|I{•——» Mieke «——•}I|

Vanavond in Utrecht, met z’n drieën aan de tapas aan de Oude Gracht:

“Hoe is ‘t met je scriptie, Miek? Bijna af?”
“Biiiijna. Morgen de laatste hoofdstukken nog en dan mogen jullie ‘m lezen. De afgelopen dagen heb ik nog flink zitten knuffelen aan… Eh! Knutselen aan het theoretisch kader, bedoel ik. Knutselen!”

En dat was nog vóór de cocktails later op de avond. *grijns* Waar zat ik met m’n hoofd?!
“Ja ja, Miek,” grijnsde L. quasi-gemeen. “Waar het hart vol van is…”

Wat een sportief weekend. Gisteravond stonden we tot bijna middernacht buiten te badmintonnen, net zolang totdat het zo donker was dat we de shuttle écht niet meer op ons af konden zien komen. Vanmiddag hetzelfde verhaal, toen liet ik me zelfs door een hevige zomerse bui niet van het veld af slaan. Zoef, zoef, zoef, de ene na de andere smash deelde ik uit. En met iedere keer dat het racket de shuttle hard raakte en het vederlichte projectiel enkele meters de lucht in schoot, voelde ik de adrenaline stromen. Kreeg ik haast de neiging om te gaan grommen. Iedere smash rekende af met een uur ploeteren boven de laptop in de tijd dat de rest van het land gewoon buiten van de zon geniet. Zoals het hoort. Grrr.

Gefrustreerd? Ikke? Studiestress? Welnee…

‘t Is maar goed dat ik het vooruitzicht heb van de Spaanse zonnestralen, want de laatste, zware scriptiedagen die voor me liggen, daar heb ik helemaal geen trek in.

“What’s in a name?” zei ooit Juliet tegen haar Romeo. Wel, al Shakespeares wijsheid ten spijt, there ís a lot in a name. En dat geldt speciaal voor bijnamen…

Een van mijn geliefde Eega’s houdt al een poos een rijtje bijnamen van mij bij. Kennelijk is ‘Miepje Miek’ niet afdoende om mij mee te typeren , en dus staat er inmiddels een aardig rijtje nicks tussen mijn voor- en achternaam opgesomd. Sommigen zijn al zo oud dat we de context ervan haast vergeten zijn, anderen slaan wel degelijk op mijn persoontje. De laatste toevoeging dateert van alweer even geleden, maar ik wist dat Eega hem ergens opgeslagen had om op een geschikt moment het digitale stof ervanaf te blazen.
Kennelijk was gisteren zo’n geschikt moment. Kop thee, een gedicht in elkaar draaien voor onze andere Eega, nog een kop thee, en ondertussen bijkletsen big time. Ondergetekende was een beetje uit haar doen op dat moment, en zoals goede vrienden dat dan doen, kun je even je ei bij elkaar kwijt. Maar nadat ik m’n hart gelucht had, barstte hij, heel oncollegiaal, in lachen uit.
“Wat?!” brieste ik.
“Niks,” hikte hij van het lachen. “Het is alleen zo leuk om jou zo gelukkig te zien.”
“Pff, gelukkig. Gefrustréérd zul je bedoelen!”

En voila, binnen de seconde was het digitale stof van de bijnamenlijst geblazen en van een update voorzien. In volle glorie is dit nu de complete reeks:
Mieke – “Het peleton” “de controlfreak” “snapt’t” “Overworking” “ja oke, voeg ‘verwend nest’ maar toe aan de lijst” “De laatste vrijdag dat ik jou zag was op een zaterdag” “je leest niet!!” “gelukkig gefrustreerd” “bij wijze van denken” “ik strijk mijn CD’s” “An Angels Voice” “David- & Guido-Groupy” “bouncing pony” “de dictator” – Hol

Het was doodstil in bioscoopzaal 5. Op het doek kreeg Sarah Ashley, aka Nicole Kidman, haar grote liefde in het oog, de stoere Australische veedrijver Drover, aka Hugh Jackman. Je kon een speld horen vallen terwijl het beeld inzoomde op de blikken tussen de twee en de muziek zo goed als wegviel.
Ik voelde iets langs mijn been schuiven maar zat te zeer in de film om erop te letten. En toen…
Rinkel, rinkel, rinkel, rinkel, rinkel.
“Shit!”
Mijn zojuist geopende zakje Maltesers gleed van mijn schoot en de inhoud ervan rolde vrolijk langs mijn voeten.
“Miek!” siste Timo. Om me heen werd gegniffeld. “Wat een timing,” grinnikte een vrouw in de rij voor me.

