|I{•——» Mieke «——•}I|

Ik had niet gedacht binnen een jaar al weer in heerlijk Barcelona rond te stappen, maar ziehier! Dat is dan alvast één goed voornemen voor 2008 waar ik me netjes aan gehouden heb. *grijns*

Het was een feest van herkenning om alle prachtplekjes van de vorige keer weer te zien en ook nieuwe dingen te ontdekken en bewonderen. Het weer zat goed mee (zon, twintig graden, geen wolkje aan de lucht… perfect! ) en ons hotel zat deze keer een eind buiten het centrum, maar de kamers op de bovenste verdieping mét jacuzzi op het balkon *pompiedom* maakten de vakantiestemming bij aankomst direct compleet.

Deze keer was vooral de immense negentiende-eeuwse wijk Eixample aan de beurt, met z’n brede lanen, vierkante huizenblokken en zonovergoten terrassen. Dat hadden we niet eens zozeer van tevoren uitgestippeld, maar toen mamma en ik in een dwaze poging bedachten dat we vanaf ons hotel best wel naar de Ramblas konden lopen *yeah right!* bleek de wijk erg mooi te zijn. Gevolg: urenlange wandelingen, dwars door de stad, om iedere hoek nieuwe ooh’s en aah’s en een lekker warm februarizonnetje in het gezicht danwel in de rug. Genieten!!

Omdat we vorig jaar vooral in het oude, middeleeuwse centrum rondgebanjerd hebben, dat eeuwenlang nauwelijks binnen z’n muren paste en pas met de komst van Eixample de ruimte kreeg om te groeien, was de ruime opzet van deze barrio een verademing. Vanuit het vliegtuig, aanvliegend vanover zee, kun je goed zien hoe Barcelona ligt ingeklemd tussen de Middellandse Zee in het oosten en de twee stadsbergen Montjuíc en Tibidabo in het zuiden respectievelijk westen. Ondanks die natuurlijke afbakeningen viel het me op hoeveel ruimte de stad biedt vlak buiten het centrum. De Passeig de Gracia bijvoorbeeld, zeg maar de P.C. Hooftstraat van Barcelona, is 60m breed (!) en loopt vanaf het centrale verkeersplein Placa de Catalunya in een lange rechte lijn helemaal door naar de Tibidabo. En files? Nooit van gehoord! Op maandag begon een internationaal mobiele telefonie-congres in de stad, waarvoor vanuit alle windstreken 45.000 gasten ingevlogen werden, maar het verkeer reed even smooth door als altijd. Probeer dat hier maar eens!

Uiteraard hebben we wederom ook de nodige tijd doorgebracht in mijn twee ‘lievelingen’ Sagrada Familia en Parc Guëll, ook omdat pappa nog niet eerder in Barcelona was geweest. Even was ik er bang voor dat het me wat tegen zou vallen na de betoverende aanblik van de eerste keer, maar niets was minder waar.

Tot slot: tijdens die eerste, ietwat overmoedige voettocht naar de Ramblas, kwamen we op de Gran Via in Eixample langs de Universiteit van Barcelona. Wat een ding!! Ik denk dat de CHE er wel tien keer in past! Gehuisvest in een monumentaal oud pand dat twee complete huizenblokken beslaat, een prachtige binnentuin rondom de collegezalen en, jawel, mijn favoriete kleur als huisstijl. Mocht het volgend jaar de VU worden, dan zal ik eens een balletje opgooien over een uitwisselingsproject ofzo… lijkt me een uitermate strak plan.

Barcelona, hopelijk tot heel gauw! Van de zomer kom ik in ieder geval even langs cruisen op weg naar Javea (en dan gaan we lekker met de auto, yes! ).

A love for life… Nooit gedacht dat ik zó onder de bekoring van een stad kon komen. Athene was prachtig, Rome magistraal, Tórshavn uniek, maar Barcelona… Wauw!
We zijn woensdag weer teruggekomen en de snelle rekenaar die de datum boven dit blogje ziet, weet dat het op moment van schrijven ruim drie etmalen later is. Desondanks loop ik nog steeds met m’n hoofd in de Spaanse wolken. Wat een prachtstad! Het waren zes dagen om nooit meer te vergeten. Als je er nog nooit geweest bent: zorg dat je er komt! Niet ergens onderaan je where-to-go-lijstje (tegenhanger van de what-to-do-lijst ) zetten, maar een ferme plek bovenaan geven. Barcelona is een stukje wereld dat je absoluut niet mag missen!

