Wat weet ik me wederom weer te omringen met heerlijke klasgenoten…
Vanmiddag aan de lunch in The Basket, uitpuffend van een datapresentatie bij Interview:

A: “Da’s nog wel een bak werk zeg, voor dat andere werkstuk.”
M: “Mwah… Gaat wel lukken, toch? De literatuur en methode staan al op papier, alleen de resultaten, discussie en inleiding nog. Dat schudden we wel uit onze mouw in een week tijd.”
A: “Ja, jullie twee wel, haha! Jullie zijn de echte schrijvers, ik moet er altijd uren over nadenken.”
L: “Laat mij inderdaad maar schrijven, ja. Ik kan beter schrijven dan presenteren.”
A: “Laat mij juist maar lullen, haha. Dat gaat mij weer beter af.”
M: “Wat zijn we weer een goed team, dames. De een kan lullen, de ander kan schrijven, en nummer drie kan allebei een beetje. Goed geregeld!”

Bosbanaan, ei-appendix en adresbal… Je verzint het niet, zou je zeggen toch?
Toch heb ik ze gehoord.
Vanmorgen.
Alledrie.
In mijn eigen huis.

Het was niet eens ondergetekende zelf die die taalwondertjes oprakelde, al zou je het half en half wel verwachten daar ik deze dagen lijd onder een werkstuk-en-scriptie-stress-delirium. Het was mijn mannelijke Eega die weer eens een fantastische gooi deed naar de Van Dale Nieuwe Woorden 2009. Heerlijk, zo’n driedubbele lachstuip op de vroege morgen. En de eigenbereide chocoladecroissants waren natuurlijk ook heerlijk, niet te vergeten.

PS:
Nu moet je niet denken dat hij die verzinsels zomaar uit z’n blote hoofd tovert, hoor.
“Wat voor smaak thee is dat? Honing, bos, banaan? Is het dan honingbos of bosbanaan?”
“Oh verdraaid, dat ei kletterde wel heel hard in het kokende water. De slierten komen eruit. Ach wel, dan hebben we een ei-appendix.”
En dan na het ontbijt in een mailtje aan je toekomstige webhost ‘adresbalk’ willen typen maar niet merken dat je de laatste letter vergeet, totdat het miepje naast je begint te hikken van het lachen.

S.A.S. is een afkorting die waarschijnlijk bij maar weinig mannen een belletje doet rinkelen. Des te meer weten de vrouwen van ons kikkerlandje waar het voor staat: een Schijt Aan Sonja-dag. Even een dagje geen dieet, geen weegschaal en geen gepieker over calorieën en kilo’s.

Ook ik ken mijn S.A.S.: Schijt Aan School. En in mijn geval kan zo’n mood met gemak langer dan een dag duren. Geen enkel probleem. *grijns*
Zo was er zaterdag en zondag het heerlijke, zonovergoten weekend in de enorme achtertuin van mijn vakantievrienden. Prinsheerlijk met een tijdschrift danwel goed gezelschap op het schommelbankje, als de zon eenmaal onder was ons tot diep in de nacht vermaken met een paar goeie films, daarna in een diepe, droomloze slaap vallen tot het middaguur, en dan wakker worden met het zalige gevoel dat je nóg zo’n dag vol zon en gezelligheid voor de boeg hebt… Nee hoor, geen haar op mijn studentikoze hoofd die dan aan school en huiswerk denkt.

En alsof twee zomerse dagen het S.A.S.-gehalte nog niet genoeg opgekrikt hadden, ging de semi-Siamese tweeling vandaag nog even door met zonnen. We hebben wel íets uitgevoerd op en na school, maar het Utrechtse haventje badend in het zonlicht was simpelweg te verleidelijk. En dan heb ik het nog niet eens over het appeltaarttoetje gehad. *grijns*

Wat een leventje…

Goed, ik zal eerlijk zijn. Die donkergouden kijkers die me aandachtig opnamen? Betoverend. Die halve grijns? Superlief. Die kleine knuistjes die mijn vingers bijna fijn knepen? Vertederend. En die paar minuten dat-ie het even op een krijsen zette? Viel best mee.

Ik moest er natuurlijk een keer aan geloven: vrienden die aan de kinderen beginnen. Stapkameraad P. mocht het spits afbijten en ik moet zeggen, dat deed-ie bijzonder goed samen met wederhelft B. Wat een droppie hebben zij op de wereld gezet en wat staat het ouderschap ze goed.
Uiteraard kwam ik met geen mogelijkheid uit onder de fles van half vier ’s middags. Daar zat ik dan; hummel op de ene arm, fles in de andere hand en drinken maar. Het is duidelijk een multitask-mannetje, drinken en tegelijk mijn ringvinger tot moes knijpen ging hem prima af. Het is maar goed dat mijn Eega’s en m’n moeder het niet konden zien. (Alhoewel, mams kon het prima visualiseren – ze kwam bijna gillend door de telefoon heen toen ik het haar later al plagend vertelde. “WAAAT! Jij?! Zie je wel, zie je wel! Oh, ga ik dan toch nog oma worden!” *grijns*)

