|I{•——» Mieke «——•}I|

Ergens konden we het al heel lang hebben zien aankomen. Toch kwam het vanmiddag onverwacht.
Het viertal is niet meer compleet. Ze staan twee aan twee in de fotolijst op m’n boekenplank, maar van de zestien trippelende hondenpootjes zijn er nu nog twaalf over. En ik heb je niet eens meer een laatste keer kunnen knuffelen, zo snel ging het mis.

Dag mooi moedertje, dat vier prachtige pups ter wereld bracht.
Dag schooiertje. Ik moest altijd op m’n vingers passen als ik je wat lekkers gaf.
Dag speelkameraadje. Nu zal Gentle in d’r uppie achter de bal aan moeten razen.

Dag lieve, eigenwijze, speelse Beagle.
Dag lieve Alice.

Gistermorgen, tegen half acht. Ik zit met m’n laptopje op schoot in een heerlijk rustige InterCity. Terwijl de trein ergens tussen Maarn en Driebergen-Zeist zoeft, is het weldadig stil in de coupé. Enkel wat geritsel van krantenpagina’s die omgeslagen worden.
De deur van de coupé zwaait open en bij het ontwaren van een hoofd, nek en schouders boven de hoofdleuningen van de stoelen, grijp ik automatisch naar m’n tas om m’n OV-kaart tevoorschijn te halen.
Maar de nieuwkomer is geen conducteur. Bepaald niet. Hij staart even met een brede grijns de coupé in, heft dan met een theatraal gebaar een hand omhoog… en begint te zingen.

“Oh no, oh no, you shouldn’t give a shit. Oh no!”

What the…?!
Zichtbaar genietend van de volle aandacht van alle reizigers wandelt hij verder de coupé in, nog steeds een staaltje van z’n zangkunsten ten beste gevend. Me bedenkend dat ik ‘m waarschijnlijk maar beter kan negeren als ik geen persoonlijke serenade wil krijgen, houd ik stoïcijns mijn blik op m’n laptop gericht.
Vanuit m’n ooghoeken hou ik hem echter wel in de gaten. Bij het viertal stoelen voor me stopt de ochtendlijke nachtegaal om een man op z’n kop te geven dat hij een gratis krant leest in plaats van een betaalde variant.
“Jaaa meneertje, u denkt dat het allemaal maar gratis is, hè? Lekker voordelig een krantje meepakken, hoppakee!”
De beste man houdt al net zo geveinsd onverstoord zijn ogen op de krant gericht, en de treintroubadour besluit een paar stappen verder te doen en komt richting mijn zitplaats gewaggeld. Ik word lichtelijk nerveus van zijn naderende en onberekenbare verschijning en trek automatisch mijn laptop wat verder op schoot. Maar dan, als hij de laatste stoelen voor mij gepasseerd is en ik hem in z’n volle lengte kan zien, ontdek ik het blikje bier in z’n hand. En met het zien van het blik alcohol word ik me gewaar van de enorme drankkegel die voor hem uitgaat.
Even staat de onfrisse verschijning voor me stil en ontmoet ik de lodderige, verdwaasde blik in zijn ogen. Van het ene op het andere standbeen zwalkend kijkt hij me een paar tellen aan, om daarna door te lopen, luidkeels een nieuw lied aan te heffen en een paar meter verderop de coupé weer te verlaten.

De rest van de dag blijft zijn aanblik op m’n netvlies staan, en de aanvankelijke afkeer die ik voelde, slaat om in medelijden. Dat je dit soort figuren nou in de laatste avondtrein tegenkomt, a la. Maar om half acht ’s ochtends… en dan al (of, waarschijnlijker: nog steeds) ladderzat zijn. Allemensen…

Een waarschuwing voor de dames: niet lezen als je een zwakke blaas hebt, of prop eerst even een dubbele Tena Lady in je string om je ondergoed de lachbui te laten overleven.
Een waarschuwing voor de heren: wie na dit verhaal nog het lef heeft om mannen als het sterkere geslacht te bestempelen, verdient een reis naar Pluto. Een enkeltje.

