Het is al weer week 50 van 2009. En mijn week 50 van 2009 is een beetje een emotionele achtbaan geworden. Ik wist niet dat ik in een paar dagen tijd zo veel kon variëren tussen euforie en bloedchagrijnig en alles wat daar tussenin zit.

Maandagmiddag. Ik loop al sinds dagen rond met een scriptie-idee over metaforen waar ik steeds enthousiaster voor word. Maar ik twijfel nog of ik het al kan droppen bij mijn veruit favoriete docent – die ik uiteraard graag als begeleider wil – of dat ik het beter eerst verder kan uitwerken. Ik neem de gok, doe bijna twintig minuten over een mailtje van tien regels en wacht gespannen af.

Dinsdagochtend. Met een kleine tinteling van zenuwen open ik m’n VU-mail. Oh boy, ik heb mail terug. Mijn ogen vliegen over de regels en met dezelfde snelheid wisselen mijn eerste reacties erop elkaar af. Scriptie-idee ziet er goed uit, schrijft-ie, en hij heeft het idee dat ik de methode onder de knie heb. Yes! Maar voor een begeleider moet ik naar iemand anders op zoek. Shit (waarom krijgen studenten Engels voorrang terwijl sommigen van hen helemaal geen metafoorscriptie willen doen?! Grrr). Ik baal, maar goed, dan maar aan de slag met begeleider optie twee.

Woensdagochtend. Ik loop de redactie van FEM op. Nog acht dagen te gaan en dan gaat de stekker uit het blad. We weten het al een paar maanden, en toch voelt het nog steeds surreëel. Wat ga ik het missen.
Ik houd de hele ochtend mijn VU-mail in de gaten. Rond lunchtijd druk ik maar weer eens op F5, en dan: ‘Dag Mieke. Zoals ik gisteren al zei: volgens mij ben je hier goed in…’.
Ik open de bijlage en zie een exemplaar van een van mijn ingeleverde metafooropdrachten, met bovenaan het cijfer 9,5 prijkend. Waaaaat?! Ik spring voor m’n gevoel een meter de lucht in en m’n mond valt open tot op het bureaublad. Ga weg, dat is te gek! Ik dacht dat ik met die heerlijke 8,5 en 9 voor m’n presentaties al aan het maximum zat, maar dit is pas écht studentikoos hemels. *grijns*

Mijn euforische ik-kan-de-hele-academische-wereld-aan-gevoel verdwijnt een paar uur later echter in een oogwenk. Als ik tussen twee artikelen in een momentje voor mezelf heb en opnieuw m’n VU-mail open, heb ik een mail van optie twee. Zij zit ook vol, maar ze weet me te vertellen dat er nóg een docent is die verstand heeft van metaforen, en vol goede bedoelingen heeft ze hem alvast mijn ideeën doorgespeeld.
Het bloed in m’n aderen bevriest zowat als ik lees over wie ze het heeft.

Mr. Tangconstructie.

Opnieuw schreeuwt er een waaaaat?! door mijn hoofd, maar dit keer geen blije. Nee, nee, nee! Als er íemand is die ik níet als scriptiebegeleider wil…
Met een enorme knoop in m’n maag loop ik later die avond van FEM naar het station, en de hele weg naar huis kraken mijn hersens in hun voegen. Ik moet een manier zien te vinden om hier onderuit te komen. Ik mag dan met alle goede bedoelingen van de wereld in zijn richting geduwd zijn, maar dit wil ik niet. Ik kies nog liever een ander onderwerp als ik daarmee hem kan vermijden.

Donderdagmiddag. Ik loop met koppijn van de stress het een-na-laatste college Metaphor binnen. De hele ochtend loop ik al argumenten te verzamelen om Mr. Tangconstructie uit mijn buurt te houden. Ik heb m’n hoofd er niet bij tijdens de les en haast jaloers luister ik in de pauze naar de scriptieplannen van de anderen. Nu ik mijn eigen plan in duigen zie vallen is ineens de glans van het college af. Ik keek er zó naar uit om me hier nog een halfjaar in te verdiepen, maar als dat betekent dat ik gekoppeld wordt aan een van mijn belabberdste docenten ooit, dan laat ik het varen.
Na het college plak ik een glimlach op m’n gezicht en loop naar m’n favoriete leraar toe. Ik vertel hem dat optie nummer twee ook niet doorgaat. “Kan ik een keertje met u praten over die scriptiebegeleiding?” Dat kan. Volgende week donderdag. Oh bugger, dat duurt nog een week.