Blijkbaar waren P. en B. ook tevreden, want hoe verder de dag vorderde, hoe meer erop aangedrongen werd dat ik een weekendje voor au-pair zou spelen. Ehh… dat dacht ik toch maar niet, hè. Ik kon me er onderuit wurmen met het excuus van tentamens en deadlines, maar ook als die er niet waren geweest lijkt het me niet verstandig om zo’n kleine druif onder mijn hoede achter te laten. Want ja, moedergevoelens zijn mij nog steeds vreemd, hoe mooi die donkergouden kijkers met die lange wimpers ook zijn. Stiekem vind ik ‘m namelijk het liefst vanwege z’n tandenborstel… Mijn uitje naar Hengelo werd onverwachts een logeerpartijtje, en ik kreeg de eer om de nog spiksplinternieuwe babytandenborstel (want nog geen tandjes) te mogen gebruiken. En dat… was een hele mooie blauwe.

Sinds een tijdje ben ik volgens sommigen de helft van een bijna onafscheidelijk duo. Waar ik aan de ene kant van de tafel achter een heerlijke Geneeskundekoffie zit, zit zij tegenover me, en wanneer zij een klaagzang aanheft over onmogelijke deadlines en docenten wier taalgevoel schittert door afwezigheid, val ik steevast bij.
In de wandelgangen van de VU, in de tien minuten naar het station en in de treinen tussen Zuid en Utrecht zijn we inderdaad praktisch een semi-Siamese tweeling. Maar daarbuiten… daarbuiten zouden we elkaar waarschijnlijk, zoals ze het vrijdag zei, binnen afzienbare tijd horendol maken als we continu op elkaars lip zaten.
Dat is echter niet wat onze schoolgenootjes horen en zien natuurlijk, en dus zijn we er allang aan gewend dat ze ons in één adem noemen. Maar om ons nou op één lijn te zetten met een historisch tweetal uit de Nederlandse televisiegeschiedenis… Het is de afzender van het bewuste mailtje vergeven aangezien hij een samenvatting stuurde van de tentamenstof (halleluja!), maar ik heb wel het idee dat ons duo-imago met zijn aanhef een heel nieuw niveau heeft bereikt:

‘Toet toet, boing boing Mieke en Lieke!!!’

Wonderlijk wat zelfgemaakte chocolademousse – oke, niet echt zelfgemaakt aangezien mijn planning op de schop ging en híj dus in de keuken stond -, enfin, wonderlijk wat homemade chocolademousse doet met een mens, en dan vooral met de afstand tussen je hersens en je mond…
Ik heb er weer een aanvulling op mijn bijnamenlijst bij: Vlalentijn. En voor Eega ga ik ook maar ‘ns een lijst maken na de knaller van vanavond: doorsteelmuur. Zie die maar eens te ontcijferen (hint: ongewenste mail).

De eerste post van het nieuwe jaar… en stiekem is het onderwerp ervan nog kantje boord 2008. In de laatste middaguurtjes van het oude jaar lag ik namelijk in een deuk van het lachen achter m’n laptop. En dat kwam door een mailtje van haar.

Deze herfst waren we exact tien jaar vriendinnen. Het lijkt soms nog de dag van gisteren dat we bij Natuurkunde achterin de klas in hetzelfde bankje schoven en niet veel later aan de roemruchte Rikkelientje-verhalen begonnen. In veel opzichten verschillen we als dag en nacht van elkaar, en misschien is dat juist wel het geheime ingrediënt. Wat dacht je bijvoorbeeld van het voordeel dat we elkaar qua mannen nooit in de weg zitten?

Enfin, zij en ik dus. Ik moest onmiddellijk aan haar denken toen ik woensdag de trailer zag van Easy Virtue: een Britse film waarin een typisch Britse familie – stijf, vormelijk, enorme aardappel achterin de keel – geconfronteerd wordt met zoonlief die een volbloed Amerikaanse mee naar huis neemt. Met uiteraard veel gedonder, gemene streken en schoonmoeder-schoondochterconfrontaties tot gevolg.
Langzaamaan begin ik Britse films en Britse humor te waarderen, maar ik wil de film vooral gaan zien vanwege zoonlief, die gespeeld wordt door Ben Barnes. Van de andere mannelijke hoofdrolspeler, Colin Firth, ben ik minder gecharmeerd, maar Barnes heeft me volledig ingepakt met zijn Spaanse accent in Prince Caspian.

Zo gezegd, zo gedaan, en dus ging er op de laatste dag van 2008 een mailtje de deur uit. ‘Ga je volgend jaar met me mee?’ Om niet veel later als volgt beantwoord te worden: ‘Wat cool!!!! JAAAAAAAAAAA graag!!! Colin Firth! ‘

Tsja. Dus. Hmm. Had ik al gezegd dat we als dag en nacht van elkaar verschillen? *innocent smile* Het gaat ongetwijfeld een memorabel filmavondje worden, en ik heb zo het gevoel dat ik de afloop ervan al kan voorspellen:
Ik: “Zie je wel dat je op ouwe knarren valt?!”
Zij: “Zie je wel dat jij op picture perfect-types valt?!”
Ja, dat gaat een heel leuke avond worden.

