|I{•——» Mieke «——•}I|

Bosbanaan, ei-appendix en adresbal… Je verzint het niet, zou je zeggen toch?
Toch heb ik ze gehoord.
Vanmorgen.
Alledrie.
In mijn eigen huis.

Het was niet eens ondergetekende zelf die die taalwondertjes oprakelde, al zou je het half en half wel verwachten daar ik deze dagen lijd onder een werkstuk-en-scriptie-stress-delirium. Het was mijn mannelijke Eega die weer eens een fantastische gooi deed naar de Van Dale Nieuwe Woorden 2009. Heerlijk, zo’n driedubbele lachstuip op de vroege morgen. En de eigenbereide chocoladecroissants waren natuurlijk ook heerlijk, niet te vergeten.

PS:
Nu moet je niet denken dat hij die verzinsels zomaar uit z’n blote hoofd tovert, hoor.
“Wat voor smaak thee is dat? Honing, bos, banaan? Is het dan honingbos of bosbanaan?”
“Oh verdraaid, dat ei kletterde wel heel hard in het kokende water. De slierten komen eruit. Ach wel, dan hebben we een ei-appendix.”
En dan na het ontbijt in een mailtje aan je toekomstige webhost ‘adresbalk’ willen typen maar niet merken dat je de laatste letter vergeet, totdat het miepje naast je begint te hikken van het lachen.

Ik dacht dat ik best een heel leuke decembermaand voor de boeg had. Zwelgend in zelfmedelijden vanwege het voor het eerst in mijn leven moeten missen van de herfst- én krokusvakantie (so far voor Barcelona op korte termijn), kijk ik verlangend uit naar de tweede helft van december. Eerst een weekend naar Zuid-België voor een concert van mijn latin held, dan even een paar tentamens wegwerken *grijns*, en vervolgens met de Kerstdagen in de Zwitserse sneeuw zitten.

Prima voor mekaar, toch? Dat dacht ik ook.
Maar nee hoor; komt zij aan… “Trouwens, ik ga over twee weken voor een weekend naar Miami.”

*zucht*

Volgens mij heet dat ‘baas boven baas’.

Vraag maar liever niet hoe het begonnen is. Tenzij je verzeild wilt raken in een onnavolgbaar verhaal over lange gesprekken op de berg naar Elst, mailadressen in ruil voor pepernoten, onwettige derden, Balfolkdansen dat voor Twisteren wordt aangezien en heel, héél veel chocolade.
De Ontstaansgeschiedenis der Eega’s is een wat vreemde historie. Het is een verhaal waarvan volgens mij niet eens wijzelf precies meer weten hoe het nu in elkaar steekt. Hoe het ook zij: het driemanschap bestaat uit een stel vrienden voor het leven. Schatten van mijn hart die ik voor geen goud zou willen missen en die ik al ken sinds dat Miepje Miek nog echt een klein, puberend miepje was.
En nu gaat een van de drie binnenkort voor een halfjaar naar de overkant van de oceaan en heeft de tweede onlangs de respectabele leeftijd van dertig bereikt… tijd dus voor een Eega Date!

Naast onze voorliefde voor plagen en dansen delen mijn Eega’s en ik nog een hobby: chocolade. Dankzij het goedgeefse hart van de enige heer in het gezelschap beschikken we over een heus Cote d’Or Chocolade Receptenboek, waar we zo eens in de zoveel tijd een paar receptjes uit plachten te maken.
Gisteren was het weer eens zo’n onvervalste Smikkel & Smul Dag. Picture this: de restjes uit de mengkommen likken vooraf, pittige kipsaté met chocolade-dipsaus als hoofdgerecht, een zacht chocoladetaartje met vanillesaus als toetje en later op de avond nog een chocoladesnack gevuld met slagroom. Yummie!

