Ik weet het weer

Zat 3 oktober 2009 at 12:40 | In Muziek | Leave a Comment

Eigenlijk moet ik momenteel hard aan het werk zijn. Eigenlijk mag mijn weekend niet echt weekend heten, maar lijkt het meer op een verlenging van de werkweek. De deadlines voor na het weekend hijgen alweer in m’n nek.

Maar ik krijg geen zinnig wetenschappelijk woord op papier vandaag. Ik ben volledig afgeleid. Zit alleen maar in zwijmelstemming achter m’n laptopje. Kin op m’n handen rustend, ogen halfdicht en het enige wat ik om de drieënhalve minuut doe is opnieuw op ‘play’ drukken.

Die stem. Die mimiek. Die ogen. Die emotie. Ik weet weer helemaal waarom ik ooit zo obsessief verslaafd was aan David. Het hardwerkende VU-leven heeft me grotendeels weggetrokken uit het fanwereldje rondom zijn muziek, maar nu ik een voorproefje van het nieuwe album gehoord heb, gaat de buitenwereld weer even op zwart en kan ik alleen maar met elke vezel in m’n lijf genieten van zijn talent.

Vrij zijn

Zat 19 september 2009 at 14:38 | In Muziek, Once in a lifetime | 2 Comments

Het is een heerlijk zonnige nazomerdag. Ik neem de afslag Ede op de A12 en knar in een rustig tempo richting mijn huisje. Paps en mams hebben het weekend uitgekozen voor een paar dagen weg, dus Miepje Miek mag op het span eigenwijze viervoeters passen. Even nog langs huis om m’n laptop, toiletspullen en kleren op te halen, en ik ben good to go.

Vlak na de snelwegafrit hoor ik een bekend intro op de radio. Joehoe, mijn favoriete Borsato-plaat! De radio gaat meteen op vol volume en ik blèr uit volle borst mee. Niet dat ik nou een echte Borsato-fan ben (al vind ik het verschrikkelijk hoe het de man financieel gaat momenteel :? ), maar ik heb sinds een paar jaar iets met zijn nummer Vrij Zijn. Sinds een paar jaar wil zeggen: sinds een jaar of drie, om precies te zijn sinds de periode waarin ik vreselijk twijfelde aan mijn toenmalige relatie. Wel trouwen, niet trouwen? Wel nog geloven in een toekomst samen, of er toch niets meer in zien? Mijn hang naar vrijheid was uiteindelijk een van de redenen waardoor het misliep, en toen ik in die tijd Vrij Zijn een keer op de radio langs hoorde komen, werd dat spontaan een van mijn lijfliederen. ;)

Vrij zijn,
ze wil alleen maar vrij zijn,
onbezorgd en vrij zijn.
Liefde,
liefde komt ooit,
als ze niet meer vrij wil zijn.

Terwijl het nazomerzonnetje mijn huid koestert en ik geniet van het koele briesje dat door de open ramen heen komt waaien, rem ik af voor het laatste stoplicht. Nog steeds volop meeblèrend met Marco kijk ik om me heen naar de auto’s voor en naast me. Mijn blik glijdt over de voornamelijk Duitse en Japanse heilige koeien, maar dan meen ik in een flits het profiel van een bekend gezicht te zien.
Ik kijk nog eens en knijp mijn ogen tot spleetjes. Daar, op een van de banen naast me, voor het stoplicht naar rechtsaf. Zie ik het nou goed?
Het is – voor zover ik weet – niet zijn auto. Hij woont ook – voor zover ik weet – niet in de buurt. Is hij het wel? Ik weet het zo goed als zeker. Maar wat doet hij dan op dit tijdstip hier?
Voordat ik zijn blik kan onderscheppen springt mijn stoplicht op groen en moet ik verder. Puzzelend rij ik mijn wijk in, de ene rotonde na de andere. Marco staat nog steeds op volume maximaal.

Eenmaal thuis vinden mijn handen op de automatische piloot hun weg, terwijl mijn gedachten nog bij het stoplicht zijn.
Wat apart. Je hebt iemand drie jaar niet gezien, en toch weten je hersens direct de link weer te leggen tussen een profieltje in de verte en een persoon. En dan net terwijl dát nummer op de radio is. Als dat geen toeval met een hoofdletter T is… ;)
Langzaam verschijnt er een grijns op mijn gezicht. Het is drie jaar geleden, en van al die tussenliggende dagen is er niet één waarop ik getwijfeld heb aan de belangrijke beslissing van toen. Ik kijk terug en zie dat ik exact datgene heb kunnen doen wat ik wilde doen. Vrij zijn. Verder studeren. Mijn eigen weg vinden. Ontdekken wie ik zelf ben, gewoon alleen ik in plaats van altijd de-helft-van-een-stel.
Het is goed voor me geweest. En nog iedere dag kan ik Vrij Zijn naar hartenlust meezingen.

Brussel op z’n Bisbalera’s

Vrij 5 juni 2009 at 15:33 | In Muziek, Once in a lifetime | Leave a Comment

*al huppelend en zingend* Oh, oh, wat was het fijn! Oh, oh, wat was het gaaf!
Dat is zo’n beetje de meeste korte en krachtige samenvatting die ik kan geven van mijn lange Pinksterweekend. Het was weer eens onvergetelijk leuk. :D

“Daar gaan we weer, chicas. Bisbaleando por el mundo.” Zo noemde Sandra het dit weekend, bij aanvang van onze treinreis naar hartje Brussel. Vrij vertaald: Bisbalera-zijnd de wereld over gaan, de concerten van onze latin held David Bisbal achterna reizend.
Nou combineert ‘de wereld’ niet zo goed met mijn vliegangst (en ook niet met m’n bankrekening, overigens), dus mij zul je niet snel naar alle uithoeken van de aarde zien vliegen om een concert van David mee te maken. Maar waar het onze eigen regionen betreft, zijn we goed bezig. In december reisden we nog naar de middle of nowhere van de Ardennen om onze latin held te zien, en op afgelopen Tweede Pinksterdag stond een concert in Brussel op stapel.

