|I{•——» Mieke «——•}I|

Ja ik weet, het is een mannending.
Ja ik weet, het is een stelletje bij elkaar geraapte holbewoners.
Ja ik weet, het woord ’subtiel’ komt in hun woordenboek niet voor, laat staan dat ze ook maar een greintje verstand hebben van vrouwen. Beter gezegd: ik heb niet het idee dat ze van ook maar iets anders verstand hebben dan van dingen met een voor-/achter-/vierwielaandrijving.

Toch hou ik van ze. Van de drie mannen van Top Gear. Er is niet één televisieprogramma waar ik zo gierend hard om kan lachen als om dat stel nooit-helemaal-volwassen-geworden-veertigers dat niets liever doet dan elkaar een loer draaien. En dat terwijl ze een geweldige auto onder hun zitvlak hebben, uiteraard.
Seizoen dertien is net afgelopen op Veronica, en wat een pareltjes zaten daar weer in. Mijn persoonlijke favoriet – die uiteraard iets met mannen versus vrouwen te maken heeft:

Jeremy: “The worst thing that you would ever, EVER, have to buy a girl… is a handbag. Right?”
*instemmend geknik van Richard en James*
Jeremy: “Because even if by some miracle you got the right colour, it would be the wrong shape, it wouldn’t have the right number of pockets, it would be last season’s handbag…”
James: “Is there a season for handbags?!”
Richard: “O yes!”
*gelach vanuit het publiek*
James: “So what, at certain times of the year I’m allowed to shoot handbags??”

Het is weer eens begin oktober, dus dat betekent: omschakeluuuh!
Ieder jaar is het hetzelfde liedje, en ik kan er maar niet aan wennen: het intreden van het najaar. Koppig blijf ik mijn zomerjas dragen en vertik ik het om ‘m voor een halfjaar op te bergen. M’n zomerjurkjes en slippers wil ik pas achterin de kast stoppen als de ijspegels aan de balustrade hangen. Ik moet en zal de zomer in m’n bol houden, kan me niet schelen al wordt de wereld om me heen langzaam herfstrood. Ik sta in de negeerstand. Pluh.

Jaja.
Dat hou ik ook altijd errug lang vol, met mijn ijzeren wilskracht. *kuch* Wanneer de septemberse nazomerzon mijn wangen streelt is het heel makkelijk om jezelf zo’n bevel op te leggen, maar o wee als oktober eenmaal zijn intrede doet…
En dus zijn het deze dagen helaas weer de dagen van vele eerste keren.
De eerste keer sinds maanden dat de verwarming aangaat: check!
De eerste keer dat ik in bed koude voeten krijg en de volgende avond m’n pittenzak tevoorschijn haal: check!
De eerste keer dat ik mijn zomerjas verruil voor herfstjack en sjaal: check!
De eerste keer dat ik denk ‘Hmm, ik kan die paraplu nu wel standaard in m’n tas laten zitten’: check!
De eerste keer ’s ochtends op moeten staan terwijl het buiten nog donker is: check!

Oh blegh. En nu begint het pas, de kortste dag ligt nog twee maanden weg… Ik hou niet van de winter. Ik weet dat het nodig is voor de blaadjes en de plantjes en de boompjes enzo, maar wat mij betreft mag het het hele jaar door 25 graden en zonovergoten zijn – behalve dan een flinke berg sneeuw met Kerst.

Gelukkig staat er wel tegenover dat we over een maand of zes opnieuw zo’n riedel aan eerste keren krijgen, maar dan in de omgekeerde volgorde. Eerste keer zonder jas, eerste keer in de lentezon in slaap soezen op m’n balkon, de eerste terrasjes weer, de eerste voorzichtige sproetjes op m’n neus… Ah, ik krijg het er al warm van.

Wat een ronduit heerlijke dag was het vandaag! En dat terwijl ik toch best wel opstartproblemen had na een weekje in Spaanse sferen.