Zo’n koningsmaal staat natuurlijk niet maar zo op tafel, en dus troonde ik mijn Eega’s mee naar de vlamnieuwe Albert Heijn XL. Alwaar maar weer eens bleek dat mijn vrouwelijke Eega een expert is in alles wat uit de grond groeit en dat mijn mannelijke Eega vooral verstand heeft van alles wat uit het schap groeit. Met zo’n combinatie kan geen enkel diner meer mislukken.
Het was dan ook een enerverende avond. Zo heb ik onder meer geleerd dat je chocola kunt tempereren (nee, niet temperen, ook niet pamperen, maar tem-pe-ré-ren), dat het lidwoord voor ‘instorting’ inderdaad verandert van de naar het als je ‘instortding’ hebt verstaan, en dat het niet verstandig is om het recept niet goed te lezen, want dan kan het maar zo gebeuren dat je de vulling van je chocoladesnack niet meer loskrijgt van het bord.

Al die hoeveelheden zoetigheid leidden natuurlijk wel tot hyperactiviteit danwel het inkachelsyndroom, dus tegen één uur ’s nachts… Enfin, see for yourself.

Inmiddels traditiegetrouw pogen de dames Hol-van Dijk elk jaar een weekendje met de drie generaties op pad te gaan. Zolang oma’s zilverwitte krullen nog tegen stevige wind aan zee bestand zijn, hijsen moeder en dochter elk voorjaar een keer de knalblauwe rollator in de kofferbak om een weekendje te gaan uitwaaien. En in het gezelschap van twee vrouwen wiens DNA verdacht veel op het mijne lijkt, zou je toch denken dat ik veilig was voor al het voetbalgeweld…

Mis. Geheel mis.
Vrijdagavond, na een heerlijk diner, ploften we op de bank van ons appartement met prachtig uitzicht op zee. Maar in plaats van dáár nu van te genieten, klonk het ineens vanuit oma’s stoel: “Mieketriek, zet jij het voetbal eens aan.”
Mijn wenkbrauwen rezen spontaan tot grote hoogte. Huh?!
“Eh… geintje toch, oma?”
“Nee, nee, ik wil wel eventjes kijken. Eventjes maar hoor, echt.”

Jaja. Eventjes. Ik heb de rest van de avond dus mogen ‘genieten’ van Nederland – Frankrijk, in het gezelschap van twee zich plotseling als voetbalfanaten ontpoppende familieleden, die als sidekicks van Van Basten niet hadden misstaan. Oma was compleet gevloerd na de stevige strandwandeling van die middag, maar met een comfortabel krukje onder de vermoeide voeten en een kop thee op de leuning bleek ze nog tot heel wat verbaal geweld in staat.
“Hè toe nou toch jongens, drèk schieten zunn’um d’r nog in!”
“Owh god, een penèltie!”
“Potjandoppie, hij mist ‘um! Kijk toch eens uit je doppen, man!”
Moeders bleek al net zo erg. Ze liep eerst twintig minuten heen en weer tussen slaapkamer en badkamer, maar toen ze eenmaal zat, wist ze na welgeteld drie minuten kijken al hoe de vork in de steel zat: “Hup jullie, naar de andere kant! Wat doen zij de hele tijd bij jullie doel? Dat veld over met die bal!”
Ja hoor, ‘de hele tijd’… je schakelt net in, mamsjelief.

Alle vrouwelijke aanmoedigingen ten spijt, Nederland ligt er inmiddels uit. Nu dan dus maar: venga venga Españaaaa! (en ik ben oprecht blij dat het WK nog even weg is, dus op ons uitje van volgend jaar ben ik wél veilig *grijns*)

Voor wie dacht dat ík gek van auto’s ben: het kan nóg erger.

De situatie van vanavond: twee bekenden over uit de Verenigde Staten dus diner voor zes, middenin de Rhenense bossen, buiten in de avondwarmte, een vlot, gezellig gesprek, kortom: genieten. Halverwege loopt een andere restaurantgast bij het afscheid overdreven te pronken met zijn oude Jaguar, wat het gesprek onvermijdelijk op het onderwerp auto’s brengt.

“So tell me, Jan,” vraagt Andy, “what’s your favorite car?”
Pa – bepaald geen autoliefhebber in tegenstelling tot zijn kroost – haalt zijn schouders op. “I don’t care about cars, actually. My kids told me which car to choose.”
“Ah, really? And you drive Audi, right?”
“Yes, I do, although I wouldn’t mind driving another type.”
“…as long as it’s not a Mercedes,” vul ik plagend aan.
“No?” reageert Andy. “Why not?”
“We won’t let him. We don’t want a Mercedes on our driveway.”
“Be careful, Miek,” mengt mijn mams zich dan in het gesprek, “Andy is crazy about Mercedes.”
“Ups… sorry. Can’t help it, really don’t like them, sorry.”
“Never mind,” antwoordt hij met een grijns. “I used to have nine Mercedeses, you know.”
“Nine?!”
“Yeah, nine. Oh well, there were even ten for a short period of time.”