Daar gingen we weer, met z’n vijven. Daniëlle, Manuella, Sandra, Becky en ik. Vijf meiden die elkaar waarschijnlijk nooit tegengekomen waren als we niet die ene gezamenlijke interesse hadden gehad: Davids muziek.
Nadat we afgelopen december urenlang de ijzige vrieskou getrotseerd hadden, was het zonnige voorjaarsweer dit keer een verademing. ’s Middags zaten we in de zon voor de entree van het theater, het Cirque Royal, alwaar fans vanuit allerlei Europese landen bij elkaar kwamen. Dat we flink de aandacht trokken van passerende automobilisten hoef ik denk ik niet uit te leggen. *grijns*

De meiden Met Daan

Gedurende de middag begon de spanning langzaam te stijgen en konden we de uren af gaan tellen. Tegen zeven uur mochten we het theater in, en toen iets na achten Davids band het podium betrad, kon het feest beginnen. En wat een feestje! Het was weer op en top genieten. Wat is David toch een rasartiest. Loepzuiver, opzwepend en meeslepend, heel ontspannen contact leggend met z’n publiek; het is en blijft een kanjer.
Voor mijzelf was het een heel andere belevenis dan die eerste keer, zes maanden geleden. Terwijl toen de adrenaline met bakken tegelijk door m’n lijf schoot en ik na afloop als een stuiterbal in het rond bleef springen, voelde ik me deze keer veel relaxter. Bovendien hadden we opnieuw plaatsen dicht bij het podium, maar wel met meer bewegingsruimte, zodat we uitgebreid en ongehinderd uit ons dak konden gaan. :mrgreen:

Het was een heerlijke avond. En eindelijk, eindelijk gaat eind deze zomer z’n nieuwe cd uitkomen. Woo-haa! :D

David Brussel
David en Jordi

(Fotocredits: gracias a Sylvia, Patty, Hispagenda & Organifete)

Uitgekiende timing

Di 24 maart 2009 at 15:06 | In Algemeen, Muziek | Leave a Comment

Twee blogjes geleden had ik een paar hevig gefrustreerde dagen. De frustraties waaiden gelukkig over in het gezelschap van zonneschijn en vrienden, maar zondag in de loop van de dag keerden ze terug.

Ik kon m’n hoofd de hele middag al niet bij m’n tentamens houden. De berg leerwerk slonk maar mondjesmaat en ik zag mijn zorgvuldig uitgekiende planning in het water vallen. Terwijl ik in de openstaande balkondeur zat en alle reden had om uitzinnig vrolijk te zijn vanwege de al best wel warme zonnestralen op mijn huid, zat ik te piekeren.
Ik had mijn Betere Zelf op bezoek; een klein, venijnig, onuitstaanbaar dametje dat ergens in mijn hoofd een nestje heeft tussen mijn geweten, ambities en schuldgevoel. Eens in de zoveel tijd wordt ze wakker en komt ze poolshoogte nemen, en dan timmert ze heel gemeen tegen mijn schedeldak als ze vindt dat ik niet hard genoeg werk. En het nare is: ze weet altijd de vinger op de zere plek te leggen en ze heeft altijd gelijk. Zo ook deze zondag.
“Dag Betere Zelf, kwam je weer eens buurten?”
“Yup, leek me nodig. Zit je lekker?”
“Nou ja eh… best wel eigenlijk.”
“Dat dacht dat ik al, ja. Het schiet niet echt op vandaag, hè? Hoe is ‘t met je planning?”
“Zucht. Hou maar op. Ik kan m’n hoofd er niet bijhouden.”
“Arm kind toch. Wat vliegt het schooljaar snel voorbij, hè? Maar om nou te zeggen dat je je oude studiegewoonte van uitstellen-tot-het-laatste-moment hebt afgeleerd…”
“En bedankt, hè. Wat ben je weer subtiel. Je lijkt mij wel.”
Mijn Betere Zelf haalde snuivend haar neus op. Hoewel ze in mijn hoofd woont, kan ze het niet uitstaan dat ik haar met mezelf vergelijk, daar voelt ze zich veel te goed voor.
“Nou,” ging ze toen verder, “als het aan míj gelegen had, had je niet zo hoeven stressen voor je tentamens. Kijk nou eens naar jezelf. Je loopt minstens vier weken achter met je leerwerk. En wanneer ga je nou eindelijk aan de slag met die Spanje-plannen van je?”
“Hè, wat?”
“Je weet best wat ik bedoel. Heb je nou al eens een afspraak gemaakt met je studie-adviseur? Je wilt het toch zo graag?”
“Zucht. Ja, ik wil het graag. Heel graag zelfs. Maar ik heb nu wel andere dingen aan m’n hoofd.”
“Dat is geen excuus, slimmerdje. Voor je het weet breekt de zomer aan en is het straks weer september. Ga eens wat DOEN, Miep Muts!”

