Soms zou je mensen in een opwelling een dikke knuffel willen geven, maar doe je het niet omdat de situatie zich daar niet voor leent. Ken je dat gevoel? Iemand maakt je heel blij, maar vanwege een soort rangen- en standenverschil hou je het toch maar op een beleefd “Dank u wel”.

Ik had mijn leraar gisteren wel om z’n nek kunnen vliegen. Ik was nog geen twee minuten binnen en hij had het hoge woord al uit me gepeuterd. De hele week had ik als een berg tegen dat scriptiegesprek opgezien waar ik van het weekend over blogde. Ik liep me verschikkelijk zenuwachtig te maken en had al een hele argumentenboom opgezet. Zegt hij zus, dan zeg ik zo, en vindt hij dit, dan kan ik daar dat tegenin brengen.
En dan breekt de donderdag aan en kijk je in twee begripvolle blauwe ogen en zegt iemand tegen je: “Ik ben heel blij dat je dit aangeeft. Groot gelijk, je moet alleen met iemand werken met wie je klikt.” Wat was ik blij! Ik wilde eigenlijk bovenop de tafel springen of een rondje door de hal huppelen, maar ja hè… Dat staat ook weer zo onvolwassen. *grijns*

Maar oh, wat viel er een pak van m’n schouders. Het struikelblok is uit de weg, de jacht op de scriptiebegeleiders is geopend. En pas op, ik schiet niet met losse flodders.
Maar nu eerst: vakantie. Zalig. Twee weken lang geen school, geen weekopdrachten, geen stapels mail. Lekker erop uit, op de valreep nog een week op vakantie, en vooral: zo veel mogelijk die verrekte laptop uit laten. Ik ben zo verknocht aan dat onding dat ik er haast mee vergroeid ben, maar ik ga het beeldscherm nu toch echt verruilen voor een paar dikke boeken die al weken op me wachten. Heerlijk.

Ja ik weet, het is een mannending.
Ja ik weet, het is een stelletje bij elkaar geraapte holbewoners.
Ja ik weet, het woord ’subtiel’ komt in hun woordenboek niet voor, laat staan dat ze ook maar een greintje verstand hebben van vrouwen. Beter gezegd: ik heb niet het idee dat ze van ook maar iets anders verstand hebben dan van dingen met een voor-/achter-/vierwielaandrijving.

Toch hou ik van ze. Van de drie mannen van Top Gear. Er is niet één televisieprogramma waar ik zo gierend hard om kan lachen als om dat stel nooit-helemaal-volwassen-geworden-veertigers dat niets liever doet dan elkaar een loer draaien. En dat terwijl ze een geweldige auto onder hun zitvlak hebben, uiteraard.
Seizoen dertien is net afgelopen op Veronica, en wat een pareltjes zaten daar weer in. Mijn persoonlijke favoriet – die uiteraard iets met mannen versus vrouwen te maken heeft:

Jeremy: “The worst thing that you would ever, EVER, have to buy a girl… is a handbag. Right?”
*instemmend geknik van Richard en James*
Jeremy: “Because even if by some miracle you got the right colour, it would be the wrong shape, it wouldn’t have the right number of pockets, it would be last season’s handbag…”
James: “Is there a season for handbags?!”
Richard: “O yes!”
*gelach vanuit het publiek*
James: “So what, at certain times of the year I’m allowed to shoot handbags??”

Het is weer eens begin oktober, dus dat betekent: omschakeluuuh!
Ieder jaar is het hetzelfde liedje, en ik kan er maar niet aan wennen: het intreden van het najaar. Koppig blijf ik mijn zomerjas dragen en vertik ik het om ‘m voor een halfjaar op te bergen. M’n zomerjurkjes en slippers wil ik pas achterin de kast stoppen als de ijspegels aan de balustrade hangen. Ik moet en zal de zomer in m’n bol houden, kan me niet schelen al wordt de wereld om me heen langzaam herfstrood. Ik sta in de negeerstand. Pluh.