Ik sta versteld. Wat moet een mens in hemelsnaam met tien auto’s?! “Ten? Owh my… Why would anyone have so many cars at the same time?”

En het doodsimpele antwoord luidt, vergezeld van een big smile: “Why not?”

‘Je broer is geboren om te helpen in tijden van nood.’
Spreuken 17:17b

Van Koning Salomo wordt verhaald dat hij een buitengewoon wijs man was. Of hij ook een bijzonder ver vooruitziende blik had, weet ik niet, maar sinds een paar dagen durf ik van deze spreuk van hem wel te zeggen dat die anno 21e eeuw nog heel goed van toepassing is!

Salomo’s wijze woorden ten spijt, zal de volgende gedachtegang voor velen vast niet vreemd zijn: je broertje (voor de mannen onder u: je zusje)… wat moet je ermee?! Ik weet niet hoe het jullie vergaan is toen je klein was, maar mijn ervaring is dat broers/zussen bij uitstek degenen zijn met wie je om de haverklap in de clinch lag. Op de een of andere manier wist je mekaar altijd mateloos te irriteren en kon de ander je in een vingerknip het bloed onder de nagels vandaan halen.
Mijn broertje en ik vormen geen uitzondering op die regel. Man, man, wat zijn wij elkaar vroeger vaak in de haren gevlogen (“Jíj zou met de honden uitgaan!” “Ik mocht een kwartier geleden al met de Nintendo!!”). Het huis uitgaan doet wat dat betreft wonderen *grijns*, en sindsdien kunnen Timo en ik het beduidend beter met elkaar vinden en maken we de grootste lol. Je houdt natuurlijk van elkaar, dat staat buiten kijf, maar je lijkt elkaar nu ook een stuk beter te kunnen hebben.

Tim heeft inmiddels de respectabele leeftijd van 18 jaar bereikt – shit, binnenkort moet ik mamma’s auto met ‘m gaan delen – en torent qua lengte al een jaar of drie ver boven me uit. Desondanks heb ik het nog altijd over ‘m’n broertje’ en ontkom ik er niet aan dat ik zo af en toe nog over ‘m loop te moederen zodra ik een paar dagen bij m’n ouders ben… de oude rolpatronen zitten er stevig ingesleten. Je bent en blijft de grote zus, de haantje de voorste die het altijd en eeuwig beter weet.

Maar sinds afgelopen week… is dat toch een flink tikje bijgedraaid. En dat is te danken aan, tadadadaaa: m’n computer, die – heel fijn – donderdagavond via MSN een virus binnenkreeg en vervolgens danig van slag raakte.
Degenen die mijn blog al wat langer lezen, weten hoe goed Miep Miek en pc-met-kuren met elkaar overweg kunnen *not* (I recall a certain “En toen was het bliep” *lol*). Als er iets is wat nog beter het bloed onder m’n nagels vandaan kan halen dan een vervelend klein broertje – of een krijsend mormel *grijns* -, dan is het wel een pc die plotsklaps dienst weigert. En dus schoot ik donderdagavond behoorlijk in de stress en hing er een flinke donderwolk boven m’n hoofd. Al weken zoemde ergens in m’n achterhoofd het zinnetje ‘je moet maar weer eens een back-up maken’, en ja hoor… nog voordat ik daar goed en wel echt werk van had gemaakt, was het ineens weer mis. Het lijkt Murphy’s Law wel.

