|I{•——» Mieke «——•}I|

Zeven jaar lang waren we onafscheidelijk. Jij en ik, ik en jij.
Jij liet me nieuwe werelden zien, jij gaf me nieuwe vergezichten. Dankzij jou kon ik overal zorgeloos heen, op wat voor korte termijn ook. Jij gaf me vrijheid.
En ik, ik had je dan ook altijd bij me, ik kon je geen dag missen. Ik genoot ervan dat jij deuren voor me opende waar anderen pas doorheen konden na grif geld te betalen. Ik genoot ervan dat ik dankzij jou altijd die twee minuten langer in bed kon blijven liggen, omdat ik door kon lopen waar anderen eerst in de rij moesten staan.

Nu is het sprookje over. Ik wist het, ik wist dat er een eind zou komen aan die zeven zorgeloze jaren.
Nu ben ik je kwijt, voorgoed. Waarschijnlijk besta je over een paar dagen al niet meer. Ben je woest vernietigd in de catacomben van de IBG, zonder ook maar enig woord van dank. Stiekem hoop ik dat ze je zullen sparen, en dat ze je als aandenken in mijn dossier opnemen.
Ik zal je missen, en niet zo’n klein beetje ook. Ik durf je grif te verzekeren dat het me nog wekenlang gaat overkomen dat ik ’s ochtends al op het perron sta en dan denk ‘O verrek!’. Want ik heb jou niet meer bij me. Niet langer fleur jij de binnenkant van m’n portemonnee op. Vanaf nu zal er een blauwe strippenkaart in zitten en een geel NS-kaartje. Blauw en geel staat best mooi samen, maar toch wil ik jou…

Vaarwel plastic vriendje, met je elk jaar wisselende, sprankelende kleuren. Vaak had ik het idee dat jouw kleur het enige was waar de mensen naar keken. Had ik net zo goed een foto van Bono of Obama erop kunnen plakken in plaats van mijn eigen groene ogen en bruine lokken. Ze hadden alleen maar oog voor jou. En geef ze eens ongelijk… Vaarwel mijn onmisbare OV-jaarkaart.