Jaja.
Dat hou ik ook altijd errug lang vol, met mijn ijzeren wilskracht. *kuch* Wanneer de septemberse nazomerzon mijn wangen streelt is het heel makkelijk om jezelf zo’n bevel op te leggen, maar o wee als oktober eenmaal zijn intrede doet…
En dus zijn het deze dagen helaas weer de dagen van vele eerste keren.
De eerste keer sinds maanden dat de verwarming aangaat: check!
De eerste keer dat ik in bed koude voeten krijg en de volgende avond m’n pittenzak tevoorschijn haal: check!
De eerste keer dat ik mijn zomerjas verruil voor herfstjack en sjaal: check!
De eerste keer dat ik denk ‘Hmm, ik kan die paraplu nu wel standaard in m’n tas laten zitten’: check!
De eerste keer ’s ochtends op moeten staan terwijl het buiten nog donker is: check!

Oh blegh. En nu begint het pas, de kortste dag ligt nog twee maanden weg… Ik hou niet van de winter. Ik weet dat het nodig is voor de blaadjes en de plantjes en de boompjes enzo, maar wat mij betreft mag het het hele jaar door 25 graden en zonovergoten zijn – behalve dan een flinke berg sneeuw met Kerst.

Gelukkig staat er wel tegenover dat we over een maand of zes opnieuw zo’n riedel aan eerste keren krijgen, maar dan in de omgekeerde volgorde. Eerste keer zonder jas, eerste keer in de lentezon in slaap soezen op m’n balkon, de eerste terrasjes weer, de eerste voorzichtige sproetjes op m’n neus… Ah, ik krijg het er al warm van.

Bij een meidenweekendje hoort een meidenfilm, en dus togen we zaterdagavond naar de Cinemec. In vol ornaat: zij op designerkrukken, ik in m’n nieuwe knalpaarse pumps (au au mijn tenen!).
Ons oog was gevallen op een romcom met de welluidende titel He’s Just Not That Into You. De trailer zag er vermakelijk uit, en de sterrencast met onder anderen Scarlett Johansson en Bradley – goedemorgen wat heeft u blauwe ogen! – Cooper klonk veelbelovend.

Bij binnenkomst verbaasde ik me over het flinke aantal aanwezige mannen. Zouden die zich nou echt vrijwillig door hun vriendin hebben laten meeslepen naar een meidenfilm? Wat voor emotionele chantage zal daarachter gezeten hebben? *grijns*
Hoe het ook zij, de mannen lieten zich niet kennen en zochten vol zelfvertrouwen een plekje in de zee van oestrogeen. Alwaar ze vervolgens twee uur lang blootgesteld werden aan heel veel vrouwelijk leedvermaak. Alles draaide om de horrorwereld die Daten heet, en dan in het bijzonder om het zenuwslopende Waarom Belt ‘Ie Me Nou Niet Terug?!-Dilemma. In de Afrikaanse versie: “Don’t worry dear, I’m sure he’s just forgotten your hut number or got eaten by a lion.”

Toch heb ik nog wel het hardst gelachen om de mensen in de zaal.
Een romcom kan natuurlijk niet zonder happy end, dus ook voor het koppel met huwelijksaanzoek-problemen loopt het goed af. Zij, Jennifer Aniston, wil na zeven jaar samen een ring om haar vinger zien, maar hij, Ben Affleck, peinst er niet over. Ze kibbelen er de hele film lustig op los, gaan gefrustreerd uit elkaar en vinden elkaar weer als zij met een hand over haar hart strijkt en besluit dat ze liever haar dagen slijt met man en zonder ring dan helemaal zonder kerel. Uiteraard krijgt in een 21e-eeuwse romcom de vrouw altijd haar zin, en dus vist ze in een van de laatste scènes alsnog een klein, fluwelen, vierkanten juweliersdoosje uit zijn broekzak.
Je zag die move natuurlijk al van heinde en verre aankomen, maar toch deden bijna alle vrouwen in de zaal op exact hetzelfde moment als Jennifer: “Aaaaaaahhh!”. Zwijmel de zwijmel.
En toen gebeurde er iets vreemds. Plotseling zag ik in de rijen voor mij heel wat mannen dieper wegzinken in hun stoelen. Diep, diep wegzinken, tot alleen hun kruin nog boven de rugleuning uitkwam. Je hoorde ze het bijna denken: “Oh nee. Echt niet. Ja kijk maar naar me ja, maar die suggestieve blik van je ontwijk ik nu even. En hou die hand maar op je eigen been. ‘t Is me wel weer duidelijk genoeg waarom je me naar de film wilde hebben.”