En zo ging het nog even door. Als altijd was het eind van het liedje dat ik mijn Betere Zelf haar gelijk gaf. Ze vertrok met een zelfingenomen grijns, mij met een verlammend baalgevoel achterlatend dat alle nog overgebleven energie uit me wegzoog. Ineens baalde ik van alles. Van de groepjes mensen die vrolijk pratend onder mijn balkon langsliepen, van het tentamens moeten leren terwijl de zon zo heerlijk scheen, en ik baalde nog wel het meest van mezelf. Waarom was ik niet veel eerder begonnen met samenvattingen maken? Waarom hield ik het tempo er niet in? Miek, ga aan je werk! Als je morgen ergens wilt zijn moet je vandáág wat doen!
Ik kwam er niet uit. Ik bleef m’n concentratie maar kwijtraken en raakte meer en meer gefrustreerd. En zo vond ik mezelf aan het eind van de avond met m’n laptop op schoot op de bank. Niet studerend, o nee. Switchend tussen YouTube en Uitzendinggemist.nl en zwaar in mineurstemming. Vrolijkheid weg, motivatie weg, traantjes hoog. Bah, wat had ik de pee in mezelf. Al die docenten die me altijd bezworen dat ik zoveel in m’n mars heb; ze zouden me nu eens moeten zien. Ik voelde me echt een nul.

Ik had me op dat moment het liefst willen verstoppen voor de wereld. Deur op slot, telefoon uit en een dik dekbed over m’n hoofd. Slapen, slapen, slapen, dagenlang. Pas weer wakker worden als ze een techniek hebben uitgevonden om een niet-piekeren-maar-doen-gen in je DNA te implementeren.
Maar verstoppen heeft geen zin. Al trek ik een dozijn dekbedden over m’n hoofd, er is er Eén die me altijd weet te vinden, die dwars door mijn frustraties heen reikt en me uit de put trekt, hoe diep ik mezelf daar ook in gekletst heb. Er is er Eén die zich altijd weet te manifesteren als ik me op mijn kleinst voel, die een perfect uitgekiende timing heeft om heel dichtbij te komen wanneer ik het ‘t hardst nodig heb. Die ook de vinger op de zere plek weet te leggen, maar dan op een liefdevolle manier.

Zijn perfecte timing manifesteerde zich die avond in een video van een Hillsong-concert. Ik heb Gods stem nog nooit als een echte, menselijke stem gehoord. Toch kan ik momenten in mijn leven aanwijzen waarvan ik ervan overtuigd ben dat Hij Zich rechtstreeks tot me richtte. Recht voor z’n raap en heel direct, maar wel liefdevol en opbouwend.
Zondagavond was zo’n moment. Ik ken Hillsong nauwelijks, vraag me niet hoe ik bij uitgerekend díe video terechtkwam. Maar het was wel precies wat ik nodig had. Het zette me weer op mijn voeten en gaf me nieuwe energie. Mieke, Ik ga voor je uit, Ik ben bij je. Zoek eerst Mijn Koninkrijk en Mijn gerechtigheid, en al het andere zal Ik je schenken. (Deuteronomium 31 en Mattheus 6)
Wauw. Dat is mijn God.

Opkikker

Woe 4 februari 2009 at 16:10 | In Muziek | Leave a Comment

Wat is de allerbeste opkikker die je te horen kunt krijgen op een dag waarop je krom van de buikpijn opstaat en met een (gok ik) opkomende buikgriep op je werk zit?

Dat je latin held weer een concert in België gaat geven! Olé! Fiesta! Brussel, 1 juni… here we come! :D :D :D

Een avond om nooit te vergeten

Maa 15 december 2008 at 22:52 | In Muziek, Once in a lifetime | Leave a Comment

Ik ben een beetje bang.
Bang dat deze welbespraakte jongedame, met altijd haar woordje klaar, nu een keer geen idee heeft welke woorden ze moet kiezen. Want hoe moet ik ooit beschrijven hoe fantastisch mijn weekend was? Voor m’n gevoel heeft het nauwelijks zin om in woorden te vatten wat we allemaal beleefd hebben, doen de letters haast afbreuk aan de momenten die in m’n geheugen gegrift staan.

Waar ik het over heb? Over David. Uiteraard. *grijns* David Bisbal, mijn latin held, en zijn eerste concert in België. Beter nog: mijn allereerste concert van hem.
Vanaf het moment dat ik twee jaar geleden zijn muziek tegenkwam op internet, heb ik ernaar uitgekeken om naar een concert van hem te gaan. Een jaar daarna, vorig jaar november, was hij voor een gastoptreden en radioshowcase in Amsterdam, en dat deed me nog veel meer zin krijgen in een volledig concert.

Nu was het dan zover… en heb ik vervolgens geen idee hoe ik me uit moet drukken.
Is ‘extase’ voldoende dekking voor het o zo lekkere gevoel van compleet uit je dak gaan? Voor alles om je heen vergeten en alleen maar intens genieten van het moment? Voor de tintelingen bij Dígale, waarbij David overstemd wordt door 3000 man die als één stem hem zijn mooiste ballad toezingen?
Zou ‘knettergek’ afdoende zijn om een stel meiden te omschrijven die van drie uur ’s middags tot acht uur ’s avonds in de bittere vrieskou buiten staan, om ervoor te zorgen dat ze zo dicht mogelijk bij het podium belanden? Die, ondanks dat ze dik in de twintig en dertig zijn, tijdens het concert hun kelen schor zingen en tenen blauw dansen als een stel dolgedraaide tienermeiden? Is het genoeg om Miepje Miek mee te typeren, die al maanden weet dat er zware tentamens aankomen en toch in het weekend daaraan voorafgaand naar België afreist? Ik ben bang dat ‘knettergek’ de lading bepaald niet dekt. *grijns*

En hoe moet je iemand noemen die met één gebaar een volle concerthal in beweging brengt en die zich met zoveel plezier over het podium beweegt dat er als vanzelf een lach op je gezicht verschijnt? Die een zaal met meer dan tien nationaliteiten voor zich aantreft en ze allemaal weet te verenigen in de universele taal van de muziek? Die midden in de nacht, twee uur na het concert, bij verrassing opduikt op het diner van de fanclubs om ons persoonlijk te bedanken, terwijl hij de volgende morgen vroeg op moet voor een vlucht naar Mexico? Past dat nog in de categorie ‘rasartiest’? Het raakt er niet aan, het is meer dan dat… Wat een schat uit duizenden.