Een: de zon scheen volop. Zaaaalig.
Twee: ik heb m’n tentamen Publiceren gehaald. Yeah!
Drie: ik kreeg complimenten over m’n scriptieplannen. Boks!
Vier: de Geneeskundekoffie was na anderhalve week afwezigheid weer onvervalst lekker. Yummie!
Vijf: ik had me in het zweet zitten stressen over vervelend geplande colleges op woensdagmiddag en was best wel benauwd dat dat me m’n heerlijke eindredactiebaantje zou kosten. Maar mijn chef was weer eens de flexibiliteit zelve. Wat een geweldig mens.

Wat een lekker dagje… Vol met leuke, fijne, kleine dingen. Dat mag ook wel eens geschreven worden.

Je kunt er niet omheen: 2009 is het jaar van Darwin. In een boekhandel kun je je kont niet keren of je komt wel iets over hem tegen, idemdito voor tv en internet.
Maar wat veel mensen niet weten is dat in 2009 nóg een historische uitblinker centraal staat: Calvijn.

De ontdekker van de evolutietheorie en een theoloog uit de tijd van de Reformatie; hoe groot wil je het contrast hebben?
Zowel Darwin als Calvijn hebben hun sporen achtergelaten in onze cultuur, en niet zo’n klein beetje ook. Maar waar de één onophoudelijk in het spotlicht staat, weten veel mensen van de ander niet eens dat 2009 ook zíjn jaar is. Blijkbaar durven veel media en auteurs hun handen niet aan Calvijn te branden, want oh, dat valt zo gevoelig in superseculier Nederland. Voor je het weet wordt je verketterd tot achterlijke gladiool met een IQ van min veertig.

Tot zover kan ik het nog volgen. Blij word ik er niet van, maar het schijnt in dit land nou eenmaal normaal te worden dat je de kwalificatie ‘idioot’ krijgt als je je diepgaand met religie bezighoudt.
Nu krijgt het verhaal echter een bizarre wending. Een groep christelijke organisaties heeft deze week de huis-aan-huisfolder Evolutie Of Schepping? verspreid. Een actie die er mag zijn, geborgen in de vrijheid van drukpers en de vrijheid van godsdienst. Maar wat gebeurt er? Binnen no time verzamelt een stel weblogs zich in een tegenactie: TerugNaarJeMaker.nl, een site waarop de folder op een wel heel kinderachtige, subjectieve manier wordt afgekraakt. Het document wordt direct weggezet als een ‘eenzijdige folder’ en een visie die ‘opgedrongen’ wordt door een stel ‘fanaten’. Ja hoor, lekker… En dan nog durven zeggen dat de andere partij degene is die indoctrineert.

Het licht ging bij mij echt uit toen ik las dat de initiatiefnemer van Evolutie Of Schepping? met de dood bedreigd is en bedolven wordt onder agressieve mails en telefoontjes.
Mooi, klein, waterig en o zo intolerant Nederland: waar slaat dit op?! Sinds wanneer staat er de virtuele doodstraf op om voor je geloof uit te komen? Als je niet uit de voeten kunt met een land waarin vrijheid van godsdienst als grondrecht geldt, verdwijn dan alsjeblieft naar een minder ruimdenkend stukje aarde. Iran ofzo.

Ik zou me ervan af kunnen maken met een arrogant “Logisch dat ze zo doen. Iets wat je niet kunt of wilt begrijpen kun je maar het best zwart maken, dan hoef je er niet meer over na te denken.” Ik zou terug kunnen gaan schelden op die seculiere fanatici, met hun bijster intelligente namen als ReteCool en Flabber. Met hun al net zo bijster intelligente reaguurders, die volgens de weblogs veelal hoogopgeleide mannen zijn maar uit hun laag-bij-de-grondse reacties iets heel anders laten zien. Ik zou de bal heel flauw terug kunnen kaatsen: waarom zijn wíj mensen die niet na kunnen denken, terwijl júllie vaak te schijterig zijn om verder te kijken dan dat wat je uit je schoolboekjes weet?
Maar ik weiger me te verlagen tot dat niveau. Wel wil ik mijn eigen weblog gebruiken om dit te zeggen: wie zonder meer aanneemt dat de evolutietheorie de waarheid is, is niets meer dan een dom kuddedier. Datgene waar christenen vaak mee geassocieerd worden in dit land – naïef, niet kritisch, tunnelvisie – geldt net zo hard voor een ieder die blèrt dat de evolutietheorie het ware scenario is, en die andere mogelijkheden genadeloos afkraakt.