Hoe was het ook al weer… iets met Mars en Venus toch?

Deze maand bestaat mijn Ekstertje-blog een jaar. Na een paar jaar MSN Space en een blauwe maandag Web-log.nl waren de servers van WordPress de nieuwe uitverkorenen om mijn zin- en onzinverhalen te gaan opslaan. En een jaar na dato is schrijver dezes daar nog altijd prima content mee. *grijns*

Over content gesproken, maar dan in z’n andere, multimediale betekenis: mensen blijken met de meest maffe zoektermen op mijn blog te belanden. Zodra de Google Bot in een der vroegste dagen langs kwam stiefelen om dit stukje web in zijn superdatabase op te slaan, is WordPress gaan bijhouden met welke zoektermen internetters hier terechtkomen.
Ter lering ende vermaak (voornamelijk vermaak, maar het gezegde luidt nu eenmaal zo ) volgt hier een kleine selectie:

- hollands glorie
- kaapverdiaanse songteksten vertaling (huh?!)
- wat is het meervoud van beurs (ja, u zit hier goed)
- breath fonetisch
- Ik hou van holland spel
- http://www.esfacil.eu
- naturist family dvd cd (ehh?)
- vertaling juanes tres lyrics
- scriptieplan muziek
- vertaling van dreams van jody bernal (blèègh)
- sint-niklaus
- grusse mit einander
- grachen snowboardleraar
- vriendenuitnodiging hyves weigeren
- david bisbal corazon latino vertaling
- travestiet door mijn vrouw betrapt (ehh?!)
- jeroen van de boom boycot (jaaaaa! )
- lyrics david bisbal vertalingen van spaans naar nederlands (spot on!)
- deuntje ‘het ruikt hier naar douwe egberts’
- tena lady xl bejaardentehuis (???)
- rikkelien de jong (Hahaha! Dit is er een voor jou Maik )
- advies sharan trekt soms niet
- droompaarden plaatjes

En nu maar eens zien wat dit lijstje weer aan extra traffic op gaat leveren. *grijns*

Wat een ronduit heerlijke dag was het vandaag! En dat terwijl ik toch best wel opstartproblemen had na een weekje in Spaanse sferen.

Een: de zon scheen volop. Zaaaalig.
Twee: ik heb m’n tentamen Publiceren gehaald. Yeah!
Drie: ik kreeg complimenten over m’n scriptieplannen. Boks!
Vier: de Geneeskundekoffie was na anderhalve week afwezigheid weer onvervalst lekker. Yummie!
Vijf: ik had me in het zweet zitten stressen over vervelend geplande colleges op woensdagmiddag en was best wel benauwd dat dat me m’n heerlijke eindredactiebaantje zou kosten. Maar mijn chef was weer eens de flexibiliteit zelve. Wat een geweldig mens.

Wat een lekker dagje… Vol met leuke, fijne, kleine dingen. Dat mag ook wel eens geschreven worden.

Twee blogjes geleden had ik een paar hevig gefrustreerde dagen. De frustraties waaiden gelukkig over in het gezelschap van zonneschijn en vrienden, maar zondag in de loop van de dag keerden ze terug.

