|I{•——» Mieke «——•}I|

Goed, ik zal eerlijk zijn. Die donkergouden kijkers die me aandachtig opnamen? Betoverend. Die halve grijns? Superlief. Die kleine knuistjes die mijn vingers bijna fijn knepen? Vertederend. En die paar minuten dat-ie het even op een krijsen zette? Viel best mee.

Ik moest er natuurlijk een keer aan geloven: vrienden die aan de kinderen beginnen. Stapkameraad P. mocht het spits afbijten en ik moet zeggen, dat deed-ie bijzonder goed samen met wederhelft B. Wat een droppie hebben zij op de wereld gezet en wat staat het ouderschap ze goed.
Uiteraard kwam ik met geen mogelijkheid uit onder de fles van half vier ’s middags. Daar zat ik dan; hummel op de ene arm, fles in de andere hand en drinken maar. Het is duidelijk een multitask-mannetje, drinken en tegelijk mijn ringvinger tot moes knijpen ging hem prima af. Het is maar goed dat mijn Eega’s en m’n moeder het niet konden zien. (Alhoewel, mams kon het prima visualiseren – ze kwam bijna gillend door de telefoon heen toen ik het haar later al plagend vertelde. “WAAAT! Jij?! Zie je wel, zie je wel! Oh, ga ik dan toch nog oma worden!” *grijns*)

Blijkbaar waren P. en B. ook tevreden, want hoe verder de dag vorderde, hoe meer erop aangedrongen werd dat ik een weekendje voor au-pair zou spelen. Ehh… dat dacht ik toch maar niet, hè. Ik kon me er onderuit wurmen met het excuus van tentamens en deadlines, maar ook als die er niet waren geweest lijkt het me niet verstandig om zo’n kleine druif onder mijn hoede achter te laten. Want ja, moedergevoelens zijn mij nog steeds vreemd, hoe mooi die donkergouden kijkers met die lange wimpers ook zijn. Stiekem vind ik ‘m namelijk het liefst vanwege z’n tandenborstel… Mijn uitje naar Hengelo werd onverwachts een logeerpartijtje, en ik kreeg de eer om de nog spiksplinternieuwe babytandenborstel (want nog geen tandjes) te mogen gebruiken. En dat… was een hele mooie blauwe.

Om eerlijk te zijn wist ik niet goed of ik het wel of niet moest verwachten. En zo ja, of ik daar dan blij mee moest zijn of dat ik me beter stevig achter m’n oren kon krabben…
Nieuwsgierig aagje als ik ben, had ik me in de twee maanden tussen de uitspraak en de daad-bij-het-woord-voeging wel eens afgevraagd of het ervan zou komen. Maarrrr: niet zelf erover beginnen. Kaken stijf op elkaar houden en gezicht in standje pokerface. Zo weinig mogelijk risico lopen dat ze het zich dankzij jou herinneren en er vervolgens een pak-jij-het-cadeautje-maar-eens-fijn-uit-horrorverhaal van gaan maken…

Het viel mee. De gemene grijnzen voorspelden niet veel goeds en het pakje werd behoedzaam tot het allerlaatst bewaard, maar het viel mee. Een vrolijk papiertje, een laag duct tape, een laag bobbeltjesplastic en opnieuw een pakpapiertje. Slim ingepakt, het had eerder het formaat van een cd. Maar aan de afwachtende blikken te zien was de inhoud bepaald niet zo onschuldig als een simpel cd’tje.
En toen… jawel hoor. Daar was ‘ie dan, blauw en wel:

Ik vraag me nou alleen nog af: is dit nu een hint richting een goed voornemen voor m’n nieuwe levensjaar? Hmm…