Ik zou je uit willen dagen: durf eens uit die kudde te stappen. Zet je oogkleppen eens af en durf ’s weg te zappen van de mainstream.
Ga eens wat lezen in hedendaags universitair onderzoek, en ontdek dat steeds meer wetenschappers openlijk twijfelen aan de evolutieleer. Sterker nog: meer en meer blijkt dat evolutie niet kan verklaren waarom ons zonnestelsel eruit ziet zoals het eruit ziet.
Houd eens een paar weken Discovery Channel en National Geographic in de gaten, en je zult zien hoeveel (archeologische) vondsten er gedaan zijn die de Bijbelverhalen ondersteunen. Heb je bijvoorbeeld ooit een link kunnen leggen tussen de zondvloed en hoe dinosauriërs konden overleven met ieniemienie-neusgaten?
Kijk met andere ogen om je heen. Geloof je echt dat alles wat op deze wereld bestaat ooit zomaar, toevallig en zonder reden ontstaan is? Uit een of andere megagrote energieknal, terwijl energie uit zichzelf niks kan en je aan energie pas iets hebt als het in een levend wezen zit?
Pak de Bijbel zelf er eens bij, en kom tot de ontdekking dat een boek van duizenden jaren oud een schat aan wetenschappelijke kennis bevat, opgetekend eeuwen voordat onze moderne technieken het konden aantonen.

Als je met andere ogen durft te kijken, zul je ontdekken dat het christendom nog altijd buitengewoon actueel is, en dat veel christenen niet alles als zoete koek slikken en juist kritisch naar de Bijbel kijken. Voor hen, mezelf incluis, is christen-zijn exact het tegenovergestelde van het vooroordeel: het verruimt je denken, het maakt je een mooier en beter mens en het tilt je leven naar een hoger plan, in plaats van iets dat toevallig ooit een keer begonnen is en ooit een keer op zal houden.
Dat is ook wat het met jou kan doen. Als je durft, tenminste.

“Miek, heb je eigenlijk alweer een vriend?”
Die vraag overviel me een beetje. Niet vanwege de inhoud ervan, maar omdat het mijn, zeg maar, voormalige schoonzus was die de vraag vanuit het niets stelde.
Dat was zondag, en het is niet de eerste keer dat ik merk dat wat op zondag langskomt een stempel drukt op de rest van de week. Een paar dagen later belandde ik met een vriendin in een leuk gesprek over relaties. Over mannen en hun soms maar-niet-volwassen-willen-worden, over frustraties en miscommunicatie, en over wel matchen en niet matchen. Liefde is mooi, maar is tegelijkertijd zo makkelijk nog niet…

Door die beide momenten raakte ik een beetje in een peinsstemming. Op een positieve manier dan, begrijp me niet verkeerd.
Stel nu… Stel, hè. Onderschat de hypothetische betekenis van dat woordje niet. Stel nu, dat er in je leven twee mannen zijn. Beiden ken je nog niet zo heel lang en met beiden kun je het goed vinden. Maar daar houden de overeenkomsten wel zo’n beetje op.
Jij en nummer één zijn in veel opzichten elkaars tegenpolen, maar ondanks dat is er in korte tijd een enorme aantrekkingskracht gegroeid. Ook al is het niet met zoveel woorden gezegd, je weet het van elkaar. Je ziet het in de blikken, je proeft het in de geintjes, en je herkent onmiddellijk het shit-shit-shit-ik-weet-niet-wat-ik-aan-moet-trekken-syndroom zodra je hem weer gaat zien. Er is een fysieke klik, er is humor, er is spanning. En toch weet je dat het, in ieder geval voor nu, een ticket to disaster is als je het zover laat komen dat je echt verliefd wordt. Voor wat je nu van hem kent, lijken de verschillen wel heel erg groot.
Dan is er nummer twee. Iemand met wie je je intellect deelt en met wie je lange bomen op kunt zetten over de onderwerpen die je wezenlijk boeien. Je hebt gespreksstof genoeg en steekt in zijn gezelschap altijd wel iets nieuws op. Bovendien heb je een vermoeden dat hij met meer dan vriendschappelijke interesse naar je kijkt. Kortom: match! Of toch niet? Want hoe sympathiek je hem ook vindt en hoeveel raakvlakken je ook hebt, hij geeft je bij lange na niet de kriebels en bibberknieën die je ervaart bij nummer één.