Well then. Waarom deze waarschuwingen vooraf? Omdat ik deze week nog niet zo keihard gelachen heb als vandaag, om een fenomenaal goed verhaal over de wraak en creativiteit van vrouwen.
Vanmiddag kopt NU.nl: ‘Vrouw zet bewijs overspelige partner op eBay’. Wat blijkt? Een Australische vrouw heeft haar man betrapt op overspel en biedt het bewijs van zijn slippertje aan op eBay: een lege condoomverpakking (“size small”) en een grote, zwarte slip (“het ondergoed van De Del, kan ook dienen als sjaal of Halloween-kostuum”). En dat is nog niet alles; ze doet bij de foto van de aangeboden goederen ook verslag van de ontdekking die ze deed…

Beeld je in: een man en vrouw, 22 jaar getrouwd en de sjeu is er een beetje vanaf. Zoals iedere morgen is zij ook deze ochtend naar haar werk gegaan. Ze heeft haar man nog maar een paar uur geleden gedag gezegd als haar telefoon begint te piepen; een sms’je. ‘Waar blijf je, darling? Ik wacht op je.’
Nieuwsgierig en een tikkeltje bevreemd twijfelt ze over wat te doen, maar als de nieuwsgierigheid het wint meldt ze zich met een smoes ziek en rijdt naar huis. Ongeveer een uur na het ontvangen van het sms’je parkeert ze de auto bij huis en loopt naar binnen, alwaar manlief onderuit voor de tv hangt en verbaasd opkijkt bij het zien van haar.
“Wat doe jij hier?!”
Zijn reactie maakt haar achterdochtig. “Ik voel me niet lekker, ik denk dat ik even op bed ga liggen.”
“Nee!” Hij veert op, maar bedenkt zich dan – helder licht – dat zijn heftige reactie wel vreemd op haar zal overkomen. “Ik, eh… ik bedoel, eh… Ga maar even op de bank liggen. Ik maak wel een kop thee voor je.”
Ze fronst. Een kop thee maken? Jij? Voor mij? Dat is ook voor het eerst in 22 jaar. En zonder verder in discussie te gaan loopt ze vastberaden naar de slaapkamer. Manlief komt achter haar aan gesneld, maar staand in de deuropening heeft ze maar een fractie van een seconde nodig om de situatie te overzien: overhoop gehaald beddengoed, een lege condoomverpakking half onder het kussen en een haar onbekende zwarte slip aan het voeteneind.

Ze bewaart haar kalmte, pakt de condoomverpakking tussen duim en wijsvinger en laat het voor zijn neus bungelen.
“Ik wist niet dat wij die na 22 jaar nog nodig hadden?”
En hij, inmiddels rood aangelopen, begint aan de meest verbazingwekkende reeks leugens van zijn leven. “Nou, eh, schat, eh… zie je, ik had mijn telefoon in de toiletpot laten vallen en ik wilde ‘m terug maar wilde niet met m’n handen erin, en ehm… ik kreeg ‘m niet met de toiletborstel te pakken en de rubberen handschoenen kon ik ook niet vinden, dus toen heb ik maar een condoom gebruikt.”
Even staat ze versteld. Ze wikt en weegt tussen een woede-uitbarsting of de slappe lach, en kiest er uiteindelijk voor om hem nog even door te laten gaan met een gat voor zichzelf graven.
“O ja, joh? Wanneer was dat dan, en hoe kom je aan dat condoom?”
“Net nadat je naar je werk was gegaan, en dat condoom… nou ja, eh, dat vond ik na lang zoeken in de zak van een oude jas.”
“En hoe is het met je telefoon nu dan? Werkt ‘ie nog?”
“Nee, die doet niks meer.”
“Nee?” repliceert zij met een hoog stemmetje. “Hoe kan het dan dat ik een uur geleden een sms’je van jou kreeg?”
Zijn ogen worden groot en zijn onderkaak begint richting zijn tenen te zakken als hij zich realiseert welke fout hij heeft gemaakt.
“Wel, als je dat niet kunt verklaren,” gaat ze verder, “vertel me dan maar eens wat dat zwarte stuk ondergoed hier op ons voeteneind doet.”
En dan zinkt hij naar het absolute nulpunt: “Ik, eh… Het spijt me, mijn lief, ik hou al jaren voor je verborgen dat ik een travestiet ben.”