Ik heb er, kortom, eigenlijk geen woorden voor. Maar het was onvergetelijk en het was ‘t waard. Het was ‘t waard om na twee jaar wachten eindelijk bij een concert van hem te zijn. Om met hemzelf zijn prachtige ballades en opzwepende dansnummers te zingen in plaats van met de cd- of mp3-speler mee te galmen.
Het was elke ijskoude minuut buiten en alle half bevroren tenen, neuzen en oren waard om uiteindelijk onze mooie plekken te bemachtigen: vooraan bij het podium, exact in het midden. Om geen videoschermen nodig te hebben maar alles met eigen ogen en van heel dichtbij te kunnen zien. Om Davids energie en enthousiasme op je af te voelen stralen en er onherroepelijk door aangestoken te worden.

Soms vinden mensen het gek dat je als volwassen jonge vrouw zo gek kunt zijn van een bepaalde artiest. Dat is meer iets voor als je veertien bent, zeggen ze dan.
Ik geef ze gelijk. Ik kan moeilijk anders doen dan dat; twee jaar geleden had ik exact hetzelfde gezegd over een ander. Totdat je beseft hoe heerlijk het is om een muzikale uitlaatklep te hebben. Om zo nu en dan alles achter je te laten; school, werk, verantwoordelijkheden, volle agenda. Om voor even een wereld te hebben die alleen maar bestaat uit de muziek, het genieten, het hier en nu, een paar vrienden en jezelf.
Misschien komt de beste omschrijving nog wel uit een tijdschriftartikel, daags na het concert: ‘Bisbal heeft het effect van een kop koffie… een sterke kop koffie!’ Een heerlijke, verslavende opkikker… Laat het volgende concert maar komen! :D

davidbelgie-18

davidbelgie-1

davidbelgie-12

Tot slot een kleine aanrader: mijn Bisbal-partner-in-crime Daniëlle *grijns* heeft twintig minuten prachtig videomateriaal van het concert op YouTube gezet: klik hier voor part 1 en hier voor part 2.

Majestueus

Maa 13 oktober 2008 at 23:15 | In Muziek | Leave a Comment

Donderdagavond rolde er een mailtje mijn inbox in dat me nogal overviel.

‘Miek, zou jij zondag solo willen zingen in de dienst?’

Oef. Dat kwam rauw op m’n dak vallen. Zingen is m’n lust en m’n leven, maar een solo opvoeren in m’n eigen gemeente is toch net even een ander verhaal.
De afzender van het mailtje, een lieve vriendin, zat echter in de rats. Ze zou zondag zelf een solonummer zingen maar was onverwacht afwezig die dag, dus ze had iemand nodig om haar plek in de dienst op te vullen… Tsja, zeg je daar dan botweg ‘nee’ tegen?

Zweet in m’n handen, kriebels in m’n buik, zwabberbenen. Zo stond ik gisteren op het podium. Stiknerveus, maar gelukkig had ik Timo aan m’n zijde.
We hadden Majesty uitgekozen, een prachtige ballad van de Britse band Delirious. Na een avondje oefenen wisten we het om te zetten in een akoestisch duet dat Tim zou begeleiden op z’n gitaar. Fragiel en o zo kwetsbaar, maar het werd een prachtplaatje, als ik dat tenminste zelf mag zeggen. Onze stemmen mixten supermooi en we kregen een lading complimentjes achteraf.
Toch duurde het tot een paar uur na de dienst voordat de inhoud van de song pas echt tot me doordrong. Als ik eerlijk ben werd ik van tevoren in beslag genomen door de zenuwen en de nadruk op de muzikale voorbereiding, waardoor het inhoudelijke gedeelte op de achtergrond raakte. Pas na de dienst, toen de kriebels en zwabberbenen verdwenen waren en ik in alle rust de mp3 van Delirious nog eens opzette, landde de lading van het nummer.

Ik kan me er bij tijd en wijle over verwonderen dat God mij op het oog heeft. Mij, een van de miljarden mensen die de aarde bewandelen, bewandeld hebben en nog zullen bewandelen. Mij, een jonge vrouw met nou niet bepaald een bizarre of buitengewone levensloop. Een simpele dochter, zus, kleindochter, vriendin, student, collega. Waarom zou iemand met de macht en creativiteit om een aarde en heelal te creeëren zich aan mijn leven willen verbinden?
Hoe wonderlijk ook, ik kan er niet onderuit dat deze Persoon, uitstijgend boven menselijk verstand en menselijke uitdrukkingsvormen, een actieve rol in mijn leven speelt. Ook al begrijp ik er vaak geen snars van, ik mag weten dat mijn leven en persoon veilig zijn in Zijn hand. Hoe miniem mijn leven wellicht ook is in de context van het universum, hoe vaak ik ook de mist inga en fouten maak: Hij zal er geen moment over piekeren Zijn handen van me af te trekken. Niet omdat ik het verdien, maar omdat Hij het zo wil. Omdat dezelfde God die de kleurenpracht van de herfst van zijn schilderspalet laat komen, ernaar verlangt om lief te hebben. Om een plaats te hebben in mijn en jouw leven, om je te laten zien wat voor prachtigs Hij voor je klaar heeft liggen en je uitzicht te geven op een leven dat nooit ophoudt, zelfs niet door de begrenzing van de dood. En het enige wat je er maar voor hoeft te doen om het te ontvangen, is Zijn uitnodiging te accepteren.