Grmpf. Echt weer iets voor mij.
Nadat een uur later het slotakkoord had geklonken en de zaallichten aangingen, verkende ik de schade. Het hele gangpad lag bezaaid met de ronde chocoladesnoepjes en zelfs het gangpad van de rij onder ons leek net een knikkerbaan. Oh joy…
Maar de fijnste opmerking moest toen nog komen. “Prettig gevoel voor romantiek heb jij, zeg,” klonk het ineens naast me. Ik keek opzij en zag een grijns van oor tot oor op het gezicht van de jongen die naast me zat. Grrr… Ik heb maar niet gehapt, maar ik kon hem wel schieten. Gelukkig was hij wèl zo aardig om me te helpen met het opruimen van de chocoknikkerbaan.

Men neme:
- een stormachtige vrijdagmiddag;
- een onmogelijke praktijkopdracht voor Statistiek;
- twee meiden die van alle p-, r- en t-waardes zo landerig en melig worden dat er weinig zinnigs meer uit ze komt.

Gooi dat eens bij elkaar in de blender en rarara wat er gebeurt… Juist: dat gaat mis. Dan kan het maar zo gebeuren dat je in je opdrachtverslag de meest verbazingwekkende tikfouten gaat zitten maken. Van nulhypothese bijna nijlhypnose maken en statistiek ombuigen tot sadistiek, dat soort dingen.
Maar de mooiste, dat was toch wel de verbastering van significant. Eat your heart out, Mary-supercalifragilisticexpialidocious-Poppins, ik denk dat ik ‘m ga insturen voor de Dikke Van Dale Nieuwe Woorden:

Sifnigigantisch.

Wat is zo’n beetje het aller-, állerlaatste dat je eind november midden in de nacht in je slaapkamer tegen verwacht te komen?… Een wesp! En niet zo’n kleintje ook! *grmpf*
Gisteravond, iets na middernacht, tijd om m’n nest in te duiken. Ik sluit m’n computer af en terwijl het geraas van de kast ophoudt, hoor ik een ander gezoem in mijn slaapkamer. Een mug? denk ik eerst. Nu nog, met de eerste nachtvorst al achter de rug? Da’s een taaie… Ik grijp de bovenste Elsevier van het stapeltje naast m’n bed en rol ‘m op om als muggenmepper dienst te doen, maar als ik me vervolgens in de richting van het gezoem draai, zie ik ineens een gigantisch groot zwart-geel gevaarte rond m’n plafondlamp cirkelen. Whaah! Wat moet dat hier?!
Als kind ben ik twee keer lelijk door een voorouder van mijn late bezoeker gestoken, dus ik heb het niet zo op wespen… Amehoela dat ik m’n bed induik terwijl hij zich lekker tegen mijn lamp aanschurkt, dan slaap ik voor geen meter.

Er zit niks anders op dan meneer het gat van de deur te wijzen, maar daar heeft mijn onwelkome gast duidelijk geen trek in. Hij zoemt van de ene naar de andere lamp en verbergt zich zo ver mogelijk in de lampenkappen. Na een minuut of tien heb ik het rotbeest nog niet te pakken, en ga ik grommend op zoek naar een ander wapen. De opgerolde Elsevier doet weinig dienst hier, en al zou ik ‘m ermee te pakken krijgen, dan geeft dat een foeilelijke vlek op m’n behang (waar ik toch een beetje zuinig op poog te zijn…).
Vertwijfeld kijk ik om me heen. Schoen, pantoffel, telefoon, etui, boek, mp3-speler… dat schiet niet op. Ik loop naar de keuken om me van nieuwe munitie te voorzien, maar als ik terugkom op m’n kamer is het stil. Shit. Waar zit je, kreng?! Schiet op, ik wil slapen!
Zacht tik ik tegen m’n lampen om hem uit z’n tent te lokken, maar mijn kleine vijand blijft zitten waar hij zit. Wel verdraaid, etter… Uit frustratie geef ik mijn staande lamp een duw, en dan schiet hij er plotseling onder vandaan. Rakelings scheert hij langs me heen naar de andere kant van de kamer. Ik schrik me een ongeluk en voel me weer even het grietje van negen dat gillend naar huis rent met een gemene steek in d’r schouder. Instinctief loop ik weg van ‘het gevaar’ en sluit de deur van m’n kamer om te voorkomen dat het beest ergens anders heen kan.