Ik heb zo ongeveer zitten huilen van het lachen. Ongelooflijk, wát een loser! En wat een geniale manier om hem door het slijk te halen! Je zult maar denken dat je ongezien kunt genieten van een avontuurtje en vervolgens kan de halve wereld zien hoe je vrouw je te grazen neemt.
De eBay-items worden intussen aan de tellers te zien goed bekeken, het hoogste bod is op dit moment al 293 dollar (!). En Mrs. Ik Ben Op Oorlogspad is nog niet klaar met haar zoete wraak. Ze heeft manlief uiteraard onmiddelijk het huis uitgetrapt (“YES, there really is a God for it started to rain then” *rofl*) en hem zijn autosleutels achteraan gesmeten, maar hij zal onderhand wel gemerkt hebben dat die sleutelbos niet meer helemaal compleet is… In haar wraakgierige wijsheid heeft ze snel nog de sleutel van zijn geliefde Harley eraf gehaald, en wellicht gaat ze ook die op eBay verpatsen.
Het verhaal is haast te briljant om geen hoax te zijn, maar verzonnen of niet, het getuigt van een heerlijk creatief, evil brein. You go girl!

Dit is echt te maf voor woorden… Totaal onverwacht sta ik vanavond met een eigen quote op de nieuwspagina van het ANP!

Wat er gebeurd is? Nou, eigenlijk niet eens zoveel. Ik heb enkel wat afkickverschijnselen vertoond omdat mijn internetverslaving Hyves uit de lucht is. Hyves Headquarters, het team achter Hyves, is vannacht en vandaag bezig met het verhuizen van hun vele tientallen servers naar een nieuw servicepark, en daardoor is de site sinds gisteravond 18.00u down.
Onder de ruim 2,5 miljoen leden zitten meer drastisch verslaafden zoals ik, en speciaal voor hen houdt het Headquarters-team tijdens de verhuizing een blog bij: verhyving.blogspot.com. Er worden foto’s en filmpjes geplaatst over de vordering van de verhuizing, en Hyvers kunnen daar natuurlijk op reageren. Wat dan ook veelvuldig gebeurt.

Zo ook ik. Toen de site gisteravond down ging, had ik al ff een succes-reactie gepost, en toen ik vanmiddag tegen 14.00u het internet opging, klikte ik natuurlijk als eerste naar Hyves. De verwachting was namelijk dat Hyves rond 14.00u weer online zou zijn. Dus ik, vol hoop, klikte naar m’n favoriete internetstek, maar ik werd helaas direct doorgelinkt naar de Verhyvingsblogspot. Daar had zojuist Hyves-opperhoofd Raymond een nieuwe blog geplaatst, met de mededeling dat het nog wel een paar uur zou gaan duren… Jammer jammer jammer, maar helaas, niets aan te doen. Ik dacht, ff ‘n reactie posten. Dus ik schreef het volgende:

Mieke, 1:53u ‘De afkickverschijnselen beginnen wel heel drastische vormen aan te nemen hier. :-O Ben heeeeel erg toe aan m’n dagelijkse portie Hyves. Maar we houden nog ff vol. Beter dat de boel in één keer goed online staat, dan dat je daarna nog kuren ermee krijgt… dus neem de tijd die jullie nodig hebben! Succes!! :wave:’

Niet verwachtend dat ook maar iemand van Headquarters dat zou lezen (maar ja, je wilt als frequente spammert toch een beetje sportief betrokken blijven *grijns*), klikte ik daarna de Blogspot weer weg en wijdde me aan mijn andere, meer recente verslaving: David Bisbal (zie mijn vorige blog *blink*).

Enfin, na het eten, de blokjes om met de honden en de nodige boodschappen, log ik zojuist, een paar minuten geleden, weer in op de pc. Hyves is nog steeds down, maar Raymond heeft nog wel even een link gepost naar een nieuwsbericht over de verhuizing op NU.nl. En wat schetst mijn verbazing als ik nietsvermoedend naar dat bericht doorklik? Lees het zelf maar:

Hyves tijdelijk uit de lucht

Weblog
De weblog lijkt een goede tijdelijke vervanger te zijn. Hyvers met ontwenningsverschijnselen kunnen er hun ei kwijt, en creatieve hyvers sturen video’s over hoe ze het gemis ervaren. “De afkickverschijnselen beginnen wel heel drastische vormen aan te nemen hier. Ben erg toe aan mijn dagelijkse portie Hyves”, schrijft Mieke als blijkt dat de verhuizing langer duurt dan verwacht. Ruim 1600 soortgelijke reacties spreken voor zich.

Wat een giga-actie!! Echt superleuk. Niet dat het journalistiek gezien ook maar iets voorstelt natuurlijk, maar hee, niet iedereen kan me nazeggen dat ze met een quote in het ANP-archief terechtgekomen zijn. En uit die ruim 1600 reacties hebben ze toch maar mooi de mijne gepikt. *pluh* Ik zal Raymond eens krabbelen of hier niet wat tegenover kan staan… een jaar lang gratis Goldmembership bijvoorbeeld. Dat lijkt me wel wat.