Zo simpel. Zo eenvoudig. En toch zo onwrikbaar en krachtig. Ik vraag me af of ik wel ooit de reikwijdte ervan zal begrijpen. Of ik ooit ten volle kan beseffen wat het wonder is dat Jezus heeft gedaan.
Christenen zijn gek en naief, hoor je vaak zeggen. Prima. Bestempel mij maar als gek, als naief, als ouderwets voor mijn part. Maar wat is dan jouw drijfveer? Wat is jouw wegwijzer voor de keuzes die je maakt? Geld? Eerzucht? Faalangst? TV-goden als Oprah en Dr. Phil? Seks? Sport? Imago?
Als je het mij vraagt, raakt niets van alles wat je op aarde kunt verafgoden aan de majesteit van God.

Delirious – Majesty

Majesty

Here I am humbled by your Majesty
Covered by your grace so free
Here I am, knowing I’m a sinful man
Covered by the blood of the Lamb

Now I’ve found the greatest love of all is mine
Since You laid down your life
The greatest sacrifice

Majesty, Majesty
Your grace has found me just as I am
Empty handed, but alive in your hands

Here I am humbled by the love that You give
Forgiven so that I can forgive
Here I stand, knowing that I’m your desire
Sanctified by glory and fire

Now I’ve found the greatest love of all is mine
Since You laid down your life
The greatest sacrifice

Majesty, Majesty
Your grace has found me just as I am
Empty handed, but alive in your hands
Majesty, Majesty
Forever I am changed by your love
In the beauty of your Majesty

Baaldagen en hun remedie

Di 30 september 2008 at 17:55 | In Miep Miek in de bocht, Muziek, Once in a lifetime | Leave a Comment

Ik ben verkikkerd op de nieuwe Albert Heijn XL in Ede. Groot assortiment en zelf afrekenen met een handscanner. Ideaal. En, niet te vergeten: de winkelkarretjes speciaal voor mandjes.
Voor wie ze niet kent: ik vind het een van de uitvindingen van de eeuw. Mijn probleem is namelijk altijd dat ik te weínig boodschappen nodig heb om met een grote kar te gaan zeulen, maar net weer te véél nodig heb om nog comfortabel met zo’n mandje onder m’n arm te kunnen lopen. En wat hebben ze daar bij de AH XL op gevonden? Een winkelkar van een handzaam middenmaatje, waar je je mandje in kunt hangen. Geweldig! :-)
Nadeel is wel dat het mandkarretje voornamelijk door senioren slash bejaarden gebruikt wordt en dus al een zekere reputatie heeft. Niet erg charmant om daar als jongedame mee te gaan lopen (je weet nooit wie je tegenkomt *grijns*), maar vooruit… ;-)

Sinds vandaag ben ik nog meer verkikkerd geraakt op de AH XL.
Het was een baaldag, niet te zuinig. Ik zou naar school gaan om een kopie van m’n diploma in te leveren en het een en ander uit te printen. De dag begon echter met flinke koppijn, een regenbui op weg naar het station, en onderweg bedacht ik me dat m’n USB-stick nog thuis lag met daarop, jawel, de uit te printen documenten. Ik zou dus een uur heen en vervolgens een uur terug in de trein zitten, enkel en alleen om dat kopietje te draaien en in te leveren. Grmpf. :-?
Eenmaal op school bleken alle printers in de omgeving van de administratie buiten werking te zijn. Sterker nog; op de hele begane grond was geen printer te vinden zonder snipperdag. Omdat ik nog niet weet waar in de rest van het gebouw de printers staan, begaf ik me maar naar m’n eigen faculteit. Die huist helaas niet op de begane grond maar op de tiende verdieping. Tel daarbij op dat de pauze net voorbij was en het dus spitsuur was bij de liften, en Miek was een aardige poos bezig…

Ruim anderhalf uur later was ik weer op Ede-Wageningen, waar het hoosde. Het buitje van vanochtend was uitgegroeid tot een wolkbreuk die me binnen een paar tellen doorweekte. Grrr… Ik wil naar Spanje, en wel NU!
Nat tot op m’n huid fietste ik naar de AH. M’n spijkerbroek plakte aan m’n benen en het water drupte van de randen van m’n pet (ik heb het opgegeven om met een paraplu te fietsen… dat werkt niet in dit winderige land). Vanonder de luifel werd ik medelijdend aangekeken door een aantal supermarktklanten dat de bui liever afwachtte, terwijl ik met een gezicht als een oorwurm voorbij stampte. Wat een dag… :-?
Ik ging in hoog tempo door de winkel heen. Zodoende bemerkte ik pas tegen het eind van m’n winkelrondje de muziek uit de speakers boven m’n hoofd en hoorde ik het liedje op de radio aflopen en de tune van een nieuwe beginnen. Ik spitste m’n oren toen ik het deuntje herkende, maar zuchtte een tel later. Jeroen van der Boom, blegh… die arrogante copycat is wel het laatste wat ik nu wil horen.
Uit automatisme bleef ik toch, als altijd, luisteren tot aan de eerste woorden. Het intro van Jij Bent Zo is identiek aan dat van Silencio, en ondanks dat ik weet dat het tegen beter weten in is, hoop ik toch altijd stiekem dat ik aan het begin van het couplet Davids stem hoor.