Ik kon m’n hoofd de hele middag al niet bij m’n tentamens houden. De berg leerwerk slonk maar mondjesmaat en ik zag mijn zorgvuldig uitgekiende planning in het water vallen. Terwijl ik in de openstaande balkondeur zat en alle reden had om uitzinnig vrolijk te zijn vanwege de al best wel warme zonnestralen op mijn huid, zat ik te piekeren.
Ik had mijn Betere Zelf op bezoek; een klein, venijnig, onuitstaanbaar dametje dat ergens in mijn hoofd een nestje heeft tussen mijn geweten, ambities en schuldgevoel. Eens in de zoveel tijd wordt ze wakker en komt ze poolshoogte nemen, en dan timmert ze heel gemeen tegen mijn schedeldak als ze vindt dat ik niet hard genoeg werk. En het nare is: ze weet altijd de vinger op de zere plek te leggen en ze heeft altijd gelijk. Zo ook deze zondag.
“Dag Betere Zelf, kwam je weer eens buurten?”
“Yup, leek me nodig. Zit je lekker?”
“Nou ja eh… best wel eigenlijk.”
“Dat dacht dat ik al, ja. Het schiet niet echt op vandaag, hè? Hoe is ‘t met je planning?”
“Zucht. Hou maar op. Ik kan m’n hoofd er niet bijhouden.”
“Arm kind toch. Wat vliegt het schooljaar snel voorbij, hè? Maar om nou te zeggen dat je je oude studiegewoonte van uitstellen-tot-het-laatste-moment hebt afgeleerd…”
“En bedankt, hè. Wat ben je weer subtiel. Je lijkt mij wel.”
Mijn Betere Zelf haalde snuivend haar neus op. Hoewel ze in mijn hoofd woont, kan ze het niet uitstaan dat ik haar met mezelf vergelijk, daar voelt ze zich veel te goed voor.
“Nou,” ging ze toen verder, “als het aan míj gelegen had, had je niet zo hoeven stressen voor je tentamens. Kijk nou eens naar jezelf. Je loopt minstens vier weken achter met je leerwerk. En wanneer ga je nou eindelijk aan de slag met die Spanje-plannen van je?”
“Hè, wat?”
“Je weet best wat ik bedoel. Heb je nou al eens een afspraak gemaakt met je studie-adviseur? Je wilt het toch zo graag?”
“Zucht. Ja, ik wil het graag. Heel graag zelfs. Maar ik heb nu wel andere dingen aan m’n hoofd.”
“Dat is geen excuus, slimmerdje. Voor je het weet breekt de zomer aan en is het straks weer september. Ga eens wat DOEN, Miep Muts!”

En zo ging het nog even door. Als altijd was het eind van het liedje dat ik mijn Betere Zelf haar gelijk gaf. Ze vertrok met een zelfingenomen grijns, mij met een verlammend baalgevoel achterlatend dat alle nog overgebleven energie uit me wegzoog. Ineens baalde ik van alles. Van de groepjes mensen die vrolijk pratend onder mijn balkon langsliepen, van het tentamens moeten leren terwijl de zon zo heerlijk scheen, en ik baalde nog wel het meest van mezelf. Waarom was ik niet veel eerder begonnen met samenvattingen maken? Waarom hield ik het tempo er niet in? Miek, ga aan je werk! Als je morgen ergens wilt zijn moet je vandáág wat doen!
Ik kwam er niet uit. Ik bleef m’n concentratie maar kwijtraken en raakte meer en meer gefrustreerd. En zo vond ik mezelf aan het eind van de avond met m’n laptop op schoot op de bank. Niet studerend, o nee. Switchend tussen YouTube en Uitzendinggemist.nl en zwaar in mineurstemming. Vrolijkheid weg, motivatie weg, traantjes hoog. Bah, wat had ik de pee in mezelf. Al die docenten die me altijd bezworen dat ik zoveel in m’n mars heb; ze zouden me nu eens moeten zien. Ik voelde me echt een nul.