Fictief of niet: mag je in zo’n geval wensen dat je de twee mannen in een mixer zou kunnen stoppen om er één geweldig leuke, intelligente, boeiende kerel uit tevoorschijn te laten komen? Kan dat ethisch door de beugel? Of is dit weer een gril uit het Utopia der Veeleisende Vrouwen en moet je maar eens leren accepteren dat de wereld geen perfectie kent?

Vanavond is het weer zover. Oudejaarsavond. Als altijd vieren we het met vrienden en familie én een vaste gast: Het Rondje.
Je kunt er op wachten. Als de wijzers richting elf uur kruipen is er altijd wel iemand die roept: “Wordt het niet eens tijd voor Het Rondje?” En dan kruipen we met z’n allen bij elkaar en vertelt ieder zijn verhaal: wat was het oude jaar voor jou en hoe kijk je uit naar het nieuwe?

Ik moet altijd even peinzen voordat ik weet wat ik wil zeggen. Ik blader terug in m’n agenda, bekijk foto’s, en laat in m’n hoofd de plaatjes van het afgelopen jaar aan me voorbij trekken. Ik zie mezelf in de februarizon in Barcelona… op weg naar een interview voor FEM… bij de studentenbalie van de CHE om m’n scriptie in te leveren… met vijf man tegelijk bommetje duikend in Javea… buikpijn van het lachen terwijl we een gedicht voor een aanstaande 30’er in elkaar draaien… uit m’n dak bij Juanes en David… kriebels in m’n buik op de introdag van de VU… in februari het AbraJan Lied zingend en in december een grote ‘50′ op Timo’s buik smeren met scheerschuim…
Het was een pracht van een jaar. Wat ben ik rijk gezegend en wat heb ik veel om dankbaar voor te zijn!

Dankbaar voor familie en vrienden. Voor ouders die nog altijd bij elkaar zijn en voor een broertje (naja, -tje… ) dat een prachtige studie heeft gekozen. Voor nieuwe vriendschappen die stuk voor stuk een ontdekkingsreis zijn, en voor oudere vriendschappen die bestand blijken te zijn tegen de uiteenlopende wegen die we inslaan, jong en nieuwsgierig als we zijn.

Dankbaar voor de vele voetstapjes buiten de grenzen van ons kikkerlandje. Tot twee keer toe naar de mooie witte bergen; opnieuw naar Barcelona, stad waar ik mijn hart aan verloren heb; een intens weekend in België en een onvergetelijke zomer aan de Spaanse kust.

Dankbaar dat ik eindelijk de moed bij elkaar wist te rapen om definitief met de medicijnen voor m’n hart te stoppen. Medicatie die ik allang niet meer nodig had, maar die ik uit angst niet helemaal af durfde te bouwen.

Dankbaar voor m’n werk bij FEM, voor de leuke collega’s, de fijne sfeer en het vertrouwen dat ze stellen in dit jonkie dat pas net komt kijken.

Dankbaar voor de flexibiliteit van school en alle steuntjes in de rug bij het maken van het Kreng der Krengen, mijn scriptie.
Daar direct op inhakend: ontzettend dankbaar voor de mogelijkheid om aan m’n master te beginnen. Een superleuke studie aan een goede universiteit, met boeiende vakken en mooie, gezellige mensen om me heen. Hoe vaak we ook steen en been klagen over een vak als Statistiek, ik geniet er iedere keer weer van als ik ’s ochtends de trein uitstap en de uni voor me op zie rijzen.