En jawel! ‘Ya no tengo palabras…’ galmde het door de winkel. Yes!!
Wat is het lang geleden dat ik ‘m in de originele versie op de Nederlandse radio gehoord heb. Ik begon spontaan mee te galmen en gooide al swingend de laatste artikelen in m’n mandje. Davids stem heeft de vreemde eigenschap me altijd en overal op te kunnen vrolijken, en dat bleek maar weer. Half dansend duwde ik m’n karretje naar het afrekenpunt, om daar net zolang te dralen tot de song afgelopen was.
Toen pas werd ik me bewust van de blikken die me toegeworpen werden. Een paar voorbijlopende klanten, de security-man met oortje in, de dames van de dichtstbijzijnde kassa’s… Allemaal wierpen ze bevreemde blikken op de figuur bij het afrekenpunt; een jonge vrouw met een bejaardenkarretje, zeiknat als een verzopen katje maar met een grijns van oor tot oor onder een verfomfaaid petje, en middenin een volle supermarkt een liedje meezingend waar iedereen een totaal andere tekst op kent.

Ik zal inderdaad een wat aparte indruk gemaakt hebben, ja. *grijns* Maar owh, wat was ik ineens weer vrolijk. Thank you, playlist editor slash radio host slash whatever, thank you lots! En had ik al gezegd dat ik verkikkerd ben op de Albert Heijn XL? *grijns*

Goochelend muzikaal genie

Di 23 september 2008 at 16:54 | In Muziek | 2 Comments

Ik vrees dat ik een nieuwe muzikale verslaving opgeduikeld heb… En nee, het is deze keer geen Spanjaard, en hij zingt ook niet in het Spaans. Wel loop ik ditmaal opnieuw achter de feiten aan, want meneer is al jaren een ster van formaat aan de overzijde van de oceaan (Maik, je moet ‘m haast wel een keer voorbij hebben horen komen daar ;-) ).

Mag ik u voorstellen: Jason Mraz. Wilde vroeger goochelaar worden, maar versprak zich ooit in de klas toen een leraar hem vroeg wat hij later wilde gaan doen en antwoordde toen “musician” in plaats van “magician”. En zie daar…
Goochelen kan ‘ie evenwel. Met woorden, akkoorden en genres. Op een wonderlijke manier mixt hij alles door elkaar en gooit hij pop, jazz, hiphop en latin samen in de blender, met als resultaat een stel oorstrelende plaatjes. Niet in het minst door z’n bijzonder aangename stemgeluid en een vocal range om “u” tegen te zeggen. Hij blijkt Nederland al meerdere malen aangedaan te hebben (verdraaid!) en stond gisteren, op mijn eigen verjaardag nota bene, in een uitverkochte Heineken Music Hall.

Ik kan momenteel nog niet kiezen wat mijn favoriete songs van hem zijn, maar heb al wel een zwak voor de prachtige (en een Spaanse titel dragende *grijns*) ballade Bella Luna.
The cosmic fish they love to kiss
they’re giving birth to constellations
No riffs and oh no reservation
if they should fall you’d get a wish or dedication
May I suggest you get the best

Aan het andere uiterste van zijn muzikale kunnen zitten absurde, dolkomische nummers, zoals Geek In The Pink; zo’n plaatje waar je in welke rotbui dan ook direct vrolijk van wordt, met dito videoclip.
Sugar don’t forget what you already know
that I could be the one to turn you out
we could be the talk across the town
Don’t judge me by the color, confuse it for another
you might regret what you let slip away
like the geek in the pink

Meer Jason Mraz? Hij heeft een errug leuke webstek. :-D

In Colombiaanse sferen met Juanes

Di 17 juni 2008 at 13:30 | In Muziek | Leave a Comment

Soms gaan dingen met een omweg. Zo ook ons uitstapje richting de Heineken Music Hall, dat tot stand kwam dankzij inmenging uit… Zuid-Engeland. :)

Een maand of twee geleden kwam vriendin Becky online op MSN:
“Miek! I’ve got it!”
“What?”
“Juanes’ new cd! It’s aaaawesome.”
“Ok, nice! I read something about the tour a while ago, he’s coming to Holland in June, did you know that? Is he touring through the UK as well?”
“Yeah he is gonna be in London, but nobody here wants to go. Are you planning on going? Let me know ’cause, seriously, I’d love to see the new world tour with you guys.”

Tsja, om daar nou nee tegen te zeggen… *innocent smile* Bovendien was het toch al weer hoog tijd voor een reünie met mijn Bisbalera guapas ;) , dus zo gezegd, zo gedaan. Een vliegticket voor Becky, vijf entreebewijzen voor de HMH en off you go.
Na het nodige oponthoud door de onvermijdelijke files kwamen we dinsdag de 10e pas vlak voor acht uur bij de HMH aan. Desalniettemin konden we in de zaal zó doorlopen tot vlak voor de runway. Perfecte plek, perfect zicht, en dat vijf minuten voor aanvang (!). Ik keek bevreemd om me heen, terwijl de nog halflege black box achter ons zich langzaam verder vulde. Waar is de drukte en het gedrang? Waar zijn de van ongeduld trappelende fans? Waar zijn de spandoeken? Waar zijn de mensen die naar binnen sjeezen om een laatste vrije plek beneden te bemachtigen?!
Becky zag me kijken en las grijnzend mijn gedachten. “Quite a different audience compared to what we are used to, isn’t it?”