De laatste back-up dateert van maart, en sindsdien had ik tig nieuwe pagina’s aan m’n scriptie toegevoegd en veel nieuwe muziek, foto’s en filmpjes opgeslagen. Ik kreeg het virus met geen mogelijkheid van m’n computer af, en dus bleef formatteren als enige optie over. Grr, grom, bah, blegh… balen. Windows opnieuw erop, al je programma’s opnieuw installeren, en zie een kleine dertig Gig aan nieuwe spullen maar eens op een andere harde schijf kwijt te raken die nog maar vijftien Gig overheeft. Liefst ook nog zo snel mogelijk, want de stage komt eraan en ik heb nog veel te regelen. Enfin, ik zag het bepaald niet zonnig in.
Maar toen was daar mijn reddende engel in de figuur van Timo… die donderdagnacht tot halfdrie bezig is geweest om me te helpen allerlei recovery-programma’s over m’n pc heen te gooien, die rustig bleef en niet in de stress schoot, en die me zaterdagochtend het verlossende advies gaf om Hitman Pro eens in de veilige modus af te draaien. En eureka, that did the trick! M’n pc draait weer als een zonnetje en eerste puntje op de to-do-lijst van deze week: back-uppen. Tim, je bent mijn Held van de Week! Dank je, dank je wel!
Die goeie ouwe Salomo had het dus toch nog helemaal niet zo verkeerd in de smiezen.

PS: Ehm, aars… wel even voor alle duidelijkheid, hè: ga nou niet denken dat je me vanaf nu óngestraft al je fijne loftuitingen toe kunt dichten (‘onderdeurtje’ enzo ), want Salomo had het wat vrouwelijke reprimandes betreft ook al heel goed in de gaten: ‘Je kunt beter in een hoekje op het dak wonen, dan in één huis met een vrouw die ruzie zoekt.’ Be aware of the Sundays. *luvya*

Eergisteren leek het gewoon een dag te worden als alle andere van de afgelopen weken: grauw, regenachtig, veel te warm voor de tijd van het jaar, en nog steeds (ja, nog steeds) verschrikkelijk aanhikkend tegen de enorme stapel studieboeken… Ware het niet dat de dag een onverwacht en verrassend nostalgisch randje kreeg.

’s Ochtends zag ik op Hyves dat ik een vriendenuitnodiging had. Van een zekere Mano de Graaf. Mano de Graaf?! Eh… Ken ik u? Het was nog vroeg, dus mijn grijze brij draaide nog niet helemaal voluit, maar ook een halfuur later had ik nog geen enkele associatie bij die naam. Dus maar even een krabbeltje. ‘Hey, bedankt voor je uitnodiging, maarre… ken ik jou ergens van? Of gaat mijn geheugen eraan?’
Een uur later kreeg ik een krabbel terug, die het kwartje deed vallen (zucht, na vijf jaar euro zou er onderhand wel een alternatief voor die uitdrukking mogen zijn… suggesties anyone?): ‘Nou, als ik me niet vergis, heb jij lang geleden op de Schadijk gewoond en ben jij het meisje waar ik vroeger uren mee gespeeld heb.’
Het kwartje (tien-eurocent-muntje, ook goed ) viel langzaam, heel langzaam, maar toen het uiteindelijk met een licht ‘pling!’ op de spreekwoordelijke bodem van mijn hersenpan belandde, wist ik het ineens. Máno! Maar dát is lang geleden!
Van mijn geboorte tot mijn vierde hebben we op de Veenendaalse Schadijk gewoond, waar ik al snel dikke vriendjes was met Mano, die maar een paar weken ouder (of jonger, geen idee) was dan ik. Tenminste, ik heb daar zelf geen herinneringen aan, maar oude foto’s doen een hoop. Echt lachen! Ha, hij is nu mooi wel mijn enige Hyves-connectie die mij al kende toen ik nog blond was. *lol* Ja, je leest het goed, ik was ooit – in een ver, verdrongen verleden – blond.

Maar daar bleef het niet bij. Voorts bereikte mijn aarsige broertje *wink at Tim* de eerbiedwaardige leeftijd van 18 jaar. Naja, broerTJE… hij torent al een paar jaar flink boven me uit. MEH! *again wink at Tim*
Dat moest natuurlijk gevierd worden met een eerste rijles, én met de gift van een traditionele persoonlijke Telegraaf-voorpagina. Net zo-een als bij mij in de keuken hangt, maar nu dan geheel gewijd aan Timo. Uiteraard met bijbehorende kindertijdfoto’s en -anekdotes. Schitterend! Hij zal me een kopje kleiner maken omdat ik dit nu hier opschrijf, maar Tim Slim (zoals z’n bijnaam vroeger luidde) had als klein ventje een fascinatie voor wc’s. Overal waar we kwamen, moest hij uitgebreid het toilet bewonderen. Dat verhaal stond natuurlijk ook op de pagina, vergezeld van een überschattige foto van Tim Slim. Vliegtuigen waren ook zo’n fetisj, omdat pappa in die tijd bij KLM werkte. “Kijk, pappa, een vie’tuig, een vie’tuig!” riep Tim altijd als er één over kwam vliegen. Wow, dat bracht de nodige herinneringen naar boven.