Vrijdagmiddag. Opnieuw bij FEM. Het allerlaatste nummer wordt een driedubbeldikke dus ik kan twee dagen extra werken. De gebruikelijke stress van Woensdag Deadlinedag is er vandaag niet bij, en in een gemoedelijk sfeertje beginnen we het blad vorm te geven.
Iets na drieën floept er een nieuwe mail mijn VU-inbox in, met als onderwerptitel ‘Interessant afstudeerproject’. Ik open ‘m en zie voor mijn ogen een profielschets verschijnen die zo goed bij me past dat er bijna mijn eigen naam had kunnen staan. En toch… het klinkt niet zo goed als een metafoorscriptie. Ik weet intuïtief meteen dat dit ook geweldig zou zijn, maar ik heb mijn zinnen op iets anders gezet.

En zo eindig ik de week behoorlijk in mineur. Nog wel het meest frustrerend: ik heb op z’n vroegst volgende week donderdag uitsluitsel, en dat uitsluitsel zal waarschijnlijk deze vorm gaan hebben: “Miek, stel je niet aan, die andere docent is een prima onderzoeker waar je heel veel van kunt leren.”
Zucht. Ik loop er zo van te balen dat ik er stiekem wel om kan janken (hoezo ik ben moe en aan vakantie toe?!). Ik weet dat scriptieperikelen totaal onbenullig zijn in het licht van échte problemen, maar ik heb nu even geen zin in relativeren. Ik baal als de welbekende stekker… en in m’n hoofd begin ik die zin direct op metaforen te analyseren.

Zeven jaar lang waren we onafscheidelijk. Jij en ik, ik en jij.
Jij liet me nieuwe werelden zien, jij gaf me nieuwe vergezichten. Dankzij jou kon ik overal zorgeloos heen, op wat voor korte termijn ook. Jij gaf me vrijheid.
En ik, ik had je dan ook altijd bij me, ik kon je geen dag missen. Ik genoot ervan dat jij deuren voor me opende waar anderen pas doorheen konden na grif geld te betalen. Ik genoot ervan dat ik dankzij jou altijd die twee minuten langer in bed kon blijven liggen, omdat ik door kon lopen waar anderen eerst in de rij moesten staan.

Nu is het sprookje over. Ik wist het, ik wist dat er een eind zou komen aan die zeven zorgeloze jaren.
Nu ben ik je kwijt, voorgoed. Waarschijnlijk besta je over een paar dagen al niet meer. Ben je woest vernietigd in de catacomben van de IBG, zonder ook maar enig woord van dank. Stiekem hoop ik dat ze je zullen sparen, en dat ze je als aandenken in mijn dossier opnemen.
Ik zal je missen, en niet zo’n klein beetje ook. Ik durf je grif te verzekeren dat het me nog wekenlang gaat overkomen dat ik ’s ochtends al op het perron sta en dan denk ‘O verrek!’. Want ik heb jou niet meer bij me. Niet langer fleur jij de binnenkant van m’n portemonnee op. Vanaf nu zal er een blauwe strippenkaart in zitten en een geel NS-kaartje. Blauw en geel staat best mooi samen, maar toch wil ik jou…

Vaarwel plastic vriendje, met je elk jaar wisselende, sprankelende kleuren. Vaak had ik het idee dat jouw kleur het enige was waar de mensen naar keken. Had ik net zo goed een foto van Bono of Obama erop kunnen plakken in plaats van mijn eigen groene ogen en bruine lokken. Ze hadden alleen maar oog voor jou. En geef ze eens ongelijk… Vaarwel mijn onmisbare OV-jaarkaart.

Wat weet ik me wederom weer te omringen met heerlijke klasgenoten…
Vanmiddag aan de lunch in The Basket, uitpuffend van een datapresentatie bij Interview:

A: “Da’s nog wel een bak werk zeg, voor dat andere werkstuk.”
M: “Mwah… Gaat wel lukken, toch? De literatuur en methode staan al op papier, alleen de resultaten, discussie en inleiding nog. Dat schudden we wel uit onze mouw in een week tijd.”
A: “Ja, jullie twee wel, haha! Jullie zijn de echte schrijvers, ik moet er altijd uren over nadenken.”
L: “Laat mij inderdaad maar schrijven, ja. Ik kan beter schrijven dan presenteren.”
A: “Laat mij juist maar lullen, haha. Dat gaat mij weer beter af.”
M: “Wat zijn we weer een goed team, dames. De een kan lullen, de ander kan schrijven, en nummer drie kan allebei een beetje. Goed geregeld!”

