weg… Ik hou niet van de winter. Ik weet dat het nodig is voor de blaadjes en de plantjes en de boompjes enzo, maar wat mij betreft mag het het hele jaar door 25 graden en zonovergoten zijn – behalve dan een flinke berg sneeuw met Kerst.

Gelukkig staat er wel tegenover dat we over een maand of zes opnieuw zo’n riedel aan eerste keren krijgen, maar dan in de omgekeerde volgorde. Eerste keer zonder jas, eerste keer in de lentezon in slaap soezen op m’n balkon, de eerste terrasjes weer, de eerste voorzichtige sproetjes op m’n neus… Ah, ik krijg het er al warm van.