Opnieuw naar de keuken. Ik durf het niet aan om ‘m een tik te verkopen, je zult zien dat ik net mis sla. Het ettertje mag dan honderdduizend keer kleiner zijn dan ik, maar die gemene angel… brr.
Ik moet iets vinden om ‘m in te vangen, en mijn oog valt op – jawel – de zeef die in de gootsteen ligt. Perfect! Nu nog iets om die mee af te sluiten. Op tafel ligt een stel boeken, dvd’s en cd’s, allen te klein. Maar dan… daar ligt m’n BMW Welt 2008 kalender. Met geen vinger meer aangeraakt sinds ik terug ben uit München en niet van plan om ‘m op te gaan hangen als ik voor volgend jaar een leukere kalender vind, maar o wat komt ‘ie nu goed van pas.
Met de zeef in de ene en de kalender in de andere hand loop ik terug naar m’n slaapkamer. Even zie ik een plaatje van mezelf voor me zoals ik daar loop. Drieëntwintig, maar zo bang voor een wesp als een kleuter. Miek, wat ben je ook een held…

Opnieuw is het stil als ik m’n slaapkamerdeur opendoe. Ik spiek om me heen maar kan het geel-zwarte gevaarte niet ontdekken. Opnieuw de ronde langs m’n lampen. Tik, tik, tik. Geen reactie. M’n staande lamp krijgt weer een duw, dit keer als poolshoogte nemend. Geen gezoem. De lamp krijgt nog een zetje en wankelt op z’n smalle voet, maar nog steeds niks. Grom.
In een moment van uitzonderlijke moed durf ik het aan om onder de kap te kijken. Ja hoor, daar zit de kleine rotzak. Prinsheerlijk warm op de bolling van de lamp, bepaald niet van plan zich in mijn provisorische zeef-kalender-val te laten lokken.
Toch moet en zal ‘ie. Ik til de lamp een eindje van de grond en laat ‘m behoorlijk hard weer op de vloer terecht komen (excuses buurvrouw, dat was ik vannacht, ja). En dan wordt mijn vijand eindelijk uit zijn vesting geslingerd en belandt aan mijn voeten. Snel sla ik de zeef als een net over hem heen, en als ik zie dat hij niet als een razende tekeer gaat, schuif ik voorzichtig de kalender eronder. Hebbes! Haast euforisch troon ik mijn buit mee naar… ja, waarheen eigenlijk? Een moment sta ik met val en al stil in de hal. Hij leeft nog, dus ik ga echt niet het risico nemen hem door de plee te spoelen of in de prullenbak te gooien, en dan in die ene seconde dat de val opengaat, hem weer vrolijk weg te zien vliegen. Hmm… Ah, idee: hij mag ten onder gaan door verstikking. Ik laat ‘m lekker een dag in de knel zitten, dan kan ik ‘m morgen veilig alsnog het riool insturen.

Zo gezegd, zo gedaan, en dus zit de kleine indringer op dit moment in zijn huis-tuin-en-
keuken-gevangenis, luchtdicht afgedekt met een laag huishoudplastic en een stevige wokpan eroverheen, just in case. En nu hoop ik maar dat meneer straks het loodje gelegd heeft als deze heldin op sokken vanavond weer thuis komt…

Ik ga graag prat op mijn torenhoge IQ en feilloze geheugen. *ahum* Naja, misschien zijn ‘torenhoog’ en ‘feilloos’ wat teveel van het goede, maar gezegend met een aardige dosis intelligentie ben ik toch wel… Maar die vermeende dosis liet me afgelopen vrijdag lelijk in de steek.

Na een week in afwezigheid van mijn teerbeminde computer geleefd te hebben – met alle frustraties die daarbij horen -, kan ik de kast op deze bewuste vrijdag gelukkig weer in mijn armen sluiten. Ik mag mamma’s auto lenen, en tussen de rukwinden door cruise ik met een lekkere latin cd op volume maximaal over de A12 naar de grens. Daar, op honderd meter van Duitsland, zit het kantoor van Gistron, het internetbedrijf waar ik mijn computer gekocht heb. Een muffig, grijs kantoortje, volledig bemand door mannen die de hele wereld in enen en nullen zien en vrouwen meestal direct afdoen als domme, hersenloze nitwits.