En zelfs toen liet Vrouwe Nostalgia mij nog niet met rust. ’s Avonds, na “de billen uit je string gelachen te hebben” met Jochem Myjer (die quote is niet van mij, voor alle duidelijkheid ) was ik pas laat weer thuis, maar uiteraard moest ik voor het slapengaan nog even inloggen op Hyves. En verrek… alwéér een uitnodiging. Van Bonnie! Mijn paardrijvriendinnetje van vroeger! Direct gingen de nodige krabbels en mailtjes over en weer, en en passant vond ik via Bonnies hyve ook die van Flor, nóg een paardrijvriendinnetje van de Blauwendraad.

Het werd uiteindelijk rond twee uur dat ik m’n nest indook. Ik kón gewoon niet eerder slapen, omdat als een kometenregen beelden van en herinneringen aan vroeger op me afkwamen. Een plezierige regen, dat wel, maar het hield me wel klaarwakker.
‘Men zegt’ altijd dat alleen mannen in plaatjes denken, en nou zijn ze daar ook wel heel goed in *wink at certain people* *grijns*, maar gisternacht bewees ik toch maar mooi even het tegendeel. Ook vrouwen kunnen heel goed in plaatjes denken, reken maar. De ene nostalgische kiek na de andere buitelde door mijn hoofd…
… op de schommel in de speeltuin, met bolle rode wangen, nog maar één tandje door en hartstikke kaal op drie blonde piekharen á la Lambik na…
… op zaterdagochtend weer en wind trotserend, staand op de pedalen mijn weg naar de Blauwendraad fietsend, met m’n enorme blauw-rood-groene bak met verzorgingsspullen achterop het rekje gebonden (mét felroze hoevenkrabber )…
…met Tim op zolder dag in dag uit hutten bouwend van een stel oude matrassen, lakens en wasknijpers, en dan urenlang de avonturen van Asterix en Suske en Wiske lezen…
…met Bonnie na de les door het Zandgat struinend, zij met d’r superstoere chaps, ik met pony tot over m’n ogen bij gebrek aan eigen paard, wilde verhalen fantaserend over onze eigen droompaarden en de vermeende macaroni etende haai in het meertje van het Zandgat…
…op een verjaardagsfeestje van Flor kriskras door de weilanden en Wageningse uiterwaarden, op zoek naar ‘de verloren hoefijzers’, en ik zo trots als een pauw dat ik de laatste in de voorraadcontainer vond…
…veelvuldige logeerpartijtjes in de grote achtertuin van Bonnies ouders, ’s nachts in de tent slapen, tot diep in de nacht kletsen en giechelen met een zak snoep tussen ons in, ondertussen een liedje schrijvend (volledig op rijm! ) over Ruud en Joyce…

Waar blijft de tijd… *sentimentele zucht*
Soms zou ik nog best even terug willen gaan. Ik weet dat het niet kan, maar o wat zou het lekker zijn als ik even in de tijdmachine van professor Barabas zou kunnen stappen. Even het onbesuisde, impulsieve kind in je naar buiten laten komen, dat met grenzeloze fantasie helemaal in haar zelfgecreëerde wereldje opgaat. Geen sores aan je kop, geen lastige verantwoordelijkheden, niet verder hoeven kijken dan je neus lang is, en geen stapels werk die op je liggen te wachten… Heerlijk lijkt me dat!
Hmm, misschien zou ik weer eens op een van de heuvels in het Zandgat moeten gaan zitten en een poosje naar het meertje staren. Ik geloof dat ik net zo makkelijk weer in die macaroni etende haai zou kunnen geloven. En ik ben vast niet de enige met zo’n vreemde, absurdistische fantasie, dus… join me?