|I{•——» Mieke «——•}I|

In order to hit the ground running, you have to study three short articles which will help you get a better idea of what metaphor is and how it may be important.

Hoppa! Now you’re talking. Het nieuwe schooljaar is nog niet eens begonnen en nu al heeft een van mijn aanstaande docenten een deadline ingepland. Twee abstracts inleveren, een week van nu.
Kijk, daar hou ik nou van. Een docent die een paar dagen van tevoren de BlackBoard-pagina openstelt, documentje hier met een schema van de colleges, documentje daar met een overzicht van de literatuur. Netjes en overzichtelijk. Dat vind ik fijn. Zo kan het dus óók, miep-muts-met-je-belabberde-communicatievaardigheden. En deze hooggeleerde professormeneer zit maar een paar kamers bij je vandaan, dus misschien moet je eens binnenlopen en hem om een tutorial vragen. *pluh*

Je merkt, de frustratie van vorige week zit er nog steeds een beetje in. *grijns* Niet geheel onterecht, wil ik ter mijner verdediging aanvoeren, want vlak na het debacle met onze werkstukcijfers stond het volgende schokkende nieuws op de drempel. BlackBoard, de intranetomgeving van de VU, kwam weer tot leven. En hoe! Met de bekendmaking van onze docent Institutionele Communicatie, wiens naam de hele zomer lang op het mysterieuze ‘to be announced’ had gestaan. En het is geworden… *roffel roffel*… Mr. Tangconstructie.
Ken je hem nog? ‘Wat er voor de klas verscheen, dáár had ik direct problemen mee’, blogde ik begin februari over hem, en hij wist inderdaad de colleges Communicatiewetenschap vakkundig te verknallen voor me. Na acht weken waren we maar wat blij dat we van het vak af waren en daarmee ook van hem, want hij doceerde aan een andere faculteit.
Maar nu is Mr. Tangconstructie terug. En niet eenmalig voor maar acht weekjes, o nee. Meneer treedt per 1 september in dienst bij ONZE faculteit. Whaaah! ENG!!!

Ik vind het maar niks. Echt drie keer niks. Maar ik ben van plan me niet opnieuw van m’n stuk te laten brengen door zijn colleges en zijn BlackBoardberichtjes, die steevast ‘Hoi!’ zowel als aanhef als als afsluitgroet hebben. *note to self: toch eens navragen hoe iemand met zulke taalgewoontes bij Letteren in dienst kan treden*
Afijn, ik ga me hopelijk niet weer op zitten vreten. Ik ga me vol goede moed en energieke motivatie vastklampen aan mijn docent Metaphor, van wiens colleges ik zo op het eerste gezicht waarschijnlijk wél intens ga genieten. En nog meer klamp ik me vast aan mijn semi-Siamese wederhelft en onze vrijdagmiddagkoffie, direct na het college van Mr. Tangconstructie. Dat zal mijn heetgebakerde temperamentje wel bij een nieuw frustratiekookpunt weghouden. Ja toch?

Groen, rood, blauw. Welke kleur van de regenboog je ook wilt zien, ze zijn deze dagen op hun allerfelst aanwezig in en rond de gebouwen van de VU. Overal lopen mensen in felgekleurde polo’s of t-shirts en met dito foldertjes. Voor een nieuweling als ik is dat even vreemd opkijken; wat doet al dat kleurigs hier?!
Het blijken de jaarlijkse verkiezingen voor de facultaire studentenraden te zijn. En mijn hemel, wat zijn ze fanatiek. Je komt nog maar net de hoofdingang binnengelopen en er komt al een muur aan flyers, posters en studentraadsleden op je af om je gunsten te winnen. En allemaal beloven ze heel veel moois: meer printers, sneller je cijfers terug, enzovoorts.

Hoe gelikt het ook allemaal in mekaar mag zitten, gelukkig had ik vanmorgen een goede reden om al dat moois snel af te wimpelen: college. Maar na het college hadden ze me beet. Ik zat bij de computerwerkplekken op de 9e toen er in mijn ooghoeken twee meisjes verschenen in het rood. De één met een stapeltje rode folders, de ander met een rood dienblad met daarop rode plastic bekertjes met rode ranja.

“Hoi! Mag ik je wat vragen?”
“Als het niet te lang duurt, jawel hoor.”
“Heb je al gestemd?”
“Nee, nog niet.”
“Oh, nou, in dat geval wil ik je dit foldertje even geven. En als je naar de site van de VU surft, kun je daar binnen twee minuten je stem uitbrengen.”
“Eh… oke. Moet dat nu of het mag ook later?”
“Oh dat maakt niks uit. Áls je maar stemt. Maakt niet uit waarop.”
“Maakt niet uit waarop? Geintje toch, zeker?”
“Nee hoor. De Letterenfaculteit is een van de faculteiten waar het minst gestemd wordt, dus we willen dat eens flink opkrikken.”
“Dus je wilt dat ik ga stemmen voor het stemmen? Niet vanwege de inhoud?”
“Ehm… nou, eh… ja, eigenlijk wel. Je kunt ook wel gericht gaan kijken natuurlijk, maar dan ben je wel langer dan twee minuten bezig, haha. Maarre, we zullen je niet langer ophouden. Hier heb je een glaasje ranja voor de moeite, en stemmen hè!”
En weg waren ze.