En 2009? Ik krijg altijd een kriebelig gevoel bij De Goede Voornemens, maar plannen en dromen en dingen die ik anders zou willen zijn er natuurlijk wel.
Allereerst hoop ik dat 2009 een jaar zal worden vol liefde, gezondheid, humor, vrede met de mensen om me heen, persoonlijke ontwikkeling en mooie momenten. En concreet heb ik een tweetal ‘plannen’.
Ik hoop dat ik in 2009 zal leren om trouwer te zijn. Trouwer aan mijn gemeente, vooral aan onze geweldige Jovo-kring, standvastiger in mijn tijd met God en een betere vriendin voor mijn vrienden. Je ontkomt er niet aan dat je vrienden net als jij hun vleugels uitslaan en dat elkaar opzoeken tegenwoordig vaak meer vergt dan even op de fiets springen. Je ontkomt er ook niet aan dat je meer en meer deel uit gaat maken van de jachtige maatschappij waarin Koning 24 Uurseconomie meent jouw agenda te kunnen bepalen. Maar waar zou ik zijn zonder vrienden? Als iets een waardevolle investering is, dan is het wel investeren in mensen van wie je houdt.
Tot slot hoop ik dat 2009 me nieuwe dingen zal leren over mezelf. Over hoe ik in elkaar steek, wie ik ben als dochter, zus, vriendin, collega, christen. Over wat wel en niet bij me past en wat mijn plaats in de wereld is. Het schijnt bij de leeftijd te horen dat je je zo nu en dan het hoofd breekt over dit soort vragen, maar soms kan ik daar best moe van worden. De wereld is zó groot en er zijn zó veel mogelijkheden. Het is heerlijk om zo vrij als een vogel te zijn, maar die vrijheid brengt wel het luxeprobleem met zich mee dat je een oceaan aan opties hebt. Waar wil ik heen? De wetenschap lonkt, het bedrijfsleven lonkt, Spanje lonkt… zelfs Amsterdam knipoogt af en toe naar me, hoewel me dat nog niet zo lang geleden maar niks leek. Waar wil ik uitkomen? En met wie? Waar ligt mijn bestemming? Ik heb weleens het idee dat ik beter weet wat ik niet wil dan wat ik wel wil (de herkenning met het personage Cristina uit de film Vicky Cristina Barcelona was best confronterend!).

As usual is het voor een deel het vertrouwde riedeltje: Miek, je moet niet zo miepen. Je wilt veel te veel in één keer en je kunt nu eenmaal niet alles tot in detail uitpluizen.
Ik weet het, ik weet het… Mijn naam is niet voor niets Miepje Miek. *grijns* Maar miepje of niet, ik heb ontzettend veel zin in 2009 en ik houd me hieraan vast: I don’t know what the future holds, but I know Who holds it.

Ik wens je een 2009 toe dat een verrijking voor je leven zal zijn.

Zie je wel.

Ik ben helemaal niet gek dat ik nauwelijks tv kijk. Ik mag best al die leuke nieuwe tv-series missen en geen zin hebben om én het Journaal én Netwerk én Nova te kijken.

Ik ben niet gek omdat ik het leuk vind om naar de kerk te gaan, wat die boze meneer van de boze brief vandaag in de Metro dan ook vindt en hoe vaak hij het ook ‘achterlijk’ noemt.

En ik ben ook niet gek dat mijn drang naar socializen en leuke dingen doen vaak vele malen groter is dan de drang om chocola te maken van de Wereld van de Nulhypothese – tenzij het letterlijk om ‘chocola maken’ zou gaan, uiteraard. Maar dat terzijde.

Wat ik dan wel ben? Ik ben gewoon iemand die hartstikke gezond gedrag vertoont. Ennn… die daarmee haar eigen geluk bevordert. Kijk zelf maar… (met dank aan Jasons blog )
Het lijkt me een leuke voor in een bijdehante bui op school (en laten we eerlijk zijn, wanneer heb ik die nou niet?): “Excuses meneer de hoogleraar, ik heb inderdaad mijn weekopdrachten niet gemaakt, nee. Want ziet u, er blijkt een positieve correlatie te zijn tussen je psychische welzijn en de tijd die je besteedt aan socializen. En ja, dat gaat nu eenmaal niet goed samen met huiswerk maken… Zo, nou u weer.”