Wat kan het nachtleven toch wonderlijk verlopen…
Als iemand me vorige week vrijdag had verteld dat mijn feestnacht met Armin van Buuren zou eindigen op de Cardiologie-afdeling van het Rotterdamse Erasmus ziekenhuis, dan had ik diegene waarschijnlijk recht in z’n gezicht uitgelachen. Maar zie hier hoe het toch zo kon gebeuren…

Sinds twee weken loop ik stage bij Pon’s Automobiel Handel in Leusden, importeur van Volkswagen, Audi, Porsche, SEAT en Ŝkoda. Een stage die me prima bevalt, én ook nog eens zo nu en dan zeer aantrekkelijke extra’s biedt. Zo reed ik op mijn tweede stagedag al rond in een Cayenne en een Carrera *vrrroemmm*, en zoefde ik in week twee in een b-e-a-utiful Audi A4 naar het circuit van Zandvoort om zand te gaan happen met WTCC-coureur Tom Coronel.
Vorige week vrijdag, 15 september, had ik weer een mooi mazzeltje te pakken: twee gratis kaarten voor Armada Night Rotterdam, op de partyboot Ocean Diva. Voor wie ze niet kent: de Armada Nights zijn speciale dance events die drie keer per jaar georganiseerd worden door platenlabel Armada, het label van dj Armin van Buuren. SEAT sponsort die dance nights en mocht zodoende een aantal kaarten uitdelen aan haar relaties. En wie wist twee van die felbegeerde toegangskaarten te scoren? Yup, that’s me.

De Ocean Diva zou die nacht om 01.00u uit de haven vertrekken met een kleine vijfhonderd feestgangers aan boord, én de dj’s Benny Rodrigues, Erick E en natuurlijk mister Armin himself.
Om 00.20u stonden Marco en ik te wachten in de lange rij, toen we naar voren werden gewenkt. “Jullie hebben toch vrijkaarten? Kom maar hierheen!” En zo baanden we ons een weg tussen de wachtenden door. Voelt best kicken, je naam op de guestlist.
Binnen zat de sfeer er al aardig in dankzij de platen van Benny Rodrigues. Langzaam stroomde de dansvloer vol, en toen Erick E hem om 01.00u afloste, voer de Ocean Diva weg van de kade, de nacht in.
Wát een feest zeg! Grandioos! Marco en ik hadden een toptijd. Binnen een halfuur stroomden de zweetstraaltjes overal naar beneden, en tegen de tijd dat Armin om 03.00u onder luid gejuich en gefluit het roer van Erick E overnam, had ik het idee vloeibaar ondergoed aan te hebben.
Armin draaide tot na 05.00u de sterren van de hemel. De ene na de andere knalgoeie plaat dreunde uit de immense speakers, en Marco en ik gingen op nog geen meter van zijn draaitafel helemaal uit ons dak. Je draait op zulke momenten puur op adrenaline, je ritme is helemaal verstoord doordat je de nacht doorhaalt. Maar ach, who cares? We hadden de grootste lol, samen met een aantal andere Armin-fans waarvan ik nog steeds de naam niet weet, maar waarmee ik wel vereeuwigd ben op de digi cam.

Rond 05.15u stonden we te springen op Armins laatste platen, toen ik plotseling duizelig werd. Het was net alsof er een grote ballon in m’n borstkas opgeblazen werd, die vervolgens knapte. Ik stond even te draaien op m’n benen, maar zette me er overheen; ik wilde voor geen goud de laatste minuten missen.
Eenmaal weer aangemeerd en buiten op de kade lopend, bleef ik me vreemd voelen. Ik ging zitten en zag dat mijn hart onder mijn bezwete huid tekeer ging als een bezetene. Het enge was, dat m’n hartslag niet daalde toen ik even bleef zitten. Hier was iets niet pluis, en zo snel mogelijk liepen Marco en ik terug naar de boot, naar de EHBO-wagen. Daar werd direct alarm geslagen en een ambulance besteld. Ondertussen kreeg ik een infuus in m’n hand en een zuurstofmasker op, terwijl ik angstig naar Marco keek. Wat was hier aan de hand?!
Een paar seconden later zag ik het antwoord op de monitor: ik had een hartslag van 270, die maar niet wilde dalen. Alhoewel de broeders het woord niet in de mond wilden nemen, kon ik wel raden wat er aan de hand was: ik had een hartritmestoornis.