Hmmz. Iets zegt me dat ook dit jaar vanuit Letteren niet zo heel veel stemmen gaan komen…

Een nieuw blok brengt altijd het genoegen met zich mee van het verzinnen van bijnamen voor onze nieuwe docenten. We moeten immers wel over ze kunnen bloggen zonder dat onze werkstuk- en tentamencijfers direct gevaar lopen. Dus na de Kwelgeest, Flipse Nulhypothese en Mr. Tangconstructie stel ik jullie met veel genoegen voor aan onze nieuwste aanwinsten…

Deze week hebben we voor het eerst een vrouwelijke docent van een bijnaam voorzien. Niet omdat we seksistisch zijn, maar omdat er nou eenmaal over onze mannelijke docenten veel meer te klagen (en dus te bloggen) viel het afgelopen half jaar. Foute kleding, foute uitspraken… dat sluipt er bij mannen blijkbaar sneller in dan bij vrouwen. *innocent smile*
Maar, mannen, troost u: vanaf vandaag voegt zich een vrouw in uw gelederen. Op basis van onze ‘fijne’ ervaringen tot nu toe hebben we haar De Muts gedoopt.

De Muts heeft een doctor-titel voor haar naam staan, maar we hebben onze twijfels over waar ze die vandaan getoverd heeft. Niet uit de Hoge Hoed der Communicatieve Vaardigheden in ieder geval. De Muts is namelijk erg… tsja, mutsig. En sloom. Zo sloom, dat ze er anderhalve week over doet om een antwoordje te produceren op een simpele vraag per mail. Het zou haar een halve minuut gekost hebben om het eenregelige ‘Sorry meiden, ik kan jullie daar nu nog geen duidelijkheid over geven’ te tikken, maar dat was blijkbaar te veel gevraagd. Anderhalve week lang bleef het stil. Daarna kregen we een kort antwoord dat zo bot was dat we er steil van achterover sloegen, en vervolgens duurde het nóg een week voordat we eindelijk wisten in welk werkcollege we ingedeeld waren. Nog geen 24 uur voordat we dat college hadden, welteverstaan. En dus mocht Miepje Miek schoorvoetend in de telefoon klimmen om haar chef te vragen of ze de volgende dag haar werktijden kon verzetten. Zucht. De Muts heeft blijkbaar, zoals klasgenoot C het treffend zei, geen flauw benul dat er ook nog mensen zijn met werk en een sociaal leven.

Onze andere nieuwe docent is het compleet tegenovergestelde van De Muts.
“Ik heb voor dit college maar drie kwartier in laten roosteren in plaats van de standaard anderhalf uur, dat leek me wel genoeg,” luidde zijn inleiding (yup, deze is wel een kerel ). En het bleek ook genoeg, want allememaggies wat praat die kerel snel!! Ongelooflijk in wat voor tempo de woorden zijn mond uitrollen. Mr. Fast Forward spreekt met een snelheid waar menig roddeltante jaloers op zou zijn en die je met geen mogelijkheid kunt bijbenen met aantekeningen maken. We hebben halverwege de pennen er maar bij neergelegd, ons diep, diep verwonderend over zijn onophoudelijke woordenstroom. En die is niet de eerste de beste. Zinnen met vierendertig bijzinnen, terugverwijzingen en (wel ja) tangconstructies gaan hem met gemak af. Ook blijkt hij er een ster in te zijn zichzelf in een zin meerdere malen tegen te spreken, dat al pratend te ontdekken en dan nóg maar een bijzin aan zijn toch al niet korte zin te plakken om zichzelf nog even te corrigeren (een beetje een zin dus zoals deze, en dan uitgesproken met ruimteraket-snelheid *grijns*). Dat hij er zelf nog uitkomt mag een wonder heten. “Je zult maar met zo’n kerel getrouwd zijn!” siste ik op zeker moment tegen L. “Daar is geen speld tussen te krijgen!”

Lang verhaal kort: het gaat vast weer een enerverend blok worden. Het laatste van het jaar al… wat gaat het snel. En wat hebben we nog veel werk te verzetten voordat het 1 juli is.
Maar nu eerst: op naar Barcelona!

Als ik de afgelopen maanden érgens m’n ei over kwijt moest op dit stukje wereldwijde web, dan was het wel Statistiek. Af en toe moest ik het gewoon even van me af schrijven, getuige de posts hier, hier, hier en hier.
Het was dan ook wat je noemt bikkelen. Menig cafeïneshot heeft ons de lange, lange blokuren doorgesleept op de dinsdag- en vrijdagmorgen. L en ik sjouwden ons elke week een bult met studieboek en laptop om de vrijdagmiddagen zwoegend boven de praktijkopdrachten door te brengen. Om nog maar te zwijgen over de peentjes die ik gezweet heb tijdens het tentamen en de klamme handen die ik kreeg toen ik vanmiddag las dat de cijfers eindelijk bekend waren gemaakt.