Ik had me op dat moment het liefst willen verstoppen voor de wereld. Deur op slot, telefoon uit en een dik dekbed over m’n hoofd. Slapen, slapen, slapen, dagenlang. Pas weer wakker worden als ze een techniek hebben uitgevonden om een niet-piekeren-maar-doen-gen in je DNA te implementeren.
Maar verstoppen heeft geen zin. Al trek ik een dozijn dekbedden over m’n hoofd, er is er Eén die me altijd weet te vinden, die dwars door mijn frustraties heen reikt en me uit de put trekt, hoe diep ik mezelf daar ook in gekletst heb. Er is er Eén die zich altijd weet te manifesteren als ik me op mijn kleinst voel, die een perfect uitgekiende timing heeft om heel dichtbij te komen wanneer ik het ‘t hardst nodig heb. Die ook de vinger op de zere plek weet te leggen, maar dan op een liefdevolle manier.

Zijn perfecte timing manifesteerde zich die avond in een video van een Hillsong-concert. Ik heb Gods stem nog nooit als een echte, menselijke stem gehoord. Toch kan ik momenten in mijn leven aanwijzen waarvan ik ervan overtuigd ben dat Hij Zich rechtstreeks tot me richtte. Recht voor z’n raap en heel direct, maar wel liefdevol en opbouwend.
Zondagavond was zo’n moment. Ik ken Hillsong nauwelijks, vraag me niet hoe ik bij uitgerekend díe video terechtkwam. Maar het was wel precies wat ik nodig had. Het zette me weer op mijn voeten en gaf me nieuwe energie. Mieke, Ik ga voor je uit, Ik ben bij je. Zoek eerst Mijn Koninkrijk en Mijn gerechtigheid, en al het andere zal Ik je schenken. (Deuteronomium 31 en Mattheus 6)
Wauw. Dat is mijn God.

Je kunt er niet omheen: 2009 is het jaar van Darwin. In een boekhandel kun je je kont niet keren of je komt wel iets over hem tegen, idemdito voor tv en internet.
Maar wat veel mensen niet weten is dat in 2009 nóg een historische uitblinker centraal staat: Calvijn.

De ontdekker van de evolutietheorie en een theoloog uit de tijd van de Reformatie; hoe groot wil je het contrast hebben?
Zowel Darwin als Calvijn hebben hun sporen achtergelaten in onze cultuur, en niet zo’n klein beetje ook. Maar waar de één onophoudelijk in het spotlicht staat, weten veel mensen van de ander niet eens dat 2009 ook zíjn jaar is. Blijkbaar durven veel media en auteurs hun handen niet aan Calvijn te branden, want oh, dat valt zo gevoelig in superseculier Nederland. Voor je het weet wordt je verketterd tot achterlijke gladiool met een IQ van min veertig.

Tot zover kan ik het nog volgen. Blij word ik er niet van, maar het schijnt in dit land nou eenmaal normaal te worden dat je de kwalificatie ‘idioot’ krijgt als je je diepgaand met religie bezighoudt.
Nu krijgt het verhaal echter een bizarre wending. Een groep christelijke organisaties heeft deze week de huis-aan-huisfolder Evolutie Of Schepping? verspreid. Een actie die er mag zijn, geborgen in de vrijheid van drukpers en de vrijheid van godsdienst. Maar wat gebeurt er? Binnen no time verzamelt een stel weblogs zich in een tegenactie: TerugNaarJeMaker.nl, een site waarop de folder op een wel heel kinderachtige, subjectieve manier wordt afgekraakt. Het document wordt direct weggezet als een ‘eenzijdige folder’ en een visie die ‘opgedrongen’ wordt door een stel ‘fanaten’. Ja hoor, lekker… En dan nog durven zeggen dat de andere partij degene is die indoctrineert.

Het licht ging bij mij echt uit toen ik las dat de initiatiefnemer van Evolutie Of Schepping? met de dood bedreigd is en bedolven wordt onder agressieve mails en telefoontjes.
Mooi, klein, waterig en o zo intolerant Nederland: waar slaat dit op?! Sinds wanneer staat er de virtuele doodstraf op om voor je geloof uit te komen? Als je niet uit de voeten kunt met een land waarin vrijheid van godsdienst als grondrecht geldt, verdwijn dan alsjeblieft naar een minder ruimdenkend stukje aarde. Iran ofzo.