Het is niet de eerste keer dat mijn pc crashte, dus ik ben inmiddels bekend met de wolk van testosteron die me tegemoet zal komen als ik de deur opendoe. Niettemin ben ik vastbesloten om Gistron eens te laten zien dat deze jongedame wel dégelijk het een en ander van techniek af weet. Comes with the job als je computer zo nu en dan kuren vertoont *grmpf*. Ik weet zodoende prima wat een moederbord en een bios zijn, ik weet wat er deze keer fout gegaan is, en ik weet ook dat ik het meneertje achter de balie goed duidelijk zal maken dat in dit geval twéé keer scheepsrecht is. Kom nou, een vlamnieuwe computer van nog geen half jaar oud die twee keer in twee maanden crasht. Dat is echt g-e-e-n stijl.

Op die manier loop ik mezelf onderweg flink op te fokken. Ik ben dan ook daadwerkelijk nijdig. Zondagavond, toen de kast ermee ophield, ging ik al zowat door het lint, en die woede suddert nog behoorlijk na. Ik ben een control freak van het ergste soort, en kan er niet tegen als de dingen niet gaan zoals ik het wil.
Enfin, na een kleine drie kwartier rijd ik de parkeerplaats bij het kantoor op. Ik stap uit, schud m’n hoofd, trek m’n schouders naar achteren, gooi m’n kin in de lucht en plak een zelfverzekerde, arrogante glimlach op m’n gezicht. Zo. Miek is bepantserd.
Het is rustig binnen, ik kan direct doorlopen naar het kantoor. Een klein, saai, vierkant hok, met in het midden twee bureaus naast elkaar. Eén is onbemand, achter het andere zit een donkerblonde, dunne jongen. Ik wacht tot hij opkijkt en loop dan op hem af.
“Ik kreeg een telefoontje dat mijn computer weer gemaakt is,” zeg ik neutraal, terwijl ik hem het reparatieformulier overhandig. Hij kijkt even en tikt dan mijn klantnummer in op zijn pc. Nadat hij mijn naam en postcode geverifieerd heeft, klikt hij op de print-knop en rolt er een formulier uit de printer naast hem.
“De batterij van de bios was op, dus die hebben we vervangen. Verder hebben we een bios-update uitgevoerd en het systeem getest, en nu werkt het weer naar behoren,” is zijn verklaring. Hij schuift het formulier naar me toe en laat me de gegevens controleren.
“Is het normaal dat die batterij zo snel opraakt? De kast is nog geen half jaar oud namelijk,” vraag ik, nog steeds beleefd.
“Nee, dat is inderdaad niet normaal. Tsja, dat weet ik verder ook niet. Gebruik je de computer dagelijks of zet je hem alleen zo nu en dan even aan?”
“Ik gebruik hem dagelijks, ik werk ermee.”
“Hmm… dan weet ik het ook niet. Mijn collega in het magazijn heeft hem getest. Vraag het hem, misschien weet hij het wel.”

Niet veel wijzer dan dat loop ik met mijn formulier de deur uit. Het is inmiddels drukker geworden, en niet verbaasd constateer ik dat ik de enige vrouwelijke klant ben. Een enkeling kijkt nieuwsgierig op als hij het geklik-klak van mijn hakken hoort, maar als ik hem een beminnelijke glimlach toezend, verbergt hij zich snel weer in zijn computertijdschrift.
Ik grinnik en loop naar het magazijn, een paar meter verderop. Een blonde jongen loopt naar de toonbank en grist zonder iets te zeggen het formulier uit mijn handen. Niet direct de meest klantvriendelijke methode, maar vooruit.
Hij checkt de code op het formulier, pakt mijn computer van een tafel en zet ‘m op de toonbank.
“Dit moet ‘m zijn dan, hè?”
“Ja, klopt. Mag ik nog iets vragen?”
“Tuurlijk, tuurlijk,” zegt hij, terwijl hij ver over de toonbank heen leunt en me aankijkt alsof ik de eerste vrouw ben die hij die week ziet. Ik kopieer zijn houding en kijk hem recht aan.
“Ben jij degene die mijn computer getest heeft?”
“Nee, dat is mijn andere collega. Eén momentje.”
Hij loopt weg en komt een moment later terug met een donkere man van een jaar of dertig. “Wat kan ik voor je doen?” vraagt die.
Allereerst me niet aankijken alsof ik een zwakzinnige kleuter ben, schiet het door m’n hoofd, maar ik hou me netjes in.
“Ik vroeg me af hoe het kan dat die biosbatterij zo snel opgeraakt is.”
“Tsja, eh… die dingen gebeuren nou eenmaal wel eens. Het blijft een apparaat, en dat kan stuk gaan.
Yo, daar kan ik veel mee. “Dat kan wel zo zijn, maar ik heb geen stapel euro’s betaald voor een bios die twee keer in twee maanden kapot gaat. Ik heb die computer nodig voor m’n studie, dus ik wil graag een betrouwbare machine.”
“Dat begrijp ik, mevrouw.”
Fijn. “Maandag is me verteld dat er waarschijnlijk een nieuwe bios ingezet zou worden. Waarom is dat niet gebeurd?”
“Omdat uit de test bleek dat de bios zelf nog prima is, het lag puur aan de batterij.”
“Stel dat het over een paar maanden weer zover is, wat gebeurt er dan?”
“Dan denk ik dat we er een nieuw moederbord in zullen zetten.”
Kijk, dat wilde ik horen. “Dat lijkt me een goed plan.”