Het frustrerende van een mooie vakantie is altijd dat je, eenmaal weer thuis, de sensaties nooit helemaal over kunt brengen op de mensen om je heen. Woorden kunnen een hoop doen, foto’s nog meer, maar de échte beleving… Daarvoor moet je er zelf zijn. En voor een metropool als Barcelona met z’n ruim vijf miljoen inwoners geldt dat zeker; er is veel te veel over te zeggen om in een blogje als dit te kunnen proppen. Het is een immense, bruisende stad waar de straten nooit leeg en de nachten nooit stil zijn, maar het heeft niet te lijden onder dat jachtige, gestresste druk-druk-druk-leven van de grote stad. Men werkt hard, maar weet ook wat genieten, goede muziek en feestvieren is (en hoe! ) en laat het oude in zijn waarde. Eeuwenoude steegjes, kerken en paleizen gaan niet roemloos ten onder in de expansiedrift van het moderne leven, maar krijgen eer en respect. Dat is nu juist wat Barcelona – voor mij tenminste – aantrekkelijk maakt. En denk nu niet dat dat puur vanuit commercieel oogpunt is, want het toerisme bloeit pas sinds vijftien jaar geleden de Olympische Spelen van ‘92 naar Barcelona kwamen. Eeuwen voor dat jaar zag men de waarde van het verleden al in.

Het beste voorbeeld daarvan is mijn favoriete wijk, de Barri Gòtic. Pal achter ons hotel gelegen (we hadden geen betere plek kunnen hebben!) vormt de buurt al sinds de Romeinse tijd het hart van de stad. Steegjes die zo smal en hoog zijn dat het zonlicht nooit de straattegels raakt, zonovergoten pleinen op de vroegere binnenplaatsen van oude kloosters, her en der stukken Romeinse muur tussen de hotels en cafés door, en als hoogtepunt de gigantische 15e-eeuwse Cathedral, waar ik helemaal bovenop gestaan heb (dat heet nog eens a room with a view ).
Aan de rand van de Gotische Wijk ligt de befaamde stadsboulevard La Rambla, waar je minimaal zes paar ogen nodig hebt om alles te zien. De ongeveer een kilometer lange boulevard slingert zich vanaf de haven naar het Plaça de Catalunya, het centrale verkeersplein van de stad. En in die ene kilometer weten onmetelijk veel Barcelonezen (en toeristen) zich een plekje te wurmen. Cafés, theaters, restaurants, straatartiesten, allerhande stalletjes met schilderijen, souvenirs en sieraden… Je komt ogen tekort, en dan heb ik het altijd amusante spelletje mensen-kijken nog niet eens meegerekend.

Zie, nu doe ik het toch… Proberen om zo veel mogelijk in dit lapje tekst te stoppen. Al goed, al goed, ik schei er zo mee uit. Maar niet voordat ik nog even een paar woorden heb gewijd aan wat ik het aller-, aller-, állermooiste vond: de Sagrada Familia. Gaudí’s tempel, hét symbool van Barcelona. De kathedraal waar al 125 jaar aan gebouwd wordt en die nog steeds niet af is. Ik was er op maandag, in de stralende zon, en was op slag betoverd toen ik de meer dan honderd meter hoge torens ontwaarde tussen de huizen van de wijk Eixample.
Ademloos hebben we er een paar uur rondgelopen, geleid door een gids die het ene na het andere onwaarschijnlijk mooie detail naar voren haalde. Allemensen, wat was Gaudí een kunstenaar. Ik ben er eigenlijk nog steeds een beetje sprakeloos van. Zelfs de Sint Pieter in Rome verbleekt hierbij. Wat een eer als je daaraan mag werken! De planning is dat de tempel in 2026 af is, Gaudí’s 100e sterfjaar. Reken maar dat ik daarbij wil gaan zijn!