Ik zou me ervan af kunnen maken met een arrogant “Logisch dat ze zo doen. Iets wat je niet kunt of wilt begrijpen kun je maar het best zwart maken, dan hoef je er niet meer over na te denken.” Ik zou terug kunnen gaan schelden op die seculiere fanatici, met hun bijster intelligente namen als ReteCool en Flabber. Met hun al net zo bijster intelligente reaguurders, die volgens de weblogs veelal hoogopgeleide mannen zijn maar uit hun laag-bij-de-grondse reacties iets heel anders laten zien. Ik zou de bal heel flauw terug kunnen kaatsen: waarom zijn wíj mensen die niet na kunnen denken, terwijl júllie vaak te schijterig zijn om verder te kijken dan dat wat je uit je schoolboekjes weet?
Maar ik weiger me te verlagen tot dat niveau. Wel wil ik mijn eigen weblog gebruiken om dit te zeggen: wie zonder meer aanneemt dat de evolutietheorie de waarheid is, is niets meer dan een dom kuddedier. Datgene waar christenen vaak mee geassocieerd worden in dit land – naïef, niet kritisch, tunnelvisie – geldt net zo hard voor een ieder die blèrt dat de evolutietheorie het ware scenario is, en die andere mogelijkheden genadeloos afkraakt.

Ik zou je uit willen dagen: durf eens uit die kudde te stappen. Zet je oogkleppen eens af en durf ’s weg te zappen van de mainstream.
Ga eens wat lezen in hedendaags universitair onderzoek, en ontdek dat steeds meer wetenschappers openlijk twijfelen aan de evolutieleer. Sterker nog: meer en meer blijkt dat evolutie niet kan verklaren waarom ons zonnestelsel eruit ziet zoals het eruit ziet.
Houd eens een paar weken Discovery Channel en National Geographic in de gaten, en je zult zien hoeveel (archeologische) vondsten er gedaan zijn die de Bijbelverhalen ondersteunen. Heb je bijvoorbeeld ooit een link kunnen leggen tussen de zondvloed en hoe dinosauriërs konden overleven met ieniemienie-neusgaten?
Kijk met andere ogen om je heen. Geloof je echt dat alles wat op deze wereld bestaat ooit zomaar, toevallig en zonder reden ontstaan is? Uit een of andere megagrote energieknal, terwijl energie uit zichzelf niks kan en je aan energie pas iets hebt als het in een levend wezen zit?
Pak de Bijbel zelf er eens bij, en kom tot de ontdekking dat een boek van duizenden jaren oud een schat aan wetenschappelijke kennis bevat, opgetekend eeuwen voordat onze moderne technieken het konden aantonen.

Als je met andere ogen durft te kijken, zul je ontdekken dat het christendom nog altijd buitengewoon actueel is, en dat veel christenen niet alles als zoete koek slikken en juist kritisch naar de Bijbel kijken. Voor hen, mezelf incluis, is christen-zijn exact het tegenovergestelde van het vooroordeel: het verruimt je denken, het maakt je een mooier en beter mens en het tilt je leven naar een hoger plan, in plaats van iets dat toevallig ooit een keer begonnen is en ooit een keer op zal houden.
Dat is ook wat het met jou kan doen. Als je durft, tenminste.

“Miek, heb je eigenlijk alweer een vriend?”
Die vraag overviel me een beetje. Niet vanwege de inhoud ervan, maar omdat het mijn, zeg maar, voormalige schoonzus was die de vraag vanuit het niets stelde.
Dat was zondag, en het is niet de eerste keer dat ik merk dat wat op zondag langskomt een stempel drukt op de rest van de week. Een paar dagen later belandde ik met een vriendin in een leuk gesprek over relaties. Over mannen en hun soms maar-niet-volwassen-willen-worden, over frustraties en miscommunicatie, en over wel matchen en niet matchen. Liefde is mooi, maar is tegelijkertijd zo makkelijk nog niet…