Ik moet ‘t hem nageven: Mr. Tangconstructie is beduidend beter met een kleine groep studenten dan voor een propvolle collegezaal. Eerlijk is eerlijk. Wel spreekt hij nog steeds in wonderlijke uitingen, maar ik kan hem dit jaar een stuk beter lij’en dan vorig jaar.
Maar een simpele rekensom… dat is onze nieuwe hoofddocent een brug te ver.

“Voor volgende week wil ik dat jullie per groepje een literatuurpresentatie houden.”
“Hoeveel artikelen moeten dat ongeveer zijn, meneer?”
“Ga maar uit van vijftig.”
Een kleine dertig hoofden schoten met een ruk omhoog.
“Vijftig?!?!”
“Ja zeg, we hebben nog meer vakken, hoor.”
“In één week tijd? Dat redden we nooit!”

Hoe hartgrondig we ook mopperden, Mr. Tangconstructie hield voet bij stuk en wilde het niet omlaag schroeven naar een wat haalbaarder aantal (vijf ofzo *grijns*). En zodoende zit ik nu achter m’n bureautje, redelijk met de handen in het haar.
Lieve Mr. Tangconstructie, mag ik u even voorrekenen?
1) Voor het bestuderen van één pagina uit een Engelstalig researchartikel staat vijf minuten, zo luidt de norm.
2) Een gemiddeld onderzoeksartikel bestaat op z’n minst uit vijftien pagina’s, vaker nog een veelvoud daarvan.
3) 5 minuten x 15 pagina’s x 50 stuks = 3.750 minuten.
4) 3.750 minuten staat gelijk aan 156,25 uren, wat weer gelijkstaat aan 3,9 volledige werkweken.
Legt u mij nou eens uit: denkt u echt dat we het met drie man per groepje gaan klaarspelen om 3,9 werkweken in zeven dagen te proppen? Nog los van onze andere vakken en – dat het nog bestaat mag een wonder heten – onze levens búiten de schoolmuren?

En dan heb ik het nog niet eens gehad over de zoektocht naar die artikelen… Grmpf.

De oogst van één week masterjaar:
- Een 8,5 voor m’n PNM-website. *o yeah!*
- Twee Cinnamon Sunsets die geen Cinnamon Sunset meer mogen heten.
- Een stapel readers die in een verontrustend hoog tempo aangroeit.
- Twee abstracts geschreven voor Metaphor, 22 to go.
- Drie werkstukken in het vooruitzicht.
- Eén onderzoeksvoorstel klaar, één in wording.
- Minimaal vier literatuurpresentaties op komst.
- Een agenda vol met to-do-lijstjes. Per dag, welteverstaan.
- Ik loop NU AL achter met m’n leeswerk.

De oogst van de zaterdag na de eerste week masterjaar:
- Ettelijke euro’s armer.
- Twee paar schoenen rijker.

Wat is dat toch met vrouwen, dat niets zo goed helpt om even stoom af te blazen als winkelen? *grijns*

In order to hit the ground running, you have to study three short articles which will help you get a better idea of what metaphor is and how it may be important.

Hoppa! Now you’re talking. Het nieuwe schooljaar is nog niet eens begonnen en nu al heeft een van mijn aanstaande docenten een deadline ingepland. Twee abstracts inleveren, een week van nu.
Kijk, daar hou ik nou van. Een docent die een paar dagen van tevoren de BlackBoard-pagina openstelt, documentje hier met een schema van de colleges, documentje daar met een overzicht van de literatuur. Netjes en overzichtelijk. Dat vind ik fijn. Zo kan het dus óók, miep-muts-met-je-belabberde-communicatievaardigheden. En deze hooggeleerde professormeneer zit maar een paar kamers bij je vandaan, dus misschien moet je eens binnenlopen en hem om een tutorial vragen. *pluh*