Goed, ik zal er echt een eindje aan breien nu. Tot slot nog één keer: ga, ga, gá naar Barcelona! Echt, zelfs als je niet van Gaudí houdt, gá! Dit moet je gewoon minimaal eens in je leven gezien hebben. En als je een gids wilt: ik hou me warm aanbevolen. Bereid je alleen dan wel voor op onophoudelijke enthousiaste spraakwatervallen. *innocent grin*

Grüsse mit einander!

De wintersport is weer voorbij. Grächen 2007 is voltooid verleden tijd… snif. Maar het was wederom een week om nooit te vergeten!
Voor de vierde achtereenvolgende keer logeerden we een week lang in het chalet van vrienden in het mooie Zwitserse Grächen. En deze keer was het volle bak; we waren met z’n tienen. Uiteraard met pappa, mamma en Timo, maar ook met Marco & Marjolein, hun dochters Jiska en Elsbeth, en Curly (vriend van Jiska) en Yusnita (vriendin van Elsbeth).

Grächen ligt op ruim 1600m hoogte in de Zuid-Zwitserse Alpen. Na de autotrein van Kandersteg naar Goppenstein slingert een smalle weg zich door een lange, nauwe kloof, die uiteindelijk naar Zermatt leidt, vlakbij de grens met Italië. Het is een grauwe, smalle vallei, waarvan je de eerste keer denkt: ‘Nou, als dit het is…’. Maar dan wijzen de borden je bij het grijze dorp Sint Niklaus steil omhoog, de bergpas op. Binnen tien minuten stijg je ruim vijfhonderd meter via een stel kunstig aangelegde haarspeldbochten (sommige zonder vangrail *slik*). En dan… dan blinkt om de laatste bocht ineens de zon op de besneeuwde daken van het idyllische bergstadje.
Vanaf de pistes is goed te zien dat Grächen op een breed zonneplateau ligt, dat enigszins over de kloof heen hangt. Daardoor kent het stadje maarliefst 300 dagen zon per jaar en is het er in elk seizoen aangenaam toeven. De blauwe en rode pistes beginnen op 2100m op de Hannigalp en de echte liefhebbers kunnen hun hart ophalen aan Seetal en de Plattja, die beide op bijna 2900m liggen.

Sjonge, ik zou zo in de reisbranche kunnen gaan werken. *grijns*
Na een prima reis in de nacht van vrijdag op zaterdag kwamen we ’s ochtends aan bij het chalet. Tenminste: wij wel, de auto niet. Het dorp is autovrij en dus konden we eerst, brak als we waren, vrolijk huppelend *not* vijftig meter klimmen en klauteren met onze koffers. Over winterSPORT gesproken.
Eenmaal geïnstalleerd vielen twee dingen me op. Eén: wat ligt er weinig sneeuw! De pistes waren prima geprepareerd, maar alle wegen en paden in het dorp waren compleet sneeuwvrij. Ik zag voor het eerst de grijze kiezels van het bergpad naar het chalet. Vreemde gewaarwording…
En twee: o ja, shit, dat Duits! Geef me Engels, geef me Frans, zelfs Spaans gaat me uitmuntend af vergeleken bij dat schelle, schreeuwerige Bratwurst-und-Bier-gebrabbel. Ik kan nog net formuleren dat ich gerne ein heisses Schogg mit Zahne hätte en of ik ein halbes tage karte darf, maar daar houdt het dan ook op. Zeker als ze niet in Algemeen Beschaafd Duits tegen je beginnen te praten, maar in het zangerige, hoogst onverstaanbare Schwitserdütsch. Eh… lo siento, ¡no entiendo!

Gelukkig vonden de meiden, Timo en ik ons een snowboardleraar die in het Engels les gaf. Ja, je leest het goed: snowboard. *grijns* Na een paar jaar ploeteren met ski’s (die zonder uitzondering áltijd in de pannenkoekenlift over elkaar heen schoven en Miek dus naar beneden deden tuimelen *grmpf*) heb ik nu het snowboarden ontdekt. En dat is gaaf!! Jiska haalde me over om het eens te proberen, en ik ben om. Weg met de ski’s, leve het boarden!
Het enige nadeel eraan: je achterwerk is binnen een mum van tijd volledig egaal paarsblauw. Onze joviale leraar Oli, voluit Olivier, riep dan ook om de paar minuten: “Don’t look down, keep your balance! More pressure on the backsidekant!” Al zijn goede adviezen ten spijt, ging toch bij ieder rondje minstens één van ons onderuit. En een spierpijn in de dagen daarna! Mèèèèn. Wie ’s avonds langs ons chalet gewandeld had, had Tim en mij tweestemmig vals ‘Au, au, mijn aars’ kunnen horen zingen op de wijs van ‘O, o, Den Haag’ (een beetje van mij, een beetje van Guido Weijers ).