Door die beide momenten raakte ik een beetje in een peinsstemming. Op een positieve manier dan, begrijp me niet verkeerd.
Stel nu… Stel, hè. Onderschat de hypothetische betekenis van dat woordje niet. Stel nu, dat er in je leven twee mannen zijn. Beiden ken je nog niet zo heel lang en met beiden kun je het goed vinden. Maar daar houden de overeenkomsten wel zo’n beetje op.
Jij en nummer één zijn in veel opzichten elkaars tegenpolen, maar ondanks dat is er in korte tijd een enorme aantrekkingskracht gegroeid. Ook al is het niet met zoveel woorden gezegd, je weet het van elkaar. Je ziet het in de blikken, je proeft het in de geintjes, en je herkent onmiddellijk het shit-shit-shit-ik-weet-niet-wat-ik-aan-moet-trekken-syndroom zodra je hem weer gaat zien. Er is een fysieke klik, er is humor, er is spanning. En toch weet je dat het, in ieder geval voor nu, een ticket to disaster is als je het zover laat komen dat je echt verliefd wordt. Voor wat je nu van hem kent, lijken de verschillen wel heel erg groot.
Dan is er nummer twee. Iemand met wie je je intellect deelt en met wie je lange bomen op kunt zetten over de onderwerpen die je wezenlijk boeien. Je hebt gespreksstof genoeg en steekt in zijn gezelschap altijd wel iets nieuws op. Bovendien heb je een vermoeden dat hij met meer dan vriendschappelijke interesse naar je kijkt. Kortom: match! Of toch niet? Want hoe sympathiek je hem ook vindt en hoeveel raakvlakken je ook hebt, hij geeft je bij lange na niet de kriebels en bibberknieën die je ervaart bij nummer één.

Fictief of niet: mag je in zo’n geval wensen dat je de twee mannen in een mixer zou kunnen stoppen om er één geweldig leuke, intelligente, boeiende kerel uit tevoorschijn te laten komen? Kan dat ethisch door de beugel? Of is dit weer een gril uit het Utopia der Veeleisende Vrouwen en moet je maar eens leren accepteren dat de wereld geen perfectie kent?

Vanavond is het weer zover. Oudejaarsavond. Als altijd vieren we het met vrienden en familie én een vaste gast: Het Rondje.
Je kunt er op wachten. Als de wijzers richting elf uur kruipen is er altijd wel iemand die roept: “Wordt het niet eens tijd voor Het Rondje?” En dan kruipen we met z’n allen bij elkaar en vertelt ieder zijn verhaal: wat was het oude jaar voor jou en hoe kijk je uit naar het nieuwe?

Ik moet altijd even peinzen voordat ik weet wat ik wil zeggen. Ik blader terug in m’n agenda, bekijk foto’s, en laat in m’n hoofd de plaatjes van het afgelopen jaar aan me voorbij trekken. Ik zie mezelf in de februarizon in Barcelona… op weg naar een interview voor FEM… bij de studentenbalie van de CHE om m’n scriptie in te leveren… met vijf man tegelijk bommetje duikend in Javea… buikpijn van het lachen terwijl we een gedicht voor een aanstaande 30’er in elkaar draaien… uit m’n dak bij Juanes en David… kriebels in m’n buik op de introdag van de VU… in februari het AbraJan Lied zingend en in december een grote ‘50′ op Timo’s buik smeren met scheerschuim…
Het was een pracht van een jaar. Wat ben ik rijk gezegend en wat heb ik veel om dankbaar voor te zijn!

Dankbaar voor familie en vrienden. Voor ouders die nog altijd bij elkaar zijn en voor een broertje (naja, -tje… ) dat een prachtige studie heeft gekozen. Voor nieuwe vriendschappen die stuk voor stuk een ontdekkingsreis zijn, en voor oudere vriendschappen die bestand blijken te zijn tegen de uiteenlopende wegen die we inslaan, jong en nieuwsgierig als we zijn.