Ik dacht dat ik best een heel leuke decembermaand voor de boeg had. Zwelgend in zelfmedelijden vanwege het voor het eerst in mijn leven moeten missen van de herfst- én krokusvakantie (so far voor Barcelona op korte termijn), kijk ik verlangend uit naar de tweede helft van december. Eerst een weekend naar Zuid-België voor een concert van mijn latin held, dan even een paar tentamens wegwerken *grijns*, en vervolgens met de Kerstdagen in de Zwitserse sneeuw zitten.

Prima voor mekaar, toch? Dat dacht ik ook.
Maar nee hoor; komt zij aan… “Trouwens, ik ga over twee weken voor een weekend naar Miami.”

*zucht*

Volgens mij heet dat ‘baas boven baas’.

Om eerlijk te zijn wist ik niet goed of ik het wel of niet moest verwachten. En zo ja, of ik daar dan blij mee moest zijn of dat ik me beter stevig achter m’n oren kon krabben…
Nieuwsgierig aagje als ik ben, had ik me in de twee maanden tussen de uitspraak en de daad-bij-het-woord-voeging wel eens afgevraagd of het ervan zou komen. Maarrrr: niet zelf erover beginnen. Kaken stijf op elkaar houden en gezicht in standje pokerface. Zo weinig mogelijk risico lopen dat ze het zich dankzij jou herinneren en er vervolgens een pak-jij-het-cadeautje-maar-eens-fijn-uit-horrorverhaal van gaan maken…

Het viel mee. De gemene grijnzen voorspelden niet veel goeds en het pakje werd behoedzaam tot het allerlaatst bewaard, maar het viel mee. Een vrolijk papiertje, een laag duct tape, een laag bobbeltjesplastic en opnieuw een pakpapiertje. Slim ingepakt, het had eerder het formaat van een cd. Maar aan de afwachtende blikken te zien was de inhoud bepaald niet zo onschuldig als een simpel cd’tje.
En toen… jawel hoor. Daar was ‘ie dan, blauw en wel:

Ik vraag me nou alleen nog af: is dit nu een hint richting een goed voornemen voor m’n nieuwe levensjaar? Hmm…

Vraag maar liever niet hoe het begonnen is. Tenzij je verzeild wilt raken in een onnavolgbaar verhaal over lange gesprekken op de berg naar Elst, mailadressen in ruil voor pepernoten, onwettige derden, Balfolkdansen dat voor Twisteren wordt aangezien en heel, héél veel chocolade.
De Ontstaansgeschiedenis der Eega’s is een wat vreemde historie. Het is een verhaal waarvan volgens mij niet eens wijzelf precies meer weten hoe het nu in elkaar steekt. Hoe het ook zij: het driemanschap bestaat uit een stel vrienden voor het leven. Schatten van mijn hart die ik voor geen goud zou willen missen en die ik al ken sinds dat Miepje Miek nog echt een klein, puberend miepje was.
En nu gaat een van de drie binnenkort voor een halfjaar naar de overkant van de oceaan en heeft de tweede onlangs de respectabele leeftijd van dertig bereikt… tijd dus voor een Eega Date!

Naast onze voorliefde voor plagen en dansen delen mijn Eega’s en ik nog een hobby: chocolade. Dankzij het goedgeefse hart van de enige heer in het gezelschap beschikken we over een heus Cote d’Or Chocolade Receptenboek, waar we zo eens in de zoveel tijd een paar receptjes uit plachten te maken.
Gisteren was het weer eens zo’n onvervalste Smikkel & Smul Dag. Picture this: de restjes uit de mengkommen likken vooraf, pittige kipsaté met chocolade-dipsaus als hoofdgerecht, een zacht chocoladetaartje met vanillesaus als toetje en later op de avond nog een chocoladesnack gevuld met slagroom. Yummie!

Zo’n koningsmaal staat natuurlijk niet maar zo op tafel, en dus troonde ik mijn Eega’s mee naar de vlamnieuwe Albert Heijn XL. Alwaar maar weer eens bleek dat mijn vrouwelijke Eega een expert is in alles wat uit de grond groeit en dat mijn mannelijke Eega vooral verstand heeft van alles wat uit het schap groeit. Met zo’n combinatie kan geen enkel diner meer mislukken.
Het was dan ook een enerverende avond. Zo heb ik onder meer geleerd dat je chocola kunt tempereren (nee, niet temperen, ook niet pamperen, maar tem-pe-ré-ren), dat het lidwoord voor ‘instorting’ inderdaad verandert van de naar het als je ‘instortding’ hebt verstaan, en dat het niet verstandig is om het recept niet goed te lezen, want dan kan het maar zo gebeuren dat je de vulling van je chocoladesnack niet meer loskrijgt van het bord.

Al die hoeveelheden zoetigheid leidden natuurlijk wel tot hyperactiviteit danwel het inkachelsyndroom, dus tegen één uur ’s nachts… Enfin, see for yourself.