Je merkt, de frustratie van vorige week zit er nog steeds een beetje in. *grijns* Niet geheel onterecht, wil ik ter mijner verdediging aanvoeren, want vlak na het debacle met onze werkstukcijfers stond het volgende schokkende nieuws op de drempel. BlackBoard, de intranetomgeving van de VU, kwam weer tot leven. En hoe! Met de bekendmaking van onze docent Institutionele Communicatie, wiens naam de hele zomer lang op het mysterieuze ‘to be announced’ had gestaan. En het is geworden… *roffel roffel*… Mr. Tangconstructie.
Ken je hem nog? ‘Wat er voor de klas verscheen, dáár had ik direct problemen mee’, blogde ik begin februari over hem, en hij wist inderdaad de colleges Communicatiewetenschap vakkundig te verknallen voor me. Na acht weken waren we maar wat blij dat we van het vak af waren en daarmee ook van hem, want hij doceerde aan een andere faculteit.
Maar nu is Mr. Tangconstructie terug. En niet eenmalig voor maar acht weekjes, o nee. Meneer treedt per 1 september in dienst bij ONZE faculteit. Whaaah! ENG!!!

Ik vind het maar niks. Echt drie keer niks. Maar ik ben van plan me niet opnieuw van m’n stuk te laten brengen door zijn colleges en zijn BlackBoardberichtjes, die steevast ‘Hoi!’ zowel als aanhef als als afsluitgroet hebben. *note to self: toch eens navragen hoe iemand met zulke taalgewoontes bij Letteren in dienst kan treden*
Afijn, ik ga me hopelijk niet weer op zitten vreten. Ik ga me vol goede moed en energieke motivatie vastklampen aan mijn docent Metaphor, van wiens colleges ik zo op het eerste gezicht waarschijnlijk wél intens ga genieten. En nog meer klamp ik me vast aan mijn semi-Siamese wederhelft en onze vrijdagmiddagkoffie, direct na het college van Mr. Tangconstructie. Dat zal mijn heetgebakerde temperamentje wel bij een nieuw frustratiekookpunt weghouden. Ja toch?

In een ver verleden was ik ooit een schooljaar lang hoofdredacteur van de studentenkrant. En bij een hoofdredacteurschap hoort natuurlijk een hoofdredactioneel commentaar in elke uitgave. Ik kan me nog helder voor de geest halen hoe ik halverwege het schooljaar een venijnig stuk tikte over het gebrek aan heldere communicatie op school. ‘We mogen dan wel een opleiding Communicatie in huis hebben, maar aan de communicatie met een kleine c schort het maar al te vaak.’ Kritiek en verontwaardiging waren mijn deel. De redactieraad was niet blij met mijn epistel. “Hoe kun je dit nou doen, Miek? We staan met die krant op studiebeurzen! En dít is dan wat aankomend studenten lezen?”
Ja, dat was inderdaad wat ze lazen. Want het was de waarheid, en niks minder. En de waarheid, dat is het hoogste goed van een journalist. Dus hoe hoog de berg kritiek ook was, straffen konden ze me niet.

De afgelopen dagen heb ik vaak gewenst dat ik weer in de positie was om ongezouten kritiek te leveren zonder ervoor gestraft te worden. Want allemachtig, wat schort het soms aan duidelijke en eerlijke communicatie bij ons op de Letteren-afdeling van de VU. Concreter: wat kunnen sommige docenten zich toch enorm verschansen in hun ivoren torens en zich geen sodemieter aantrekken van hun studenten. Nog concreter: ik vind het on-voor-stel-baar dat docenten met nota bene een doctor-graad in de Communicatiewetenschap, blijk geven van compleet ondermaatse, volstrekt onprofessionele communicatiepraktijken.

Bah. Bah, bah, bah. Wat heb ik deze weken gebaald van een docent van mij. Terwijl we al twee maanden geleden (!) ons werkstuk ingeleverd hadden, vond mevrouw het nog steeds niet nodig de cijfers daarvoor bekend te maken. En dat terwijl 1 september steeds dichterbij komt, de datum waarop we onze cijferlijst compleet moeten hebben. Want zonder complete cijferlijst geen toegang tot het Masterjaar.
Dat is iets wat mevrouw de docent maar al te goed weet, en toch vertikt ze het om op herhaaldelijke e-mails van mij en mijn groepsgenoten te reageren. Totaal onbereikbaar, ver boven het studentenvolk verheven. Dagen- en dagenlang geen reactie. Nul komma nul. Nog niet het minste ‘Sorry, ik ben er nog mee bezig’.

Tot vandaag.
Vanavond rolde het volgende mailtje mijn inbox in:

Beste allemaal,
Hopelijk zijn jullie allemaal goed uitgerust van vakantie!
De cijfers zijn naar de studentenbalie gemailed. Excuses dat deze pas zo laat zichtbaar zijn. Door werkzaamheden aan het intranet had ik geen toegang tot een deel van de cijfers en kon de eindcijfers dus niet berekenen en toen een en ander weer toegankelijk was, was ik met vakantie.