Zeg dat wel… Maar verschillend of niet, toen Juanes op de klanken van zijn oude knaller A Dios Le Pido het podium betrad, kon het feest losbarsten. En hoe! Wat kan die kerel spelen! Ik had hem nog niet eerder live gezien, maar kan me sinds het concert goed voorstellen waarom hij over de hele wereld geliefd is. Zijn muziek is een superlekkere mix van rock, opzwepende gitaarsolo’s en swingende folk uit thuisland Colombia; een combinatie waar je met geen mogelijkheid níet van kunt gaan dansen. De voetjes hadden het zwaar en de kelen waren aan het eind van de avond ook behoorlijk rauw, na Juanes’ opmerking dat de band nog twee backing vocals nodig heeft en hij het bepaald niet erg zou vinden om die twee uit Amsterdam mee te slepen. Oeoeoe! Dat was dus blèren geblazen. *grijns*

Ook leuk: Juanes blijkt bepaald niet verkeerd te zijn om naar te kijken (ondanks z’n 35 lentes en dus verrrr buiten mijn zorgvuldig afgebakende leeftijdsgrenzen). Het baardje van vijf dagen konden we eensgezind niet zo waarderen, maar de rest… quite easy on the eyes, om het met Becky te zeggen. Zelfs Sandra, die nog verslaafder is aan de gouden lokken van David dan ik (kan dat? ja, dat kan :-P ), stootte me na de eerste paar nummers aan, geheel op z’n Sandra’s: “Que guapo! Owh my god, look at him! I’ve got problems with the ‘babas’ again!” Vrij vertaald: om op te vreten.

Enfin, het was een heerlijke avond. :) Naar mijn idee zijn er niet veel dingen die net zo mooi zijn als samen met een stel vrienden van een avondje muziek genieten… top!

Meer Juanes? Z’n nieuwe clip is net uit: Tres. Supervrolijk en een hoog folk-gehalte; volgens mij is daar best een latin-scottisch op te dansen. ;)

Het ultieme SOG-middel (5dec06)

Vrij 30 mei 2008 at 20:44 | In Muziek | Leave a Comment

Ik ben weer thuis!!! YES!

Sinds twee weken weer, om precies te zijn, en totnogtoe gaat het hartstikke goed. Ik heb nog wel eens een slechte dag, maar voor het overgrote deel zit ik lekker in m’n vel en geniet ik volop van m’n mooie huisje. De scriptiegesprekken zijn weer opgestart, en inmiddels ligt er een goedgekeurd scriptieplan op m’n bureau en kan ik aan de literatuurstudie beginnen. De agenda begint langzaam voller te raken, en ik moet de verleiding weerstaan om m’n oude ritme op te pakken van ver na middernacht gaan slapen… Stukje bij beetje word ik weer de oude. ;-)

Het gaat dus allemaal prima. Maarrr… er is één klein probleempje: Miek heeft een nieuwe verslaving opgeduikeld. En een hardnekkige ook. Voor de sensatiezieke roddeljournalisten onder u: sorry, geen romantische nieuwtjes hier, maar gewoon een bevlieging die – hopelijk voor de trommelvliezen van m’n buren – binnen afzienbare tijd weer verleden tijd zal zijn.
Maar zolang ik nog niet in die toekomst kan kijken, blijf ik in elk gestolen moment vrije tijd luisteren naar de mooiste latino-stem die ik ooit gehoord heb… die van David Bisbal! ¡Hola guapo!

Ik dacht dat ik rond m’n zestiende dat tijdperk van meisjesachtig-helemaal-idolaat-ergens-
van-zijn wel achter me gelaten had. Maar nee hoor. Op m’n 22e blijk ik nog net zo vatbaar te zijn. Ik zal mijn Bengaalse tijgers aan de muur echt niet verruilen voor zijn magnifieke krullenkop – zo’n blaagje ben ik niet meer ;-) – maar voor de rest… ik ben helemaal fanaat. YouTube, LimeWire, alles wordt tot in de verste uithoeken uitgekamd op zoek naar fragmentjes van hem. Allemensen, wat heeft die gozer een mooie stem. Ik kan er werkelijk geen genoeg van krijgen. Iedere up-beat flamenco haalt me uit stilzitten, iedere ballad jaagt ijsklontjes langs m’n ruggengraat. Op YouTube staan bijna 40.000 (!) video’s van ‘m, het worden er elke dag meer, en ik heb er nog maar een kleine 150 van gezien… Daar gaat m’n scriptie. ;-) Ik heb mijn ultieme SOG-middel gevonden. :-D

M’n buren waren eerst heel blij dat ik weer naar huis kwam, maar ik geloof dat ze nu opgelucht ademhalen, iedere keer als ik voor een afspraak of boodschap de deur uitglip. De hele dag schalt zijn muziek door m’n huis, en echt niet op volume 3 of 4. Nope, de stereo gaat voluit. De meeste lyrics heb ik inmiddels gedownload en vertaald naar het Nederlands. Ze klinken dan ook niet eenstemmig, maar maarliefst twééstemmig door het hele penthouse. Die arme buurtjes van mij… Ze zullen de teksten onderhand fonetisch wel uit hun hoofd kennen. :-)
M’n bovenbuurman is bovendien half Kaapverdiaans en spreekt zodoende een aardig woordje Portugees. Ik zal maar niet gaan vragen wat hij ervan denkt dat ik al die zwoele lyrics door het huis heen loop te blèren… *bloos* Om het in de woorden van Esther te zeggen: Davids teksten bevatten, zoals de meeste Spaanse songs, behoorlijk wat “warmbloedige volzinnen”.

Ernstig, yup, ik weet het. :-) Maar ach, uiteindelijk, ook al is dat nu nog niet in zicht, zal dit wel de zoveelste bevlieging van een paar maanden blijken te zijn. Zo gaat dat meestal met impulsief Miekje. :-) En dat de scriptiedruk nu beetje bij beetje opgevoerd wordt en er straks weer allerlei deadlines in m’n nek gaan hijgen, helpt daar ook stevig aan mee.
En don’t worry, voor wie op bezoek komt, zal ik de stereo uitzetten. Hmm, naja, helemaal uit… in ieder geval een paar tikjes zachter, zodat ik je tenminste kan verstaan. *schaapachtige grijns*

Hier nog maar eens zo’n prachtplaat, een ballad deze keer: Digale, de derde single van Davids eerste album Corazón Latino uit 2002. Tekst en muziek zijn muy, muy grandioso! Hieronder in de Engelse vertaling voor de liefhebber (omdat Engels nog altijd zoveel mooier is dan Nederlands ;-) ).