Vanochtend op school:
“Ik voelde me vanmorgen zó oud!”
“Wat was er dan?”
“Ik had een stel eerstejaars tegenover me in de trein zitten, zegt de een tegen de ander: ‘Ik heb echt vet ouwe klasgenoten! Sommige zijn al in de twintig!’ Blegh. Ik voelde me wel tachtig.”
Uit drie monden klinkt tegelijkertijd verontwaardiging. “Nou ja!” “Wat een kleuter!”
“Tsja. Maar ja,” relativeert de eerste dan, “toen ik achttien was klonk 25 of 26 ook altijd zo ver weg.”
“Zo volwassen, inderdaad,” knik ik. “Ik dacht vroeger altijd dat je op die leeftijd zo’n succesvolle power female zou zijn, iemand om tegenop te kijken. En moet je nu zien. Nu ben je zelf zogenaamd volwassen, en dan? Ik voel me nog vaak zat een blaagje van zestien.”
“Haha, inderdaad! Net alsof je nu wél tot in alle details zou weten wat je met je leven wilt.”

Daar zit je dan, vier premasterstudenten op rij. Vier meiden van ergens in de twintig, ambitieus, leergierig en ijverig. Allevier hebben we ooit het bizarre idee gekregen om een master-degree te willen halen. En nu wordt het buigen of barsten onder het bachelor-scriptietraject, dat vandaag begonnen is.
Vanmorgen, terwijl alle vereisten voor de scriptie aan me voorbij trokken, dwaalden m’n gedachten af en had ik er weer eens één: een wat als?-momentje.
Wat als…? Het is een van die regelmatig terugkerende bespiegelende vragen die je hersenpan wakker houden. Wat als… ik een andere keuze had gemaakt? Als ik niet de mensen had ontmoet die ik heb ontmoet? Als ik op die ene denkbeeldige kruising niet linksaf maar rechtsaf geslagen was?

‘Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid’ was jaren geleden de slogan van een Postbus 51-campagne. Absoluut mee eens, maar in hoeverre kun je je toekomst voorbereiden? Voorspellen je opleiding en cv wel echt iets over de wegen die je in gaat slaan? Is het mogelijk om je leven jaar na jaar in te plannen, of volg je juist je gevoel en is het go with the flow?
Ik mag dan inmiddels 24 lentes tellen en zodoende in de categorie ‘volwassen’ vallen, maar als je me vandaag zou vragen waar ik mezelf over vijf of tien jaar zie, heb ik geen antwoord voor je. Misschien woon ik in Spanje in een huis met honderd ramen dat uitkijkt over zee. Misschien heb ik een doctor-titel voor m’n naam en vind je een hele reeks publicaties als je mijn naam op Google intikt. Misschien staat er een bloedmooie Audi voor de deur en heb ik een topbaan. Misschien zit ik diep in de shit en is er niks terecht gekomen van mijn dromen. Misschien ben ik er wel niet meer. Wie zal het zeggen?

Gisteravond fietste ik na een Spaanse Ladies Night in de Cinemec door de stromende regen naar huis. Hóe frustrerend om vanuit de warme, zonnige zomersfeer van Vicky Cristina Barcelona onder het Hollandse hemelwater te belanden. Ik voelde de zonnestralen al bijna op m’n huid prikken bij het zien van alle bekende plekjes van de stad in de film, maar terug in de realiteit waren het toch echt de regenstralen die op m’n hoofd plensden. Toen schoot het ook even door m’n gedachten. Wat als ik nu eens niet door de examencommissie van de VU was gekomen? Had ik dan inderdaad drie of zes maanden in Barcelona gezeten, zoals mijn back-up-plan luidde? Of, een stap verder terug, wat als ik het niet in m’n hoofd gehaald had om verder te gaan studeren en gewoon was gaan werken? Of reizen? Hoe hadden ik en mijn leventje er dan uitgezien?