Naast deze vrijwillige, sportieve zelfkastijding, vonden we uiteraard ook tijd voor het betere relaxen. Beeld je in: een balkon of terrasje, uit de wind, uitzicht op de magnifieke witte bergen, strakblauwe lucht met een stralende zon, en een goed boek slash goede muziek. Wat een weelde! Binnen een paar dagen waren we zomers bruin, en Tim had zelfs z’n skibril nog op als ‘ie ‘m afdeed.
Al snel ontdekte ik dat Marco & Marjolein en co. net zulke spelletjesliefhebbers zijn als ik. Top! Ik hou van spelletjesmensen. En dus, als de zon achter de bergen verdween en een paar uur later duizenden sterren verschenen aan de kraakheldere hemel, kropen we om de tafel voor een stevig boompje klaverjas of een potje Kolonisten. Om vervolgens aan het eind van de avond in slaap te vallen met het geluid van een klaterend gletsjerbeekje op de achtergrond, en de volgende ochtend weer wakker te worden omdat het felle zonlicht weerkaatsend op de sneeuw in je ogen prikt. Wat is het leven mooi…

Suiza, ¡hasta la proxima!

Hoe zeg je? ‘Liel de Botee’? Ehm… Miek, leg uit.
O pardon, mes excuses, a le moment verkeer ik nog un petit peu in Franse sferen. Wel, voor alle niet-francofielen: l’Ĭle de Beauté betekent ‘het eiland van de schoonheid’, en het is de bijnaam van… Corsica! En een zeer terechte, mag ik sinds deze vakantie wel zeggen.

Wat een prachteiland! Het waren twee heerlijke weken. Weliswaar gingen we er per vliegtuig heen (ik háát vliegen!) en kon ik de eerste dagen m’n draai niet vinden, maar daarna was het genieten geblazen, zowel van het eiland als van het gezelschap van m’n familie. Tijd om uit te rusten, bij te komen, na te denken en veel mooie dingen te zien. Ik ben niet bijster actief geweest en heb vooral genoten van de zon en de natuur, maar heb wel dusdanig veel mooie plekken gezien dat ik zeker nog eens terug wil om het verder te verkennen.

We hadden voor veertien dagen een huis gehuurd in de heuvels rondom Figari, een klein stadje in het zuiden, waarvan de haven naar verluidt is gesticht door keizer Constantijn. Een mooie plek, van alle gemakken voorzien, met een werkelijk schítterend uitzicht én een groot zwembad waarin we naar hartelust konden poedelen en klieren. Vanuit die prettige thuisbasis hebben we kennisgemaakt met de zuidelijke helft van het eiland. Corsica is qua natuur heel divers, met zowel lange baaien en zandstranden als scherp aftekenende toppen en kronkelende bergweggen. Het noordelijke deel van het eiland, Haute-Corse, is het meest grillig en bergachtig. Het zuidelijke deel, Corse-du-Sud, kent eveneens z’n hoge toppen, maar is groener en toegankelijker.
Deze twee weken hebben we het bij het zuiden gehouden. Wat een gebied zeg! Super! We hebben verschillende steden bezocht (hier en daar moesten de dames natuurlijk even winkelen ), gesnorkeld, gewandeld, zijn verschillende keren uit eten geweest, hebben tijd gevonden voor een paar goede boeken, en veel foto’s gemaakt. Niet al te actief dus, maar wel lekker ontspannen. Een van de hoogtepunten voor mij was een boottocht rondom Bonifacio, de meest zuidelijke stad van het eiland. De versterkte stad is eeuwen oud en gebouwd op hoge kalkkliffen, die er zowel van bovenaf als vanaf zee heel indrukwekkend uitzien.

Inmiddels al weer een week thuis, een mooie ervaring rijker en absoluut van plan om nog eens terug te keren.