Luister hier Digale (opent in een nieuw tabblad)

Digale (‘Tell her’)
My heart hasn’t been able to forget
those sad eyes,
those dream filled eyes that I loved.
I left her to conquer an illusion
and I lost her trace
and now I know it’s her
who was everything I was looking for.

And now, here I am
looking for her again and she’s not here
she’s gone.

Perhaps you’ve seen her
tell her…
that I always adored her
and that I never forgot her
that my life is a desert
and I’m dying of thirst.
And tell her too
that only next to her I can breathe.
There’s no shine in the stars
and now the sun doesn’t warm me
and I am so lonely here.
I don’t know where she went
please, tell her…

There were so many moments in which I loved her
that I felt her caresses
and her scent was on my skin.
Every night I held her close to me
I covered her in kisses
and in between a thousand caresses
I drove her crazy.

And now, here I am
looking for her again and she’s not here
she’s gone.

Perhaps you’ve seen her
tell her…
that I always adored her
and that I never forgot her
that my life is a desert
and I’m dying of thirst.

And tell her too
that only next to her I can breathe.
There’s no shine in the stars
and now the sun doesn’t warm me
and I am so lonely here.
I don’t know where she went
please, tell her…
Tell her.

Aquí Y Ahora (13nov06)

Vrij 30 mei 2008 at 18:30 | In Muziek, Once in a lifetime | Leave a Comment

In de hedendaagse commerciële muziekindustrie is met name ontzèttend veel bagger te vinden. Zoals Hans Teeuwen het zo leuk pleegde te zeggen: “Dat heeft helemaal niets met muziek maken te maken!” Zet een paar meiden cq. jongens bij elkaar die een lekker koppie hebben en niet al te vals zingen, geef ze een dertien-in-een-dozijntekst die op zo’n voorspelbare manier rijmt dat je haast medelijden krijgt met het zelfbeeld van de songwriter, plak er een clip aan vast die een sex-appeal van het laagste soort uitstraalt, en je hebt garantie op succes.
Meestal is dit soort plaatjes erg dansbaar, met name wanneer je het een en ander aan alcohol in je mik hebt (wij draaien altijd lekker op Martini en Safari, hè Lau? ;-) ), maar dat is dan ook het enige goede eraan. Het stempel ‘top40-hit’ vind ik dan ook niet echt een graadmeter voor uitmuntend muzikaal talent. Ik bedoel maar, Boten Anna van Basshunter vind ik een heerlijke plaat en het was dé zomerhit van 2006, maar om nou het zeggen dat het een kwaliteitsnummer is… nee. Het was gewoon lekker om keihard mee te blèren. :-D

Er zijn natuurlijk – gelukkig – nog altijd songs die boven dat maaiveld uitsteken. Nu ben ik daarin behoorlijk kieskeurig, maar zo af en toe, zo heel af en toe, wil er nog weleens een plaatje tussen zitten waarvan ik ogenblikkelijk de rillingen krijg. In de goeie zin van het woord dan. ;-)
Sinds een tijdje heb ik een account bij Amazon.com, waar je wekelijks op de hoogte gehouden wordt van nieuwe releases en je tips krijgt op basis van je doorgegeven muziekvoorkeuren. En ik moet zeggen, dat doen ze heel aardig. Ik laat me met name op de hoogte houden van nieuwe latin-releases, en dat heeft me al een paar leuke albums opgeleverd.
Van de week logde ik in en kreeg ik als tip de nieuwe cd van David Bisbal: Premonición. David Bisbal? Wiesdattan? Na enig googlen bleek de persoon achter deze naam een 27-jarige Spanjaard te zijn, finalist in de Spaanse reality show Operación Triunfo, zeg maar een mix tussen Idols en Big Brother. David werd tweede bij de eerste editie van de show in 2002, maar kreeg zo veel succes in de Spaanstalige wereld dat hij voor zijn eerste album al een Latino Grammy kreeg.

Direct de link leggend met onze eigen Idols Jamai, Boris en Raffaëla, had ik de neiging de site snel weg te klikken en ‘Not Interested’ in te voeren bij Amazon. Maar de recensies die ik even snel las, waren toch wel erg lovend. Ik waagde een poging en zocht een clip van ‘m op. Eerste indruk: afgezien van een formidabele bos krullen vond ik het maar een zo-zo mix tussen Ricky Martin en Jody Bernal. Maar toen die stem!! Wauw. Ik was om.

Inmiddels draai ik z’n drie tot nu toe verschenen albums grijs, en Premonición, de derde, vind ik echt goeoeoed! Het accent ligt meer op softrock dan op latin, en alhoewel ik niet zo’n rock-fan ben, klinken die rauwe gitaarklanken erg lekker met de Spaanse teksten. En er zit één plaat tussen waarvan ik compleet uit m’n dak ga: Aquí Y Ahora (‘Hier En Nu’).
Ken je dat gevoel dat een song je soms een regelrechte adrenalinekick geeft? Zo’n plaat waardoor je 180 gaat rijden als je in de auto zit? Zo’n nummer waarop je jezelf ogenblikkelijk helemaal los ziet gaan op de dansvloer? Wel, dat heb ik dus hierbij. ;-) Geweldige sound, supersterke vocalen en een heerlijk opzwepend ritme.

Blog op Wordpress.com. | Theme: Pool by Borja Fernandez.
Entries and comments feeds.