Wat als…? In Prince Caspian, het tweede deel van de Narnia-films, stelt de kleine Lucy op zeker moment ook die vraag. Waarop Aslan haar antwoordt: “To know what would have happened, child? No. Nobody is ever told that.”
Wat als. Het is een dilemma waar je volgens mij je leven lang niet uitkomt. Je kunt niet linksaf én rechtsaf.
Ik weet wel één klein antwoordje op die eeuwige vraag. Wat als ik geen master was gaan doen? Dan had ik nu niet gesidderd onder het vooruitzicht van, jawel, drie scripties in drie jaar tijd. Waarvan pas één in de pocket. Zucht. Steun. Kreun. Maar dan had ik evenmin kunnen genieten van nieuwe vriendschappen, nieuwe kennis en een nieuwe wereld die stukje bij beetje voor me opengaat. En op welke kruispunten dat dan weer uit gaat lopen…

Vanmiddag op de redactie van FEM. Ik zit ijverig Miss Eindredacteur te wezen; morgen is Deadlinedag dus er is veel werk te verzetten.
Op het getik van toetsenborden en het geklik van muisknoppen na is het rustig. Sinds ik ‘geüpgraded’ ben naar eindredacteur zit ik in een andere ruimte op de redactie, een ruimte die de eindredactie deelt met de beeld- en vormredacteuren. Beduidend meer vrouwen hier en dus ook meer gezelligheid en meer chitchat vergeleken met mijn tijd op de schrijvende redactie’vleugel’. Maar, hoe gezellig ook: er is werk aan de winkel, dus opperste concentratie…

Snif.
Snuif.
Hoest.
Slik.
Kuch.
En dan verbreekt een doordringend neusophalen de stilte. Een tel later klinkt het half verontschuldigend, half lachend vanachter de desk van mijn eindredactie-collega, laten we ‘m EC noemen: “Sorry. Die was wel heel erg, hè?”
M (ik) grijnzend: “Mwoaah… Het zij je vergeven, hoor.”
EC: “Dank je. Je kunt zakdoeken aan blijven slepen maar er is gewoon geen beginnen aan. Bah.”
M: “Ah joh, het halve land is verkouden nu het weer herfst is. Niks aan te doen, gaat wel weer over. Ik vind het veel irritanter als mensen in de trein continu aan het ‘binnenhalen’ zijn. Vanmorgen zat er nog zo’n tiep bij me in de trein. Dan wil je ’s ochtends vroeg nog even met je ogen dicht een eindje wegdoezelen, zit zo’n kerel continu z’n neus op te halen naast je. Gatver!”
EC schiet in de lach. “Inderdaad! Bloedirritant!”
M: “En als ik dan uiteindelijk mijn frustratiekookpunt bereik en de beste man zo vriendelijk mogelijk een zakdoekje aanbied, kijkt ‘ie me aan alsof ik ‘m het meest oneerbare voorstel uit z’n leven doe.”
EC: “En al zóu ‘ie het aannemen, twee minuten later begint het hele feest weer van voren af aan.”
M: “Dat zit er dik in… Ze zouden er iets anders voor moeten verzinnen.”
EC: “Kurk!”
M: “Kurk?”
EC: “Ja, kurk! Gewoon die stukken kurk van wijnflessen, weet je wel? Dan worden die ook nog ’s nuttig gebruikt.”
M (lachend): “Exit loopneus, dat wel. Maar ik zie mezelf nou niet direct met twee stukken kurk in m’n tas rondlopen… En denk ook niet dat het erg comfortabel zit, jij wel?”
EC: “Hmm… Nee.”
Het blijft even stil. Dan:
M: “Beter idee: tampons! Standaard in de pocket en een stuk zachter. Nou jij weer.”
EC: “Hahaha, tampons! En jij gaat dan zeker aan die vent uitleggen dat ‘ie de kant met het koordje búiten z’n neus moet laten hangen.”
M (met gemene grijns): “De volgende keer dat ik zo’n figuur tegenkom laat ik ‘t beide voor z’n neus bungelen: ‘Zakdoekje, meneer? Nee? Echt niet? Dan heb ik een tampon voor u. U mag kiezen…’”