Mijn mond viel open van verbazing en van withete verontwaardiging. Jij flutdocent die je bent!! Ongelooflijk onprofessioneel wicht dat je er rondloopt! DAN MAIL JE TOCH EVEN WAT ER AAN DE HAND IS VOORDAT JE OP VAKANTIE GAAT!!!!! Hoe moeilijk is dat?! En dít is dan hoe je je ervanaf maakt?
Ik ben woedend. Dit is by far een van de schijnheiligste mails die ik ooit gelezen heb.

Wie zó met zijn studenten omgaat, is zijn doctor-titel volstrekt onwaardig. Dat zou ik geschreven hebben als ik vandaag hoofdredacteur van de studentenkrant geweest was. En het zou de waarheid geweest zijn.
Helaas ben ik niet meer dan een van de vele duizenden gewone studenten op de VU, en helaas mag ik me erop ‘verheugen’ komend jaar opnieuw colleges van deze docent te gaan volgen.

Zodoende weet ik maar al te goed dat het zeer in mijn eigen nadeel is om mijn mond open te trekken en een klacht in te dienen bij de studentenraad.

Zodoende sus ik mezelf, net als iedereen, met de gedachte: Ik heb m’n cijfer nu, da’s het belangrijkste.

En zodoende kan deze belabberde docent rustig doorgaan met haar belabberde manier van communiceren en een nieuwe lichting studenten grijze haren bezorgen.

Maar oh, wat jeuken mijn vingers om haar een heel, heel, héél lelijke e-mail te sturen.

Dat was ‘m dan. Het laatste college van dit schooljaar. Het is pas 21 mei, maar de college-uren van de premaster zitten er al op.

Wat een vreemd idee… Het lijkt gisteren dat ik op een heel vroege woensdagmorgen verdwaald over de campus van de VU slenterde, op zoek naar een onmogelijk te vinden lokaal in de medische faculteit. De plattegrond van de campus zat stevig tussen m’n oren, er zat een nog onbeschreven collegeblok in m’n tas en stiekem voelde Miepje Miek zich die eerste dagen best wel verloren in de grote gebouwen en grote studentenmensenmassa.
Nu is het acht maanden later en ken ik de campus als m’n broekzak (afgezien van het W&N-gebouw, maar dat is dan ook echt een doolhof ). ’s Ochtends vanaf station Zuid naar school lopen en om de hoek het hoofdgebouw zien oprijzen voelt aan als thuis. De Lazy Noons en Chocolachino’s van de Geneeskundekoffiebar kan ik tegenwoordig op meters afstand al ruiken, met een beetje goeie wil zelfs vanuit de collegezalen in het hoofdgebouw. *grijns* En terwijl ik een jaar geleden om deze tijd nog zo gehecht was aan de CHE, voelde het heel vreemd om daar een paar weken geleden als oud-student rond te lopen en dit keer vóór de klas te staan. Ik heb duidelijk m’n nieuwe stek gevonden.

Betekent dat dan vanaf nu vakantie vieren tot aan september? Ehm… nee. Helaas. Dat moet nog even wachten tot 1 juli. Voor me ligt eerst nog een ruime maand zelfstudie. Werkstukken, een hertentamen en uiteraard de scriptie. Ben benieuwd hoe ik het ervanaf ga brengen zonder de wekelijkse regelmaat van colleges. Aangezien zelfdiscipline nog steeds niet plukrijk aan de bomen groeit, zie ik er wel een beetje tegenop. Deze ongeveer veertig dagen worden dé testcase van het premasterjaar. Ga ik het redden? Heb ik genoeg bagage meegekregen om grotendeels op eigen houtje m’n scriptie af te krijgen? Ga ik op tijd beginnen aan leren voor ComWet? Of zal het toch weer het oude liedje worden: uitstellen, uitstellen & uitstellen en pas in de hoogste versnelling schieten als de deadline gevaarlijk dichtbij komt.
Ik heb goeie hoop. Als ik vanachter m’n laptop naar rechts kijk, zie ik een uitpuilende blauwe ordnermap op m’n tafel staan, stampvol artikelen, samenvattingen en handouts. Dát heb ik allemaal al in de pocket. Dan moet ik de stapel papierwerk die nu nog links op tafel ligt ook kunnen verstouwen. Zelfs zonder Geneeskundekoffie.

