|I{•——» Mieke «——•}I|

Opgevangen gesprek tussen twee vriendinnen:

“Mijn vent is een echte AVG.”
“Een AVG??”
“Je weet wel: Aardappelen, Vlees, Groente. Een echte Hollander.”
“Ah, op die manier. Die van mij is dan meer een AV’tje. Groente wil er echt niet in.”
“Nee joh? Haha. Nou, die van mij kun je eigenlijk beter een VAG’je noemen, hoor.”
“Vachtje?”
“VAG’je. Vlees staat met stip bovenaan.”
“Hahaha! Wel, dan is die van mij een VA’tje. Haha, vaa-tje, snap je ‘m?”

…neem je kerel NIET mee als-ie dat NIET wil.

Simpel, toch? Wij houden (over het algemeen) niet van voetbal kijken dus wij kijken geen voetbal, en zij houden (over het algemeen) niet van winkelen, dus sleep ze dan ook vooral niet mee de winkel in. Vinden zij niet leuk en jij raakt op den duur alleen maar gefrustreerd van hun donderwolkgezicht.

Simpel, toch? Dat zou je wel zeggen, ja…
Vanmiddag sta ik in een pashokje in de Veenendaalse Livera, wanneer ik aan de andere kant van het gordijn een stel voetstappen mijn kant op hoor komen.
“Schat? Ik ga even passen, hoor! Ik zie hier een stoel staan, ga jij maar lekker zitten!”
Nee toch, hè… Een echtpaar in een lingeriezaak, spaar me!
Ik spits mijn oren, maar hoor alleen een onduidelijk gemompel. “Hmmf, grmpf.” Klinkt als afkomstig uit iets met een adamsappel.
“Schat? Lieverd? Ga nou toch lekker zitten, joh! Het duurt niet lang, ik ben zó klaar!”
“Ja pap, toe, ga zitten!”
Ah, dochterlief is ook mee. Ik hoor wat gestommel en geruis van kledingstukken die aan en uit gaan, en dan wordt met een ruk het gordijn van het hokje naast me opengeschoven.
“Tadaaaa! Vind je h… Schat? Waar ben je nou?”
“Hier.” Een bromstem komt dichterbij. “Ah. Ja, heel mooi. Euhm… is dat een pyjama of een t-shirt?”
“Nou ja! Dat verschil zie je toch wel?!”
“Ehm…”
Gelukkig redt dochterlief de situatie. “Leuke pyjama, mam! En pap, ga nou toch ’s ZITTEN! Hier. Stoel. Zit. Klaar.”
“Maar ik wil helemaal niet zitten! Ik wil alleen maar…”
“Schat, ga alsjeblieft zitten. Echt, ik ben zó klaar, maar je moet niet zo lang op dat been staan. Je weet dat dat nog even niet kan.”

What the…?! Ik moet heel hard op m’n lip bijten om ten eerste niet in lachen uit te barsten en ten tweede niet heel bijdehand mijn hoofd buiten het hokje te steken en poeslief op te merken: “Waarschijnlijk weet híj dat heel goed, mevrouw, maar heeft ú hem mee het centrum ingesleept, zou het niet?”
Tien minuten later, als mijn pashokbuurvrouw nog altijd niet kan kiezen tussen kledingstuk A en B of toch maar een combi van B en C, sla ik het gordijn open en loop richting de kassa. Onderweg passeer ik vader en dochter. Hij heeft nota bene een soort van loopwagentje naast zich staan. Arme ziel. Geen schijn van kans tegen de winkelwoede van zijn wederhelft. Wat kunnen vrouwen toch wreed zijn…