Gek genoeg had ik nergens pijn, was de duizeligheid weg en kon ik met perfecte helderheid alles opnoemen wat ik gedronken had (behalve één Safari alleen water en cola) en wat mijn gegevens waren. Ik had dan ook totaal niet de ernst van de situatie door, totdat ik op de EHBO-afdeling van het Erasmus beland was en de behandelkamer ineens zwart zag van de co-assistenten. Een vriendelijke vrouw, die zich voorstelde als dokter Valk, cardioloog, vertelde dat ze nog maar zelden in het ziekenhuis zo’n situatie hadden meegemaakt, waarbij een patiënt zó’n hoge hartslag had.
Uiteindelijk kreeg ik iets na 06.30u, na bijna anderhalf uur een hartslag variërend van 250 tot 270 te hebben gehad, een injectie waardoor m’n hartslag daalde tot rond de 100.

Ik was doodop van het hele gebeuren en wilde alleen maar naar huis, maar uiteindelijk duurde het tot zondagmiddag 14.00u voordat ik naar huis mocht. Ik werd anderhalve dag ter observatie op de afdeling Cardiologie gehouden, waar ik allerlei onderzoeken voor m’n kiezen kreeg: hartfilmpjes, echo’s (ik heb m’n eigen hart zien kloppen! Wat een vreemde gewaarwording…), bloedproeven, et cetera.
Ik was er even bang voor dat iemand iets in een van mijn drankjes gestopt zou hebben, maar dat bleek gelukkig niet waar te zijn. Waarschijnlijk is de stoornis ontstaan door een aantal factoren: extreem slaaptekort door het wennen aan het stageritme, veel spanning door alle nieuwe dingen van de stage, veel te veel cafeïne in m’n lijf, en een emotioneel heel heftige periode in de laatste maanden. Het compleet uit m’n dak gaan op de Ocean Diva was de druppel die de emmer deed overlopen. Ik had ervoor moeten kiezen om naar m’n lijf te luisteren en op tijd naar bed te gaan, maar ja hè, zo’n buitenkansje als gratis naar Armada Night wilde ik natuurlijk niet laten lopen…

Inmiddels ben ik al weer bijna een week bij mijn paps en mams in Veenendaal, waar ik lekker uitrust, veel slaap en bedolven word onder alle telefoontjes, sms’jes en kaarten. Lieve schatten, bedankt daarvoor! Jullie zijn me heel veel waard, knoop dat in je oren.
Nu ik een beetje tot rust kom na het heftige weekend, begin ik pas echt de volle ernst van de situatie in te zien. Woensdagmiddag is de huisarts geweest, en die heeft nog eens even extra onderstreept wat voor risico’s ik gelopen heb en hoe uitzonderlijk hoog mijn hartritme was. Als ik daadwerkelijk flauwgevallen was daar op de dansvloer, of als mijn hart nog een kwartier langer zo had doorgeklopt… 270 slagen per minuut, dat houdt geen enkel hart lang vol. De bloedtoevoer kan dat simpelweg niet bijbenen, de hartspier kan dat ritme niet aan… Ik had wel een hartstilstand kunnen krijgen.

Brr, ik probeer er maar niet al te veel over na te denken. Toch heb ik sterk het gevoel dat ik een legertje beschermengelen om me heen heb gehad, dat ik niet zomaar zonder hartbeschadigingen hieruit ben gekomen.
Het proces is natuurlijk nog niet afgesloten. Op 19 oktober ga ik naar het St. Antonius Ziekenhuis in Nieuwegein, waar een aantal artsen gespecialiseerd is in hartritmestoornissen. Ik zal daar waarschijnlijk meerdere malen ter controle moeten komen, om uit te vinden of dit een eenmalig incident was, of dat ik een concrete hartafwijking heb. Ik hoop natuurlijk op het eerste… maar we zullen het af moeten wachten.
In ieder geval ga ik de komende tijd heel rustig aan doen. Hopelijk snel weer stagelopen, en niet al te veel dingen ernaast. Gezond eten, op tijd naar bed, en vooral geen nachten meer doorhalen. *snif*
Toch heb ik aan de Armada Night zelf voornamelijk zeer prettige herinneringen. Dus hieronder een paar leuke pics van de avond. Want zeg nou zelf: 270 beats per minute… dat haalt zelfs Armin niet! Dat haalt alleen Miepje Miek.