Wel mooi: uitgerekend net na mijn laatste college kreeg ik een mail van een CHE-student die nu op haar beurt over een premaster aan de VU nadenkt. Eens zien of zij aankomende september net zo verloren op de campus drentelt als ik gedaan heb. Het cirkeltje gaat door en door en door…

Groen, rood, blauw. Welke kleur van de regenboog je ook wilt zien, ze zijn deze dagen op hun allerfelst aanwezig in en rond de gebouwen van de VU. Overal lopen mensen in felgekleurde polo’s of t-shirts en met dito foldertjes. Voor een nieuweling als ik is dat even vreemd opkijken; wat doet al dat kleurigs hier?!
Het blijken de jaarlijkse verkiezingen voor de facultaire studentenraden te zijn. En mijn hemel, wat zijn ze fanatiek. Je komt nog maar net de hoofdingang binnengelopen en er komt al een muur aan flyers, posters en studentraadsleden op je af om je gunsten te winnen. En allemaal beloven ze heel veel moois: meer printers, sneller je cijfers terug, enzovoorts.

Hoe gelikt het ook allemaal in mekaar mag zitten, gelukkig had ik vanmorgen een goede reden om al dat moois snel af te wimpelen: college. Maar na het college hadden ze me beet. Ik zat bij de computerwerkplekken op de 9e toen er in mijn ooghoeken twee meisjes verschenen in het rood. De één met een stapeltje rode folders, de ander met een rood dienblad met daarop rode plastic bekertjes met rode ranja.

“Hoi! Mag ik je wat vragen?”
“Als het niet te lang duurt, jawel hoor.”
“Heb je al gestemd?”
“Nee, nog niet.”
“Oh, nou, in dat geval wil ik je dit foldertje even geven. En als je naar de site van de VU surft, kun je daar binnen twee minuten je stem uitbrengen.”
“Eh… oke. Moet dat nu of het mag ook later?”
“Oh dat maakt niks uit. Áls je maar stemt. Maakt niet uit waarop.”
“Maakt niet uit waarop? Geintje toch, zeker?”
“Nee hoor. De Letterenfaculteit is een van de faculteiten waar het minst gestemd wordt, dus we willen dat eens flink opkrikken.”
“Dus je wilt dat ik ga stemmen voor het stemmen? Niet vanwege de inhoud?”
“Ehm… nou, eh… ja, eigenlijk wel. Je kunt ook wel gericht gaan kijken natuurlijk, maar dan ben je wel langer dan twee minuten bezig, haha. Maarre, we zullen je niet langer ophouden. Hier heb je een glaasje ranja voor de moeite, en stemmen hè!”
En weg waren ze.

Hmmz. Iets zegt me dat ook dit jaar vanuit Letteren niet zo heel veel stemmen gaan komen…

S.A.S. is een afkorting die waarschijnlijk bij maar weinig mannen een belletje doet rinkelen. Des te meer weten de vrouwen van ons kikkerlandje waar het voor staat: een Schijt Aan Sonja-dag. Even een dagje geen dieet, geen weegschaal en geen gepieker over calorieën en kilo’s.

Ook ik ken mijn S.A.S.: Schijt Aan School. En in mijn geval kan zo’n mood met gemak langer dan een dag duren. Geen enkel probleem. *grijns*
Zo was er zaterdag en zondag het heerlijke, zonovergoten weekend in de enorme achtertuin van mijn vakantievrienden. Prinsheerlijk met een tijdschrift danwel goed gezelschap op het schommelbankje, als de zon eenmaal onder was ons tot diep in de nacht vermaken met een paar goeie films, daarna in een diepe, droomloze slaap vallen tot het middaguur, en dan wakker worden met het zalige gevoel dat je nóg zo’n dag vol zon en gezelligheid voor de boeg hebt… Nee hoor, geen haar op mijn studentikoze hoofd die dan aan school en huiswerk denkt.

En alsof twee zomerse dagen het S.A.S.-gehalte nog niet genoeg opgekrikt hadden, ging de semi-Siamese tweeling vandaag nog even door met zonnen. We hebben wel íets uitgevoerd op en na school, maar het Utrechtse haventje badend in het zonlicht was simpelweg te verleidelijk. En dan heb ik het nog niet eens over het appeltaarttoetje gehad. *grijns*

Wat een leventje…