Inmiddels is de rij achter me aardig gegroeid, en klinkt er hier en daar een ietwat ongeduldig gekuch. Ik hou daar nooit zo van en mijn pantser wordt een tikkeltje dunner, maar ik weet nog niet alles wat ik wil weten.
“Was het deze keer dezelfde fout als de vorige keer?”
O jee, bedenk ik me te laat, nu heb ik ‘m op z’n praatstoel. Zoals geldt voor veel mannen met een passie voor techniek, geldt dat ook voor deze figuur: toon een sprankje interesse, en ze houden zo een monoloog van een halfuur.
Gretig leunt hij over de toonbank heen. “Nee, ik kreeg een andere foutmelding…” en vervolgens begint hij dus inderdaad een lang, ingewikkeld verhaal af te steken. Shit. Opletten Miek, ook al snap je er geen bal van, ópletten.
Ik begrijp er werkelijk geen snars van, maar geef alle bevestigende lichaamssignalen af die ik ken: ik knik, leun voorover, hmm-hmm een paar keer, trek nu eens m’n wenkbrauwen op, frons dan weer lichtelijk zodat hij een term uitlegt, enzovoorts. Shit, shit, shit. Mijn pantser brokkelt af met elke onbekende term die hij opnoemt en elke kuch die ik achter me hoor.
Als de man iets zegt over een verkeerde datum in de bios, en daarna een teug adem neemt voor zijn volgende volzin, val ik hem snel in de rede. “Maar de vorige keer stond de datum er plotseling ook verkeerd in, en daarna kreeg ik dus precies dezelfde fout. Kan het zijn dat het systeem daarop vastliep?”
“Ja, de datum stond beide keren wel verkeerd, maar het was niet dezelfde fout. Het was…”
O nee, niet nog zo’n verhandeling. Ik moet hem zien te onderbreken. Dit duurt me veel te lang.
En onderbreken doe ik hem. Met de meest idiote, stompzinnige tekst uit m’n hele leven. Ik zeg LETTERLIJK dit: “Het lijkt er anders wel op, hoor. Beide keren zette ik de computer aan, maar beide keren kwam ‘ie niet verder dan het XP-logo, en dan was het ‘bliep’.”

(………………………..) Een fractie van een seconde is het onheilspellend stil in mijn hoofd. Heel langzaam realiseren mijn hersenen zich dat ik zojuist een grandioze fout begaan heb. Dan breekt de orkaan los. WAT?! Miek, wat zeg je nu?! “En dan was het bliep”?? O, mijn hemel! Dit kan niet waar zijn! Waar is het gat in de grond waar ik in kan verdwijnen?
Ik zie de jongens aan de andere kant van de toonbank in een lachstuip schieten. Uit de rij mannen achter me stijgt een met de grootste moeite ingehouden gegniffel op. Er golft maar één gedachte door mijn hoofd: weg hier! Ik mompel snel een “Nou eh, bedankt in ieder geval, hè”, til de computer van de toonbank en haast me naar de uitgang. De man achter me in de rij, een kalende veertiger, schiet me quasi-galant te hulp en houdt de deur met een grijns van oor tot oor voor me open. “Dág jongedame!”

O nee… kan het erger dan dit? Ik weet niet hoe snel ik me uit de voeten moet maken. Wát een afgang. Als ik eenmaal veilig in de Demio zit en de parkeerplaats afrijd, kijk ik naar mijn handen om het stuur. Miek, dit kan echt niet. Ga je thuis in een hoekje zitten schamen, jij domme, hersenloze nitwit.
Eén kleine troost: als ik na een paar honderd meter de snelweg opdraai, zie ik in de binnenspiegel de koplampen van een pikzwarte Audi Q7 naar me knipogen. Dat maakt m’n dag dan toch nog een beetje goed, plus het idee dat ik nu toch wel het absolute dieptepunt bereikt heb. Dieper zinken dan dit kan niet.