Ik durfde de lijst haast niet aan te klikken. Nerveus maar toch ook verschrikkelijk nieuwsgierig gleed mijn blik langs de lange rij studentnummers. Honderdzeventigduizend nog wat, honderdvijfenzeventigduizend nog wat, en toen was daar honderdtachtigduizend, de eerste drie cijfers van mijn eigen studentnummer. Uiterst langzaam keek ik van links naar rechts… om vervolgens midden op de redactie van FEM in een juichkreet uit te barsten:

“Ik heb een 8,5 voor Statistiek! Een 8,5!!! In één keer gehaald! Woehaaaaa!”

Wat een pak van m’n hart. Wat een heerlijk gevoel. Dit alfa-miepje dat liever naar letters dan naar cijfers kijkt heeft het toch maar mooi in één keer geflikt. Ha!

Zou dit dan definitief de laatste Statistiekblog zijn? Vast niet… Volgend jaar krijgen we nog Statistiek Voor Gevorderden. Met de nadruk op ‘voor gevorderden’. *proest* Ben benieuwd wie we dan voor onze neus krijgen. Vijftig procent kans op de Kwelgeest, vijftig procent kans op Flipse Nulhypothese. De een houdt van alles wat zich in het kleurenspectrum tussen grijs, beige en oker bevindt, de ander hult zich bij voorkeur in zacht gezegd vreemde combinaties van alle kleuren van de regenboog. Hmm… Het wordt ongetwijfeld weer hoogst amusant. Maar ben wel blij dat het nog even weg is.

Even dacht ik een hallucinatie te hebben. Bij spaarzame uitzondering dook ik op zondagavond de studieboeken in (Oooh! Gij zondaar! Ja, ik weet het *grijns*) en toen stond ik zomaar ineens oog in oog met… Mozes.
Nee, het lag niet aan de zondag, en ik maak ook geen geintje. Kijk zelf maar:

Eerlijk gezegd denk ik bij ‘Moses extreme reactions’ meer aan een schreeuwende Mozes op de Sinaï met twee stenen tafelen in z’n handen, maar vooruit, deze is ook leuk.
Zo zie je maar: wat nou wetenschap en geloof strikt gescheiden houden? Als zelfs statistiekwonder SPSS daar niet aan doet… *grijns*

Terug van weggeweest: de SOG-middag. Sinds maart van dit jaar leek studie-ontwijkend gedrag voorgoed verleden tijd toen ik eindelijk het licht had gezien in de eindeloze tunnel die scriptieschrijven heet. Maar slecht gedrag laat zich nou eenmaal makkelijker aanleren dan weer afleren. En dus is het vandaag voor het eerst sinds tijden weer eens goed raak.

Er ligt een pittig hoofdstuk Statistiek op me te wachten waar ik allesbehalve zin in heb. Plus een report voor Discourse, plus een reeks opdrachten voor Tekstanalyse, plus een transcribeerpracticum, en eigenlijk moet het allemaal dit weekend af. Liefst vandaag nog. *pompiedom* Het groeit me even boven het hoofd, en dan steekt zomaar ineens die oude neiging de kop op: ontwijken die handel.
Ik kan de verleiding niet weerstaan. Het ontbijt met Eega van vanmorgen was erg gezellig maar ligt me nog zwaar op de maag, wat de concentratie en werklust ook al niet ten goede komt (stel gekken, ’s ochtends om half elf al aan de uitsmijter ). Ik klik van Hyves naar het Forum naar YouTube naar een site waar ik de nieuwste Luis Fonsí-lyrics uit m’n hoofd probeer te leren, enzovoorts. Moet er verder nog iets gebeuren? Gelukkig, er is nog een was die aangezet kan worden, een stapel kleding die gesorteerd moet worden, en ah, het oud papier moet ook nog weg.

Tegen vier uur is er dan echt niks nuttigs of onbenulligs meer te doen. Achthonderd pagina’s dik ligt Discovering Statistics Using SPSS me gemeen aan te staren. Zuchtend blaas ik een lok haar uit m’n ogen en ga er dan eindelijk maar voor zitten. Innerlijk kermend en jammerend, dat wel, omdat het toch echt ikzelf was die zonodig een Master wilde gaan doen en van tevoren wist dat dat een heel ander soort studentenleven in zou luiden dan het relaxte leventje van tentamens op je sokken halen en veelvuldig proosten op het goede leven. So nobody to blame but myself…

Ik spreek mezelf streng toe, stop de cd-rom met datafiles in m’n laptop en pak m’n boek erbij.
Maar dan.
Dzjiiiing, dzjiiiiiiing! Klop. Tik. Ratel. Sleep, schuif. Pof! Dzjiiiiiiiing. Bonk, bonk. Pok, ratel.

Da’s waar ook: ik heb nieuwe buren.