Dankbaar voor de vele voetstapjes buiten de grenzen van ons kikkerlandje. Tot twee keer toe naar de mooie witte bergen; opnieuw naar Barcelona, stad waar ik mijn hart aan verloren heb; een intens weekend in België en een onvergetelijke zomer aan de Spaanse kust.

Dankbaar dat ik eindelijk de moed bij elkaar wist te rapen om definitief met de medicijnen voor m’n hart te stoppen. Medicatie die ik allang niet meer nodig had, maar die ik uit angst niet helemaal af durfde te bouwen.

Dankbaar voor m’n werk bij FEM, voor de leuke collega’s, de fijne sfeer en het vertrouwen dat ze stellen in dit jonkie dat pas net komt kijken.

Dankbaar voor de flexibiliteit van school en alle steuntjes in de rug bij het maken van het Kreng der Krengen, mijn scriptie.
Daar direct op inhakend: ontzettend dankbaar voor de mogelijkheid om aan m’n master te beginnen. Een superleuke studie aan een goede universiteit, met boeiende vakken en mooie, gezellige mensen om me heen. Hoe vaak we ook steen en been klagen over een vak als Statistiek, ik geniet er iedere keer weer van als ik ’s ochtends de trein uitstap en de uni voor me op zie rijzen.

En 2009? Ik krijg altijd een kriebelig gevoel bij De Goede Voornemens, maar plannen en dromen en dingen die ik anders zou willen zijn er natuurlijk wel.
Allereerst hoop ik dat 2009 een jaar zal worden vol liefde, gezondheid, humor, vrede met de mensen om me heen, persoonlijke ontwikkeling en mooie momenten. En concreet heb ik een tweetal ‘plannen’.
Ik hoop dat ik in 2009 zal leren om trouwer te zijn. Trouwer aan mijn gemeente, vooral aan onze geweldige Jovo-kring, standvastiger in mijn tijd met God en een betere vriendin voor mijn vrienden. Je ontkomt er niet aan dat je vrienden net als jij hun vleugels uitslaan en dat elkaar opzoeken tegenwoordig vaak meer vergt dan even op de fiets springen. Je ontkomt er ook niet aan dat je meer en meer deel uit gaat maken van de jachtige maatschappij waarin Koning 24 Uurseconomie meent jouw agenda te kunnen bepalen. Maar waar zou ik zijn zonder vrienden? Als iets een waardevolle investering is, dan is het wel investeren in mensen van wie je houdt.
Tot slot hoop ik dat 2009 me nieuwe dingen zal leren over mezelf. Over hoe ik in elkaar steek, wie ik ben als dochter, zus, vriendin, collega, christen. Over wat wel en niet bij me past en wat mijn plaats in de wereld is. Het schijnt bij de leeftijd te horen dat je je zo nu en dan het hoofd breekt over dit soort vragen, maar soms kan ik daar best moe van worden. De wereld is zó groot en er zijn zó veel mogelijkheden. Het is heerlijk om zo vrij als een vogel te zijn, maar die vrijheid brengt wel het luxeprobleem met zich mee dat je een oceaan aan opties hebt. Waar wil ik heen? De wetenschap lonkt, het bedrijfsleven lonkt, Spanje lonkt… zelfs Amsterdam knipoogt af en toe naar me, hoewel me dat nog niet zo lang geleden maar niks leek. Waar wil ik uitkomen? En met wie? Waar ligt mijn bestemming? Ik heb weleens het idee dat ik beter weet wat ik niet wil dan wat ik wel wil (de herkenning met het personage Cristina uit de film Vicky Cristina Barcelona was best confronterend!).

As usual is het voor een deel het vertrouwde riedeltje: Miek, je moet niet zo miepen. Je wilt veel te veel in één keer en je kunt nu eenmaal niet alles tot in detail uitpluizen.
Ik weet het, ik weet het… Mijn naam is niet voor niets Miepje Miek. *grijns* Maar miepje of niet, ik heb ontzettend veel zin in 2009 en ik houd me hieraan vast: I don’t know what the future holds, but I know Who holds it.

Ik wens je een 2009 toe dat een verrijking voor je leven zal zijn.